ZONDERLING Dagboek

 

 Het stond al in de sterren geschreven. Nu komt het nog uit ook...

Belgische politiek is voor tachtig procent maffia en compleet ongeloofwaardig...

 Van het rusthuis tot de regering...

 

           BELGISCHE POLITICI: HET IS

               ONBETROUWBAAR TUIG

 

                               De feiten zijn de feiten. Zeventien procent van de mensen heeft nog enigszins vertrouwen in ons politieke bestel. Maar DRIEENTACHTIG procent vindt het allemaal maar niks. Zij hebben hun geloof verloren. Zij vinden politici beunhazen, leugenaars en onbetrouwbaar tuig. Smeerlappen, postjespakkers en zakkenvullers. Drieëntachtig mensen op honderd: ze voelen zich in Belgenland belazerd en bij de bok gezet. Genaaid en gekloot. En pasop: dit soort negativisme werd niet opgemeten aan één of andere cafétoog, dit zijn wel degelijk cijfers van een breed gedragen onderzoek.

En als je mij nu vraagt of mij dit verwonderlijk overkomt? Helemaal niet... Deze mens weet wel beter. Politici (de meesten) zijn vierkante egoïsten. En ik kan het weten. Omdat ik het aan de lijve heb mogen meemaken. Een jaar of zeven geleden. Mijn schoonmoeder van vijfenzeventig begon op een schone dag de weg kwijt te geraken. Het begon al met soms vier keer per dag naar dezelfde Delhaize te gaan. Eén keer om een pakje koffie, een uur later om een brood, dan om een karton melk en als ze dacht dat ze nog een pakje boter moest halen, ging ze weer. Maar 't lieve mens ging nog verder. Drie keer daags reed ze naar 't kerkhof, naar 't graf van haar man en van mijn schoonvader. Ze raakte dan de weg, haar fiets en haar sleutels kwijt. En als ze thuis kwam begon ze te koken. Vuur aan, vuur af. Gelukkig is haar kot nooit in brand gevlogen. Elke dag poetste ze nog haar eigen huis, stofzuigen leek wel een hobby te worden. Mijn vrouw (het lieve kind) zat op de duur met haar handen serieus in het haar. Want daar gingen op een dag vodden van komen. Dikke zever... Soms drie keer per dag ging ze zowaar op inspectietocht. Maar het werd alsmaar gekker. Conclusie: ons moe is niet meer zelf-redzaam. We moeten iets doen... Eerst zijn we toen naar een bevriende dokter-duivenmelker op consult gegaan. Een specialist van verstand en hersenen. Zijn metingen en zijn onderzoeken bleken fataal. Zwaar dementie, zegde hij, en dat gaat nog veel erger worden. Moeder kan niet meer alleen blijven. Ze moet dringend naar een rusthuis. Hebben we gedaan. Meteen en vierklauwens. We zijn ze gaan laten opschrijven in haar eigen dorp, in haar eigen bekende omgeving. Als trouw CVP-lid zou dat wel geen probleem zijn. Een troela van de sociale dienst vulde alle papieren in. Hoeveel eigendom, hoeveel spaarboekjes, hoeveel kinderen en hoeveel pensioen en inkomen. Komt in orde... Ze staat nu vijfde op de lijst. We zullen bellen als er een kamer vrij komt... En dat kan heel vlug gaan. In een rusthuis sterven nogal wat mensen.

Een dag of vier per week kwam moemoe bij ons, de rest hielden wij ze in de gaten. Voor de minste vodden weet je wel. Twee maanden later. Nog altijd niks gehoord van de politiek en van 't rusthuis. Maar ge moet je geen zorgen maken: 't komt wel in orde. Onderhand wisten we dat al een paar oudjes gestorven waren: we zouden één dezer in de buurt komen voor een plek en een plaats. Maar er kwam niks... Tot ik op een schone dag en nog eens twee maanden later dan maar zelf contact nam. Hoe zit het, weet je wel... De rest is Belgisch. Neen, madame is er niet vandaag. Of: madame is in vergadering. Bel morgen effen terug als je wil. Sorry, mijnheer, ze is net naar huis. Maar morgen is ze er wel. Conclusie: ze was er nooit. Politiek benoemd personeel: je kunt er geen kloten mee. Toen ben ik maar zelf gegaan. In hoogst eigen persoon. Ze lieten mij een uur wachten, vijfde op de wachtlijst en zeker al vier mensen gestorven wisten we zeker... Dat zou wel lukken. Eindelijk mochten we binnen. En toen - ge gelooft het zelf niet - gebeurde wat je nooit zou verwachten. Madame van de sociale dienst begon in dikke kaften en klasseurs te bladeren. Ik zeg: weet ge nog, mijn schoonmoeder stond vijfde op de lijst. Kijk, hier zijn de papieren. Maar ze bleef maar bladeren en zoeken naar niks. Een kwartier. Haar kop werd rood, haar handen begonnen te beven. Hoe is de naam, vroeg ze nors. Ik noemde de naam... En weet ge wat ze toen zei: "Mijnheer, zegde ze, ge staat inderdaad op de wachtlijst. Op plaats zestien... Ja, dat gaat nog efkens duren."

Ik zeg: zestien, twee maanden eerder was het nog vijf en wij weten dat onderhand al vier mensen die we kennen overleden zijn. Toen klapte ze helemaal dicht. Ik vroeg nog één keer beheerst hoe dit kon komen. Je tijdig en gepast laten inschrijven en in plaats van naar voor te schuiven, verhuis je -godverdomme- naar achteren. Wij hebben geld en eigendom en wij kunnen ook de rekeningen betalen. Toen kwam het... Ge moet dat verstaan, mijnheer. Ik zit hier met de vriendjes van de burgemeester, van de schepenen, van de mensen van de gemeenteraad. Ik moet ook nog eens rekenen met het OCMW, met de commandant van de brandweer en de bazen van de technische dienst. En als die schoolmeesters hun vaders en hun moeders... Ge moet dat verstaan, mijnheer, dat is voor mij ook allemaal niet makkelijk. Wij kennen tenslotte die mensen allemaal. Dat snap je toch wel... En dan durven wel eens dingen gebeuren die eigenlijk niet zouden mogen kunnen.

Toen ben ik rechtgestaan, ik heb die "trut" nog één keer uitgescholden voor alles wat niet schoon was, ik heb het rusthuis op stelten gezet. Ik heb de directie en het gemeentebestuur nog dezelfde avond een lange en aangetekende brief gezonden met de harde feiten... En ik heb nooit ook maar één antwoord gekregen. Ik heb achteraf enkel gemerkt dat elke politieker van het dorp van mijn moeder op de vlucht gaat als ze mijn kop zien. Elke politiek getinte smeerlap en zelfs aan de hoek van een toog: hij zal voor mij vluchten. En als hij blijft zitten, schijt ik hem uit tot hij op zijn moeder begint te roepen. Zij hebben geen enkel verhaal. Politiek en aanverwanten: het zijn stuk voor stuk slechte mensen. Pasop, achteraf is het met mijn schoonmoeder allemaal nog wel goed gekomen maar ik wil maar zeggen dat dat onderzoek omtrent de geloofwaardigheid in de politiek en het bestel compleet klopt. België is ( en zo blijkt) voor meer dan tachtig procent complete maffia. Belgische politiek voor niks te vertrouwen. Dat is ook de reden waarom ik ook al jaren nooit meer wil meedoen aan verkiezingen. Ik stem niet meer. Louter en alleen om al dit soort redenen. Vlag en vaderland: ja, ze kunnen allemaal mijn kloten kussen. Eén keer wou een rechter mij een boete opleggen omdat ik zogezegd mijn kiesplicht niet zou vervuld hebben. Ik heb hem toen het bundeltje van mijn schoonmoeder gegeven, ik heb hem gezegd dat hij mij moeilijk kon verplichten om voor maffia te stemmen... Er is verder nooit meer iets van gekomen. Een jaar of wat later kwam ik diezelfde rechter (met pensioen) toevallig nog één keer tegen op het voetbal van KV Mechelen. Ik zeg en... Ge hebt gelijk, zegde hij. Ik heb dat zaakje maar vierkant laten klasseren. Ik kon daar toch geen spel van maken...

Nog één goeie raad: als je denkt dat je moeder of je vader over tien jaar naar het rusthuis gaat moeten, reserveer dan nu al je plek. En zorg voor een kruiwagen. Want daar is België wereldkampioen in. In kruipen, in liegen en bedriegen. In beloven... Rotter kan een land niet zijn. Of Congo misschien. Kabila. Maar dat hebben wij hem dan weer eigenhandig geleerd. (19-3-2010)

                                                          Ludo GEERTS

 

 Een mens kan wat meemaken ja...

 Oorlog, de hooizolder en het duivenkot...

 Zeg dat het niet waar is...

 

            MIJN GROOTVADER WAS GEEN

                   HELD. HIJ WAS EEN

                            BOER!

 

               Krimski en Zacharias... Ze waren twintig in de vuile oorlog van 1943. Twee jaar zaten ze bij ons ondergedoken op de oude boerderij. Het waren jonge Joden en ze stonden op de dodenlijst. Tot die ene dag dat ze op transport moesten. Om zogezegd te gaan werken voor "den Duits" en verder. Niemand die het wist maar finaal zou hun eindstation ooit Buchenwald zijn geworden. Hitler was niet bepaald de liefste jongen. Maar Krimski en Zacharias: ze zijn nooit gegaan. Ze woonden bij ons op de hooizolder. Hoog in de schuur. Ze hadden er hun eigen prefab-kotje. Veel zijn ze nooit buitengekomen maar ze kregen eten en drinken en proper goed. Den Duits was tenslotte niet te vertrouwen. En ze zaten daar goed en ook nog eens pal naast het duivenkot van mijn grootvader. Want op dat hok zaten ook onze duiven ondergedoken. Oorlogsduiven die je niet mocht hebben. Ja, het waren niet echt de prettigste jaren, hebben ze me later veel verteld. Altijd onrust, nooit weten wat. En als "den Duits" Krimski en Zacharias ooit hadden moeten vinden: mijn familie had nooit nog bestaan. Op onderduiken stond tenslotte dood met de kogel. Maar wat moet je met twee jonge mannen die anders zeker in de gaskamer zouden getuimeld zijn. Neen, mijn grootvader was geen held. Hij was een boer. Maar wel ééntje met principes. Mensen maak je niet kapot... Toen de oorlog voorbij was zijn Krimski en Zacharias gegaan. Of beter: ze zijn ze komen halen. Met een grote, dikke "Pontiac" want de Niederbachers waren rijker dan de zee diep. Lang na de oorlog - toen ik een snotneus was - heb ik ze nog enkele keren terug gezien. Maar omdat ik veel te jong was om het verhaal te snappen, is het nooit echt doorgedrongen. De schrik om dood te gaan... Ik heb het nooit gesnapt. En ik weet nog dat ze er waren toen mijn grootvader begraven werd. Venten met een keppeltje en pijpekrullen op een katolieke begrafenis. En toen mijn bloedeigen vader in zijn eerste en laatste hartinfarct is gebleven, waren ze er ook. Uit dankbaarheid, zegden ze. Pistolets met kaas of hesp vonden ze lekker. Koffiekoeken het einde. En koffie van de "Zwarte Kat"... Ja, dat kenden ze nog van hun oorlogsjaren bij ons in hun kotje van hooi naast het duivenkot.

Maar toen zijn Krimski en Zacharias voor eeuwig gegaan, dachten wij. Nog één keer dankten ze ons voor hun leven. Auf Wiedersehen... En neen, we hebben ze nooit meer gezien. Tot vorige zomer. En tot een "dure" advokaat uit Mechelen op een schone avond aan mijn deur stond. Of ik de kleinzoon was van... En de zoon van? En of ik ooit gehoord had van Krimski en Zacharias. Niederbacker is de naam... Ik schrok mij een hoedje. Waren dat niet die gasten die bij ons ooit twee jaar in het hooi hadden gelegen. Ja, dat waren ze. Maar 't was ondertussen wel 2009... Mijn hele familie is zo goed als dood. Maar de Niederbachers leven nog, wist die "dure" advokaat. Ik moest u komen opzoeken. In hun opdracht en voor hun rekening. Ze willen u nog één keer zien. Krimski is 87, Zacharias 90. Hun verstand is nog goed maar hun benen willen niet meer mee. En ze willen u nog één keer bedanken. Ik, de kleinzoon... Dat geloof je toch zelf niet. Zes dagen later. In mijn mailbox zat een bericht van een halve meter. Ze zouden alles regelen, schreven ze. Luchthavendienst, reisbiljetten. Ik moest alleen maar naar Haifa vliegen. Daar woonden ze. Eén week later ben ik toen gevlogen. Zonder te weten waar ik ooit zou terechtkomen. En wat moest ik met mannen van die leeftijd? Op de luchthaven stonden twee Mercedessen te blinken. Eéntje met de oude heren, ééntje voor hun dochters (ze waren weduwnaar ondertussen) maar de allergrootste (een limousine) stond net achter de uitgang. Die was voor mij. Maar ik snapte er nog altijd niks van. Ik, ik ben toch niet belangrijk. Ik? Op de rode loper? Ik voelde mij klein. En wat moest ik met de oorlog en die Duitsers?

Eén kwartier rijden. Een villa in een park. Hier was het... Veertig kamers op zijn minst. Sjieker dan het Koninklijk Paleis, later dacht ik aan de Rodenburgs. Maar dan veel beter en nog veel rijker. Aan de zijkant van het domein een lange rij burelen. En alles in marmer en arduin van veertien centimeter. Van hieruit bestierden de Niederbachers hun rederij. Een vloot van zestien middelgrote schepen. Ashdod was hun thuishaven. En verder bedienden ze heel de Middellandse Zee. Maar de bazen waren al de kinderen... En als je wil bezorgen we je elk jaar wel drie of vier cruises. Je vraagt het maar. We vroegen niks. Twee dagen later lieten ze ons hun landgoed zien. Olijven en dadels en appelsienen. In eiken vaten lag de wijn in lange rijën te gisten. Pinot Niederbacher. Zestig euro voor de minste fles.

Maar waarom moest ik persé komen? Dat is toch allemaal te veel eer... Op een avond liet Krimski de duurste whisky aanrukken naast de lekkerste cognac en een buffet voor een half dorp. Ze hadden het halve dorp zelfs uitgenodigd. Plus de fanfare en zeker veertig danseressen in plaatselijke klederdracht. De dansmariekes, dacht ik. Toen liet Zacharias zich in een rolstoel tot het midden van de grote zaal rijden. Hij gaf een speech... En hij verkondigde met tranen in de ogen dat zijn broer en hijzelf vandaag nog mochten leven omdat ze ooit bij ons op de hooizolder hadden mogen zitten. Naast het duivenkot, zegde Zacharias. 1943 en 1944, zegde hij. Lang geleden maar nooit vergeten. Straffer nog: hij kende nog namen van onze buren uit die tijd. Mauriske, de varkensslachter en Jos Heylen met zijn dorsmasjien... En als 't vrijdag was, bracht Frans-vis elke keer een kaske met vierentwintig gerookte haringen.

"-Frans-vis, ik zie hem nog zo voor mij," zegde de oude Zacharias. Haringen aan een touwtje. En lekker. En hij verklapte dat hij en zijn broer op onze weggestoken hooizolder een dagboekje hadden bijgehouden. Ze zouden het me geven als ze dood waren... Tot één van de dochters het boekje ging halen. Het lag op een gouden schaaltje. Bauer Geerts stond er buiten op. Wat zoveel wil zeggen als "boer Geerts". 4 juli I943 zijn ze gekomen. 28 december I944 zijn ze weggegaan. Toen was de kust vrij. Den Duits zo goed als verslagen. Later op de avond was er nog een soort ritueel. Een gebed van dank rond kaarsen en wierookstokjes. Jullie familie heeft ons leven gered. Toen kwam er weer heel veel whisky en cognac. En opnieuw die dansmariekes. En Pinot Niederbacher . De duurste flessen uit de kelder.

Maar het allerstrafste moest nog komen. 's Anderendaags. Diep in de tuin stond een soort zomerhuis. En daarnaast een duivenkot. Met wel honderd Belgische en Hollandse duiven. En ja ze hadden er tot voor een paar jaar nog gespeeld. Maar nu zijn ze oud en versleten en niet meer goed te been. Maar die duiven, wist de dochter, ze mogen nooit weg. Ze hebben toch twee jaar op die hooizolder naast dat duivenhok van grootvava geslapen. Ondergedoken weliswaar. En zo is het gekomen. Oorlogsherinneringen aan België en aan toen. En nee, die duiven gaan nooit nog weg, wist Krimski. Ze zijn een deel van ons leven. Met dank aan je familie.

Tsja, dacht ik toen. Een mens kan iets meemaken. Oorlog, duiven, onderduiken, gaskamers. En dat allemaal in één veel te korte week. Het afscheid was er achteraf één met heel veel tranen. Twee oude venten die op mijn schouders kwamen liggen. Twee oude venten die nog alles wisten van haringen aan een touwtje op "onze" boerderij. En hoe ze zich in het hooi groeven toen ze de Duitsers hoorden komen. Hoe ze dan niet meer durfden ademen bijna. En dat twee jaar lang. Mijn grootvader - ik weet het nu zeker - is een heldhaftig mens geweest. In een vuile oorlog. De Niederbachers: als ze gezond zijn komen ze deze zomer nog één keer naar Belgenland. Ze willen nog één keer de boerderij zijn. Ze staat er nog... Zevenenzestig jaar later.  (4-2-2010)

                                                                      Ludo GEERTS  

 Mijn vrouw zorgt voor vrede in ons huis en ik wil geen pamper aan mijn lijf...

 Een sjiek hotel en een parasol in de zon: dat mag iets kosten...

 Heel ons milieu moet dringend onder poederdoos...

 Minder vuiligheid voor meer, beter en langer leven!

 

               "ALS DE STREEP IN HUN HAAR

                  TOEVALLIG IN DE WAR LIGT,

                   MOET HET OVERGEDAAN..."

 

                          Ik weet het wel: ik ben niet direct alledaags. Soms overvalt mij zelfs een lichte vorm van autisme. Omdat ik niet altijd antwoord op "stom" gestelde vragen. Pasop, ik doe het er niet voor maar soms hoor ik niet eens wat mijn vrouw of mensen vragen. Ik hoor het wel maar het dringt niet tot me door. Ja, ik rij bijwijlen op mijn ééntje achter het peleton. Neen, een mens kan daar niet fier over zijn. Toch ben ik best een gelukkig mens. Zondagavond hebben we Sinterklaas aan de deur gezet, vandaag staat de kerstboom in al zijn glorie te blinken. Bollen en ballen en lichtjes en engelenhaar en een piek. Mijn vrouw brengt vrede in ons huis. Toch heeft haar dadendrang maar een beperkte straal denk ik dan... Met een sigaretje (oeioeioei) na het eten pik ik immers elke dag het één-uur-journaal mee. In Irak vliegen bomauto's mensen maar weer om de oren, in Pakistan blaast de Taliban zich op. Richting rijstpap met gouden "lepelkes". Neen, ik zie het mij nog niet doen ook al heb ik vrijdag laatst bij mijn achtenswaardig gemeentebestuur de "wilsverklaring inzake euthanasie" afgehaald. Of ik - onnozele schobbejak - daar over denk? Natuurlijk wel. Ik heb tenslotte te veel miserie gezien. En neen, ik wens dat zelf nooit mee te maken. Einde verhaal is einde verhaal, denk ik dan. Maar mijn vrienden: ze zien het anders. Ik ga gegarandeerd mijn poot terugtrekken, zeggen ze. Ik weet het niet... Maar vandaag weet ik wel dat ik over een eind geen pampers aan mijn lijf wil en dat ik maar beter zelf buitenspel loop dan last en lastig te zijn tegenover mensen die mijn slachtofferrol niet verdienen. En neen, ik ben nog niet echt oud of tot op de draad versleten. Ik wil gewoon voorbereid zijn moest er morgen of straks een bomauto voor mijn deur ontploffen. Want zeg nooit nooit... Vrede is al lang geen geloofwaardig begrip meer. En dan heb je maar beter zo'n wilsverklaring in je kast liggen... Bovendien ken je tenslotte nooit je lot en je bestemming.

Zeven maanden geleden mocht ik toevallig nog een "klappeke" doen met Frank Vandenbroucke. De VDB van de koers. Exit VDB... Dimitri De Fauw idem dito. Lolbroek van de baan en van de piste. Maar plots geen ploeg meer en geen contract. Dimi - de speelvogel - raakte langzaam maar zeker in het verdomhoekje. Dan durven mensen rare dingen doen. Pillen zijn makkelijk te koop, revolvers zijn op internet te krijgen aan (soms) soldenprijzen en touwen aan bomen: er is nog voldoende groen te vinden. Maar ongevraagd kan het ook. Dan is de klap veel brutaler. Frederik Nolf weet je nog... Dood in zijn bed. Fleur van zijn jonge leven. Neen daar kan zelfs een cartoon van Nesten nooit tegenop.

Nog een dikke week of drie en we kieperen 2009 grandioos over boord. Het crisisjaar en het bankenjaar. Miljarden en miljarden werden rondgestrooid om systemen over eind te houden, Yves Leterme heeft dat goed gedaan. Maar wat blijkt vandaag? Het geld is op. De kassen zijn leeg. En zoveel mensen kunnen hun huur en hun electriciteitsrekening niet meer betalen. Zij die de regeltjes en de mazen van het net niet kennen: hen wacht de bedelstaf. En dat in één van de rijkste landen van de wereld. Ik stel mij daar grote vragen bij. En mijn respect voor vaderlandse politiek zit oneindig diep onder nul. Van Chris Peeters tot Vervotte, van Van Hengel tot tot Pascal Smet: poen pakken is begonnen. Een bonte bende politici en een even grote bende vaksbondsmensen zijn simpelweg bezig dit land de strot toe te knijpen. Maar de eerste en die ene electrische en milieu-vriendelijke auto: we gaan hem nog niet direct maken in dit land. Politiek vandaag: het loopt er alleen nog bij voor spek en bonen. Twintig jaar geleden durfde de CVP nog uitpakken met een slagan (Omdat mensen belangrijk zijn...), vandaag is hun enige beleid een circus van gelul, gezever en van duizend verklaringen zonder inhoud. Enkele keren per week anderhalve minuut in 't journaal: daar gaan ze tegenwoordig voor. En als de streep in hun haar toevallig een beetje in de war ligt, wil mijnheer of madame dat het overgedaan wordt. Kust toch eens mijn kloten ja...

En toch... Ondanks mijn "wilsverklaring inzake euthanasie" voel ik mij nog steeds als een beetje vis in 't water. Ik mag nog alles eten en drinken, de kerstboom staat op zijn plek, ik kan alleen niet slapen omdat het bezig fout is te gaan met KV Mechelen. Ja, mijn ploegje krijgt de laatste weken zoveel kletsen tegen de oren dat het niet mooi meer is. We zijn de spirit kwijt. Op 't gazon grazen alleen nog elf bange wezels. Wie schrik heeft, krijgt slaag. Trainer Maes zijn liedje is uitgezongen, weet ik wel zeker. En voor Dick Advokaat zijn we te laat. De "kleine generaal" gaat immers naar AZ om er een beetje bij te klussen. Kostprijs: anderhalf miljoen euro. Te nemen of te laten. En wat met onze nationale ploeg wil je weten? Toch onbelangrijk zeker. Advokaat ritselt dat wel effen tussen de soep en de patatten en bij de voetbalbond vinden ze dat een perfecte keuze. We gaan immers toch niet naar Zuid-Afrika, er is simpelweg geen werk. Toch zijn vorige week nog gauw enkele Belgische voetbalbobo's naar Johannesburg gevlogen. President De Keersmaecker op kop. Om wat te doen? Omdat het daar zomer is wellicht. Een sjiek hotel en een parasol in de zon: dat mag iets kosten... De Keersmaecker: het is meer een natte dweil dan een voetbalkenner, het is meer een misdienaar die graag stiekem aan de wijn zit dan een hogepriester. Maar hij heeft één ding wel: hij lacht altijd... Zelfs als Advokaat hem zes keer door de benen drippelt. Ons nationale voetbal staat op springen: De Keersmaecker lacht... Ik zie zelfs geen verschil met de duivenbond of de geitenfederatie. Het is allemaal klam en eigenbelang.

Maar voor de rest ben ik een gelukkig mens. Ik supporter voor mijn bomen, mijn struiken, mijn bloemen in "mijnen" hof. Ik kijk vanachter (warm) glas naar wolken en regen en soms regenbogen, ik zie merels, vinken, mezen en kwikstaarten. En ik hoop dat zo te houden. En voor de rest hoop ik heel erg op Copenhagen. Copenhagen na Kyoto. Wellicht staan wij wel voor de belangrijkste week in tien jaar. Heel ons milieu moet dringend onder de poederdoos. Opwarming, vuiligheid: het moet echt wel serieus aangepakt gaan worden. Neen, niet (meer) voor mij en de mijnen wellicht maar wel voor zij die een eind achter ons stapvoets volgen. Kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen. Ik weet het wel: tegen die tijd gaat mijn wilsverklaring wellicht al lang uitgevoerd zijn en ze mogen dan zeggen dat ik niet altijd luister en beleefd ben: ik ben nog altijd geen egoïst. Ik gun mijn erfgenamen ook nog vinken en merels en kraaiën en kwikstaarten. Want één ding weet ik zeker: als die er niet meer gaan zijn, volgt de halve mensheid niet zoveel later. En neen, ik ben niet groen, ik heb niks met Mie Vogels maar als straks Copenhagen mislukt, mislukt ook deze fel bevuilde planeet. En voor mijn part mogen ze morgen alle auto's drie dagen per week van de baan halen die er niet nodig zijn. Dan gaan we toch gewoon één dag later naar de bakker, naar de slager of naar de kroeg. Maar onderhand hebben we wel drie dagen fijn stof vermeden. En neen, ik lig daar niet wakker van. Ik leef gelukkig nog altijd niet op een mestvaalt van verdoken radioactiviteit of gedumpte chemie. Om te pissen kan ik mij nog altijd redelijk verschuilen achter één of andere beuk of iep of ijk. Maar een paar miljard mensen op deze planeet hebben dit voordeel spijtig genoeg niet. Daarom moet Copenhagen lukken. Minder vuiligheid voor meer, beter en langer leven... Met zo'n slogan kun je wel buiten komen. Maar eerst mijn fanfare van KV Mechelen op kop. Tuba's, bugels, trompetten, alto's en bombardons in geel en rood... Dan het hele milieucircus. Een mens vangt maar beter twee vliegen in één klap. Een beetje vlug en handig zijn, is genoeg. (8-12-2009)

                                                           Ludo GEERTS

  Mijn vrouw en ik: wij hebben onder hetzelfde dak soms een soort LAT-relatie...

  Ik ben fier ja... Ik heb voor het eerst in mijn leven echt geklust...               

 Toen ik hooi-geel zat te schilderen, heb ik veel aan Jempi gedacht...

 

               MONSERE EN IK: WIJ KREGEN

                 ELK GRATIS EEN TUINHUIS

                   VAN HONDERDDUIZEND

                                FRANK

 

                        Weet ge wat dezer dagen de waarheid is? Ik voel mij voldaan. Tuurlijk klinkt dat eigenwijs en behoorlijk pretentieus. Maar ik ben een "contente" mens. Moet ge weten: mijn vrouw heeft ons huis onder handen genomen. Binnen en buiten. Veel vernieuwd, veranderd en gebroken, de tuin zelfs in een nieuw kleed, oude keuken weg, nieuwe in de plaats. Grijs is tegenwoordig mode. Maar ook al de rest is onder de hamer gegaan. Zelfs mijn vertrouwd salon in ouderwets buffelleer moest aan de kant. Madame wou Italiaans design. En neen, ik ga het merk en de prijs niet verklappen. Maar ik ben wel achterover gevallen al zeg ik het zelf... En nu ze toch bezig was, zegde ze tegen zichzelf moeten die ouderwetse televisies ook maar het huis uit. Je weet wel: die knapen die je alleen nooit kunt verzetten maar wat mij betreft (ik ben rap content) was met die televisietoestellen niks mis. Ik heb er een half leven heel de wereld op gezien. En tot de dag van gisteren zijn ze het altijd perfect blijven doen.

Maar neen, als je verbouwd en veranderd moet je dingen goed doen, denk ik. Resultaat: twee nagelnieuwe flatscreens. Eéntje in de veranda tegen de muur, ééntje in de woonruimte (zo heet dat tegenwoordig) voor als we knusjes bij mekaar willen zitten. Maar dat is het nu net. Mijn vrouw en ik: wij zijn zelden knus. Zij heeft haar televisionele voorkeuren, ik zie graag goeie voetbal en goeie politiek. En op zijn minst enkele avonden per week leven wij LAT. Ik wist amper wat het kon voorstellen maar "living apart together" wil zoveel zeggen als: ikke hier en gij daar. En 'k moet zeggen: dat werkt bij ons al eeuwen goed. Maar er is wel één groot probleem geweest. Voor het eerst in mijn bestaan wou ik meehelpen. Een beetje afschuren, een beetje schilderen, een beetje lakken, links en rechts een beetje repareren. Neen, dat viel niet altijd echt goed moet ik bekennen. Volgens mijn vrouw ken ik niks van de regels van de kunst. Gij kent niks van de moderne technieken van de laatste tijd... Zeventig keer heb ik het op mijn brood en mijn boterham gekregen. Tuurlijk bekijk ik op televisie nooit programma's over verbouwen, afbreken of klussen en die vent die altijd zegt dat wat je zelf doet, je beter doet... Die moesten ze meteen werkeloos maken. Maar wat even erg is: mijn vrouw leest ook in de boekskes en in de gazet alles over huis en tuin. En als je dan gelijke tred wil houden, komt een mens als ik altijd achter de feiten aangehold. Neen, ik heb nooit veel geschilderd. Ja, ooit de ramen van ons duivenkot maar toen ik dat gedoe op een dag kotsbeu begon te worden, heb ik er "van plastic" laten steken. Elk jaar één keer afwassen met helder en fris water en een streepje "marseille-zeep" en 't was toch wel voor de bakker zeker...

Maar nu heb ik gelakt en geschilderd. En 'k moet zeggen: deze mens is - echt waar - content van zijn eigen zichzelve. Het resultaat is verbluffend. Ons hele huis is nieuw. Blijft alleen de vraag hoelang deze mens nog te leven heeft. En ja, mijn oude tuinhuis heb ik ook onder handen genomen. Eerst geschuurd, toen primmer en toen  twee lagen hooi-geel. Het is als nieuw terwijl het een mensenleven oud is. Neen, ik heb het nooit gekocht. Ik heb het vijfendertig jaar geleden gekregen. Het was een afspraak. Als ik er kon voor zorgen dat Jempi-Monseré één avond in het Sportpaleis van Antwerpen zou komen koersen dan kregen Jempi en ik allebei gratis een tuinhuis van de toenmalige sponsor. Elk huisje kostte toen kleine honderdduizend frank, ik belde Jempi en ik vroeg of hij misschien interesse mocht hebben in een gratis groot tuinhuis. Jempi zegde ja, hij is komen koersen en de sponsor heeft woord gehouden. Het mijne staat er nu bij in hooi-geel, hoe het met dat Jempi vergaan is: ik weet het niet... Hij is als wereldkampioen tenslotte ooit in retie verongelukt. En daar was ik ook. Samen met Luc Van Loon nog... Daar heb ik voor het eerst in mijn leven gezien hoe vlug en onverwacht het allemaal afgelopen kan zijn. Jempi lag daar vierkant en plat op de steenweg, hij was tegen een auto geknald, uit zijn mond vloeide een vleugje bloed. Het was over... Noël Foré zat ernaast. En terwijl ik mijn tuinhuis in hooi-geel zat te schilderen, heb ik meer dan éér keer in gemoede teruggedacht aan toen. Ik was tenslotte ook met Jempi in Leicester toen  hij wereldkampioen werd. Een jonge "god" was opgestaan... En dan dit.

En weet ge wat het voordeel van dit soort nadelen zijn: deze mens maakt al jaren bijna geen ruzie meer. En zeker niet over het feit dat mijn vrouw haar huis nieuw wil inrichten. Wat kan mij tenslotte een pot lakverf schelen? En of een nieuwe televisie nu aan de muur moet hangen of op een sokkel hoeft te staan. Het zal mij worst wezen allemaal. Zo ben ik ooit ook efkens naar een kankerkliniek voor zieke kindjes geweest. Neen, ik ben geen held maar daar liggen wel een soort dagboeken waar vaders en moeders hun pijn en verdriet kunnen "wegschrijven". Wat ik daar aan diepe gevoelens gelezen heb: het is hallucinant, zo aangrijpend. Moeders en vaders die kindjes verliezen: het gaat door merg en been. En dan snap je pas dat veel ruzie maken of zeveren in dit leven echt niet zoveel zin heeft.

Maar verder niks getreurd: ons oude huis is weer nieuw. En ik... Ik heb mijn best gedaan. En mensen die hun best doen: daar heb ik het voor... Dus zul je wel weer snappen dat onze Belgische nationale en rode potstampers mijn geen halve fluit meer kunnen schelen. En wie heeft gelijk gekregen: toch weer ik zeker... Ze kunnen niks, ze hebben een slechte mentaliteit en het zijn strandjeanetten, schreef ik een eind geleden. Wat is het resultaat? Nul over gans de lijn. En niet naar het WK in Zuid-Afrika. Ik ben er bijna zeker van dat we zelfs op dit moment niet eens tegen de Maagdeneilanden kunnen winnen. Zelfs tegen een caféploeg maken wij momenteel geen enkele kans. Wij zitten gewoon te voetballen met een stel complete leeghoofden. Dikke nek, niks verstand. Witsel op kop... Wie als voetballer poten overstampt: ik zou zo'n gasten zes maanden achter tralies stoppen. Maar ik zou dat misschien net iets te veel doen, denk ik dan... Maar zeker weten zou ik dat ook doen met die bende Noordafrikanen die nu al een eind bezig zijn Molenbeek plat te walsen. Pasop, ze mogen op straat lopen maar ze horen zich te gedragen. En dan vooral netjes. Ruiten ingooiên en auto's platwalsen en heelder buurten terroriseren: neen, van "diejen" boer voor mij geen eiëren. Ik zou ze gauw een gestreept jasje aanpassen. (19-9-2009)

                                                                                 Ludo GEERTS

Ik ben tenslotte een kind-van-de-kerktoren...

Om dood te gaan, moet je echt niks kunnen...

 Zatte Dardenne op pensioenen: veel gekker mag het echt niet worden...

 Een paar nullen meer of minder: zo erg is dat toch ook weer niet...

 

                    "VAL TOCH DOOD, STUK

                             PASTOOR!"

 

                                        Ik ben dezer dagen echt wel kwaad ja. Op de kerk, op de paus, op de bisschoppen, op de misdienaars. Kortom: ik ben kwaad op het hele santekraam. Ge moet weten: deze mens is tenslotte nog katholiek groot geworden. Alles in de kerk ooit wel één keer meegemaakt. Nergens spijt van neen... Ik ben tenslotte een kind van de kerktoren. Wegens geboren naast de spits en de klokken. Een horloge hoefden we niet. Waar we ook waren of wat we ook deden: onze kop stond steeds richting toren en koperen uurwerk. De kerk hoorde bij ons en wij hoorden bij de kerk. En met de ouderwetse pastoors-van-toen was nog te klappen. Het waren tenslotte onze buren... Ja, misdienaar ben ik ook een eind geweest. Tot ik naar de meisjes ben beginnen kijken. Maar aan de wijn (dat is waar) heb ik weinig gezeten. Ik vond het allemaal maar een beetje "pizzeloe". Geef mij maar een fris pintje. Maar om op mijn loopbaan als misdienaar terug te komen: ik heb dat graag gedaan. Ik was bovendien ook een goeie gastarbeider. Wegens naast de kerk geboren, werd ik bijna altijd geroepen als er ergens iemand met zijn poten omhoog lag. Ziek, oud, versleten of een "accident"... Wij rukten samen uit. De paster en ik. Te voet. Ik met mijn belletje, de paster met wat mensen de laatste sacramenten noemen. Een soort vieze olie in een koperen kannetje. Heilig Oliesel heette dat toen. En wie dat nog net op tijd in kruisvorm op zijn voorhoofd gesmeerd kreeg, mocht rekenen op de hemel. Handenvol oudjes uit mijn buurt heb ik ooit bezig gezien met hun laatste adem. Ja, ik heb er veel vredig en schoon zien sterven. De paster en ik... Om dood te gaan, moet je niks kunnen, heb ik me veel later pas gerealiseerd. En als er geen pijn bij was, deed mij dat bijna niks moet ik zeggen. Oude moederkes en oude vaderkes die in zo'n groot wit bed de pijp uitgaan: het is bijna pure vrede. Paternoster dikwijls tussen de ouderwetse vingers, ik heb heel veel palmtakjes op hoofdkussens gezien. Alleen als er kinderen in het spel waren, lagen de kaarten heel anders. Kanker en leukemie: het waren zaken die in mijn jonge jaren nog niet echt een naam hadden: maar dat was wel de hel moet ik zeggen. Gelukkig snapte ik toen nog niet het complete plaatje. Ik moest tenslotte mijn werk doen. Mijn belletje en dat koperen kannetje vasthouden als de paster dat laatste kruiske "zette". Maar ik heb wel emmers tranen gezien. Moeders en vaders die het niet meer wisten. Dat snijdt echt wel hout in een jong hartje van een jongetje van naast de kerk.

En waarom ik nu kwaad ben? Omdat ik de gazet lees. En omdat ik lees dat in dit land een pastoor weigert om een oud menske te gaan bedienen. Mijnheer heeft geen tijd, laat hij weten. Mijnheer heeft drie parochies en mijnheer moet ook nog eens op kamp met de jeugdbeweging. En toevallig past dat Heilig Oliesel en die Laatste Sacramenten niet in zijn agenda. Pastoor-van-mijn-kloten durf ik hardop te zeggen. In mijn tijd hadden pastoors geen agenda. Wij rukten uit bij nacht en ontij. In regel en hagel: de wereld mocht op zijn kop staan. Wij gingen. Omdat het zo hoorde in een beschaafde maatschappij. Deze klootzak heeft geen tijd. Ge moet, nondemiljaar, maar durven. Een oud menske haar laatste wens niet invullen. Val toch dood, stuk pastoor. En liever vandaag nog dan morgen. Ze moesten zo'n kerel (wie hij ook is) simpelweg zonder wedde en zonder eten zetten. Ze moesten hem uit zijn zetel en uit zijn pastorij verjagen. Neen, dit is niet gepermitteerd. Gewoon buitengooien, moeten ze met zo'n kieken doen. En als de paus het niet doet en als Danneels het niet durft, moet de hele parochie toch gewoon een protestmars houden. Weg met die vent... Verjaag hem. Bewerk hem simpelweg met pek en veren. Pas dan zal hij beseffen wat "paster" zijn betekent. Tussen pastoors zitten bijwijlen ook dikke klootzakken. De laatste die ik gekend heb, ging liever met zijn lief naar de motorcross dan dat hij zieke mensen van zijn parochie ging bezoeken. Mijnheer kwam nooit buiten, mijnheer was een "os". Hij deed zijn mis en woonde op kosten van de kerkfabriek in een pracht van een pastorie. Ja, op een schone dag (zo zit ik nu éénmaal in mekaar) heb ik hem nog één keer uitgescholden in 't kwadraat... En ik ben nooit nog naar de mis gegaan. Nooit nog ter kerke. Daar is de katholiek in mij toen gestorven. Pasop, ik wil niet beweren dat vroeger alles schoner en beter en knapper was... Maar als familieleden van oude menskes willen dat hun moeder of hun vader "bediend" dienen te worden dan hoort een pastoor als de bliksem te komen. Zoals wij dat vroeger deden.

Maar verder niet getreurd: er is ook nog wel iets om te lachen in dit leven. Wij hebben sinds een paar dagen zowaar een verse federale minister van pensioenen. Zijn naam: Dardenne jawel... Waalse socialist, supporter van Standard en van Jupiler, zestigduizend voorkeurstemmen en alle dagen zo zat als een huis. Dardenne is een kanjer. Hij is al twintig jaar de begrotingsspecialist van het Walenland. Dardenne is én de vriend van Di Rupo en hij wordt geacht om op de Waalse centen te letten. Maar wat blijkt: het gat in de kas is nooit groter geweest. Het gat is nooit nog te dichten. Een paar nullen verkeerd en 't was voorgevallen. Maar mijnheer-de-zatte-minister: hij is wel eerlijk moet ik zeggen. Want wat zegt hij vlakaf: na de middag moet je mij niks nog komen vragen. Ik begin om twaalf uur te aperitieven, dan ga ik lekker dineren met een fles wijn of twee, verder nuttig ik mij nog drie grote cognacs en dan... Dan ga ik verder feesten in onze volkshuizen. Bij en tussen mijn kiezers. En een Jupiler of zestien... Ik zeg er geen neen tegen. Dardenne is een kanjer ja. Zijn zatte bui na de laatste gemeenteverkiezingen werd onderhand via het internet door anderhalf miljoen mensen bekeken en Waalse vrienden die hem goed kennen, snappen nog altijd niet hoe het komt dat hij al lang niet met zijn zatte auto en zijn zatte botten ergens in de Maas is gesukkeld. Dardenne is ook supporter van Standard. Winnen staat gelijk met drie keer dronken op één nacht en vermits Standard het de laatste jaren echt wel goed doet, zijn het bange dagen. Maar ook daar spartelt hij elke keer door. Dardenne: de vriend van Di Rupo. Ge zou het niet zeggen maar het is wel zo. Ergens moeten er verdomd duistere redenen zijn tussen die twee waarom zo'n zatte minister al twintig jaar mag blijven. Di Rupo moet hem tenslotte benoemen. En zo is het gekomen dat Dardenne nu sinds twee dagen op "pensioenen" zit. Dat gaat lachen worden, denken we. En of gij en ik ooit wel pensioen zullen krijgen: mijn twijfel wordt met de dag groter. Met zo'n klepper aan de kas... Dat is en blijft bang afwachten. Stel dat hij straks bij zijn eerste opmaak van budget ook ergens een paar nullen vergeet of te veel zet... 't Zou ons geld kunnen kosten. Maar niet getreurd: dat is België zeker... Dat zijn wij. Maar veel gekker mag het wel niet meer worden. Neem nu Vlaanderen. Ook daar hebben ze opnieuw serieus wat binnen gesmeten. Zelfs Freya is terug. Vandenbossche. Moeder van drie kinderen van drie verschillende "venten"... Je moet in dit land wat doen om Vlaams minister te worden. En Crevits en Schauwvliegen of zoiets... Allemaal minister. Ze kennen amper het verschil tussen een pamper en een jute zak. En wat gaat er komende week met Opel Antwerpen gebeuren? Peeters ging die keet toch open houden. Ze gaat dicht denken wij... En omdat de Mexicaanse griep in aantocht is mag je niemand nog kussen of een hand geven. Zelfs je eigen vrouw is een risico... Zo zaten wij vanavond rustig een lekker stukje te bikkelen in onze Spaanse tuin in Spanje (waar anders?) onder het loof van olijfbomen en palmbomen. Ik moest twee keer niezen... Mexicaanse griep, zegde ik tegen mijn vrouw. Drie dagen in bed en uitzieken, zegde ze.

Vrouwen: ze kunnen streng zijn. Het leven zoals het is zeker! (18-7-2009)

                                                                          Ludo GEERTS

 België aardig op weg om een ontwikkelingsland te worden...

 Bart De Wever gaat de verkiezingen winnen, denken wij...

 Tom Boonen blijft "mijne man" ja. Ondanks alles...

   

        "MIJNHEER, TOM BOONEN ZIT HIER MET

             EEN STUK IN ZIJN KLOTEN IN DE

                KROEG. KUNDE NIET KOMEN?

                        'T IS 'T MOMENT..."

 

            Moederdag en op tal van plekken plechtige communie. Vlaanderen feest. De vlag mag in top, de glazen op tafel, de voetjes eronder. 't Is tenslotte goed geweest. De crisis blijft maar slachtoffers maken, België is aardig op weg om opnieuw een ontwikkelingsland te worden. Niemand die nog iets riskeert, handel en nijverheid liggen vierkant op hun gat. Banken en politiek doen nochtans nog steeds aardig hun best om mensen te kloten. Ja, we krijgen van onze zuurverdiende centen nog net één procent intrest. Maar wie een huis wil bouwen moet zeven waarborgen voorleggen vooraleer hij een lening krijgt. Je zult maar dat jonge koppel zijn dat vooruit wil. Vlinders in de buik en stevige plannen. Maar - sorry - we kunnen je spijtig genoeg niet helpen. Val toch dood, denk ik dan. En dan wil ik het nog niet hebben over wat we straks op ons bord gaan krijgen. Eind juni studeren opnieuw duizenden jonge mensen af. Wat moeten ze? Waar gaan ze werk vinden... Ja, ik heb met ze te doen. Of moeten ze met zijn allen aan de kust een onderbetaald vakantiejobke aannemen? En waar zit Frank Vandenbroucke met zijn altijd heel grote plannen inzake vorming en werkgelegenheid? Neen, straks hebben we niks nog. Tenzij een puinhoop die nooit nog te ruimen is. Pasop, ik wil het vooral niet erger maken dan het al is maar ik weet het zeker: zelfs Europa heeft geen toekomst meer. Ook ik mijn buurt in Spanje is het treurnis. De groentenboeren sluiten er één voor één hun serres en hun deuren. Tomaten uit Kenia blijken zowaar een stuk goedkoper dan Spaanse volle grond. Ook al moeten ze met het vliegmachien overgevlogen worden. Vakantiehuizen en appartementen: ze staan onverkoopbaar leeg of ze raken niet afgewerkt. En tienduizenden metsers zijn werkloos en elke dag dronken. Cafés en bars en restaurants: ze vallen als vliegen. En de minister van toerisme vreest dat straks honderdduizend mensen op deze manier hun job gaan verliezen. Tsja, hier en elders: het is dikke miserie. Twee hoveniers op een boogscheut van mijn huis: op de fles. Vier hectaren serres worden door de curator te koop aangeboden voor de ronde som van honderdduizend euro. Eén straat verder: een rozenkweker met zestig man personeel zag zich verplicht de boeken neer te leggen. Rozen: ze komen tegenwoordig niet meer uit België of Holland... Ze komen uit zwart Afrika. Hier geleverd aan halve prijs. En wij gaan met zijn allen kopje onder. En onze vaderlandse politici: ze steken geen poot uit. Ze zijn op campagne, mijnheer. Er komen tenslotte verkiezingen aan. 7 juni: het zou wel eens een nieuwe gitzwarte zondag kunnen worden. Ik zie het al gebeuren: met zijn tienduizenden gaan mensen voor een proteststem gaan. Klaar, het lost niks op maar ik snap ze wel. Er is tenslotte zo weinig te verwachten. De CVP is en blijft een luizenpartij, de socialisten zijn salonsocialisten geworden en de liberalen zitten met een nog groter probleem. Partijvoorzitter Bart Somers deelt er kado's uit aan vrienden en vriendinnen dat het een lieve lust is. Wie gaan de winnaars zijn? De Decker wellicht. Maar ook Bart De Wever zeker weten. De Wever is één van de weinigen met een rechte rug. België is een rampgebied waar niks nog werkt: hij heeft gelijk want elke dag liggen verse bewijzen voor. Ja, Bartje gaat winnen, denken wij. De slimste mens ter wereld: het zou wel eens waarheid kunnen worden. Maar wat ook nu al vast staat: België en Vlaanderenland gaan gewoon onregeerbaar blijven. Zolang we Wallonië als blok aan ons been hebben, gaan we het nooit nog redden. De zwanezang gaat finaal richting verdrinkingsdood.

Dood zeg je... Tsja, het leven en de sport heeft er kennelijk weinig moeite mee. Eerst moesten we Fons Brijdenbach afgeven wegens kanker. En in Donetsk kieperde dan weer Jean-Claude Vangeenberghe van zijn paard. Het leven is niet eerlijk zeker? Dat gaat ook Tom Boonen zich bedenken. Tom heeft een fout gemaakt, Boonen had van de cocaïne moeten blijven. Maar om daar nu zo'n spel en spektakel van te maken... Het hoefde niet neen. Klaar, Boonen heeft een tweede foutje gemaakt maar hij werd dezer dagen wel opgevoerd als een misdadiger en een absolute crimineel. Boonen uit Balen is het beste wat we op twee wielen hebben. Maar wat goed is en knap en rijk en populair: dat moet in dit landje elke keer aan diggelen. Het waarom: ik snap het niet... Of toch wel een beetje. België is een land van verraad geworden. Van achterbaksheid en waar iemand iemand kan kloten: hij of zij gaat het niet laten. Nogmaals: Boonen heeft dan misschien efkens naast de pot gepist. Ik ga hem niet afvallen. Ik blijf supporter en kameraad. Moet je weten: ik heb in mijn huis twee van zijn truiën hangen. Getekende exemplaren van grote momenten. Zijn wereldtitel in Madrid en zijn eerste groene trui in de Rondevan Frankrijk. Tot gisteren waren ze elk vijfduizend euro waard. Maar ik verkoop ze niet neen... Ik kan leven met een mens die één keer per jaar zestien pinten drinkt en een stuk in zijne frak heeft. En ik snap dat in zo'n momenten rare dingen kunnen gebeuren. Verkeerd gezelschap? Zou kunnen. Schurken en verklikkers: zeker weten... Tom loopt daar dat ene moment wat te lullen en te lallen met een stuk in zijn voeten, iemand schuift hem een lijntje coke toe. Het is amper binnen en wat doen schurken dan? Ze bellen meteen de controledienst van de Vlaamse Gemeenschap. Mijnheer, mijnheer, zou je niet dringend en alstublieft kunnen komen? Boonen heeft coke genomen. Ik was erbij. Ik heb het gezien. En zo'n ambtenaarke van zes keer niks: hij komt... En Boonen hangt. Zo gaan die dingen. En dan wordt Tom Boonen plots die grote boosdoener. Eerste pagina van de krant... Drie dagen zeven minuten op elk televisie-journaal. Sensatie: mensen lusten er pap van. Maar veel mensen zijn schijtluizen. Alleen goed voor leedvermaak en achterklap. Neen, ze drinken nooit een pint. Ze zijn te vrekkig of ze mogen niet van hun wijf... Ze horen thuis te stofzuigen en soep te koken en het gras af te rijden en als ze braaf zijn mogen ze om halftien naar "Mijn Restaurant" kijken. Tegen de klok van elven moeten ze naar bed. Leven-van-mijn-kloten: maar ze hebben geen andere keuze. En wie een beetje populair is wordt door dit soort mensen op de brandstapel gezet. Zelf kunnen ze niks of weinig. Maar Boonen vinden ze wel een crimineel.

Ik niet. Ik ben ook al wel eens dronken geweest. Gelukkig hebben ze toen niet de politie gebeld. Hoewel ze het - zeker weten - erg graag hadden gedaan. Venijn en mensen kloten: het is niks om fier over te zijn. En mijn Tom Boonen-truiën? Die blijven demonstratief aan de muur hangen. En nog netjes ingekaderd ook. Ik blijf fan ja. (10-5-2009)

In België krijg je geld op één voorwaarde: je moet eerst alles verprutsen...

 Ze draaien gewoon een bord om en 't fijn stof is weg...  

 VTM staat weer helemaal op de kaart...

 

                   "MIJN VROUW IS VERLIEFD. OP

                          GAËLLE EN CLAUDIO,

                                  DENK IK..."

 

 

     Eén dag na Montelimar (7 juni) houden ze in mijn land verkiezingen. Voor Vlaanderen en voor Europa. Ik doe niet mee, heb ik ze laten weten. Ik doe nooit meer mee. Omdat ik mijn land en haar leiders nu éénmaal voor niks nog vertrouw. Ik zie tenslotte wat ik zie. De deur is dicht. Voor eeuwig en altijd, denk ik. De tseeven, de sossen en de liberalen: ze zijn er alleen nog voor zichzelf en de postjes. Volk en vaderland tellen niet meer mee. En dan pas ik... Net zoals ik voor de rest van mijn dagen nooit nog supporter zal zijn voor één of andere vaderlandse bankinstelling. Reynders en de staatskas vonden het gepast om miljarden te stoppen in dit soort casino's. Ze dienden gered, zegden ze. Ik vraag mij nog altijd af waarom? Een andere oplossing was toch veel simpeler geweest. Als ze alle mensen de kans gegeven hadden hun centen af te halen, als klanten veilig waren, hadden ze toch veel beter Fortis, KBC, Dexia, Ethias en consoorten vierkant failliet kunnen laten gaan. Hun verdiende loon. Het zijn toch de banken zelf, de bazen en de slimme directeuren die de hele janboel naar de Filistijnen hebben geholpen? Dan geef je als overheid toch niet nog meer geld aan prutsers en onnozelaars? Wij doen dat wel. Wij zetten de zaken op hun kop. En allerhande politieke beunhazen komen mij dan vertellen hoe goed en snel ze wel gehandeld hebben. Een café-zonder-klanten gaat failliet. Een beenhouwer die onvoldoende koteletten of gehakt kan verkopen: afgelopen toch. Zo hebben wij het altijd geleerd. En in geen enkele cursus economie staat ook maar ergens te lezen dat je geld moet geven aan rovers, plunderaars en aan onbekwamen op het moment dat ze zelf alles naar de bliksem hebben geholpen. Maar wat nog veel erger is: al die zogezegde bankiers met hun veel te dikke bonussen... Wij hebben het ook niet zien aankomen, zeggen ze. Wet ge wat ik zeg: stomme kloten zijn het stuk voor stuk. Dikke en gladde egoïsten. Typische exemplaren voor de graaicultuur-van-vandaag. Eigenlijk horen ze het de rest van hun dagen met een leefloon te stellen. Met een begrafenis zonder muziek achteraf. Einde verhaal voor dit soort kinkels. Ja, velen denken zo. Alleen durven weinigen het zeggen... En als er vandaag crisis is, komt dat ook door dit soort kerels. Maar ja, wie is vandaag nog verantwoordelijk voor wat? Niemand zeker. Vandaar dat ik nooit nog naar verkiezingen ga. En voor de rest van mijn dagen zal ik me zelf wel proberen redden. Ik zal mijn eigen bankier wel spelen, mijn eigen boekhouder en waar ik straks nog een sigaretje zal mogen roken... Ook dat zal ik wel voor mijn eigen zichzelve uitmaken. Neen, niet meer in de buurt van kinderen, wil de politiek. Dat zou slecht zijn voor hun ontwikkeling, voor hun verstand en voor hun verdere bestaan. Belga, zware Michel en Marlborro zijn slecht. Daar zal wel waarheid inzitten zeker? Maar wat doen ze dan met fijn stof en luchtvervuiling en stinkende steden? En wat met al die roetpuffende auto's. Hebben ze wat op gevonden. Ze draaien simpelweg een paar verkeersborden achterstevoren. 120 wordt 90 en 't fijn stof is weg. Geen enkele circusclown die zo'n hocus-pocusnummer ooit heeft kunnen bedenken. Belgische politiek? Geen probleem.

Maar voor de rest: niet getreurd neen... Ik voel me perfect. Mijn Spaanse rozen bloeïen volop, de vogels in onze tuin liggen met platte jongen en ze trekken zich van de crisis verder geen fluit aan. En 't is rustig. Want Spanje ligt compleet op zijn gat. Transporteurs staan stil, metsers zijn werkloos. Alleen FC Barcelona doet het nog goed. Voor de rest is het happen. De meeste groentenboeren staan op het punt failliet te gaan en de banken hebben meer huizen en appartementen in portefeuille dan geld. Mensen: ze kunnen hun leningen niet meer aan. Het fiasco is (bijna) niet meer te overzien. En toch trekt mijn buurman zich daar kennelijk allemaal weinig van aan. Mijnheer heeft zich sinds kort versterkt zou je kunnen zeggen. Ja, hij heeft zich een tweede vrouw in huis genomen. Hij had er al ééntje. Maar zij zorgt nu nog alleen voor koffie en hapjes (tapas ja) en dat nieuwste exemplaar is voor de slaapkamer. Daar komen vodden van, denk je dan? Niks van. Tot vandaag zie ik alles nog vrij gesmeerd lopen. Testosteron zal hier wel wonderen doen zeker. Eén man met twee vrouwen: de moderne (?) wereld kan echt wel wat hebben. Tenzij het om een vorm van liefdadigheid zou gaan. De hongerigen spijzen, de dorstigen laven... Wie zal het zeggen.

Tsja, wij kunnen in deze wereld nog wel wat leren, denk ik dan. Zo heb ik gisteravond - echt waar - heel veel geleerd. Ik heb zelfs naar VTM en "Mijn Restaurant" gekeken. Na twee avonden voetbal mocht het voor één keer wel iets anders zijn. Is me dat een puinhoop, zeg. Ik zit - echt waar - nu al te wachten op de eerste klanten met zware vergiftigingsverschijnselen. En moest ik programmamaker zijn: ik zou een ziekenwagen voorzien, een hoekje in de coma, ik zou dringend Luc Beaucourt bellen om met een beetje overdreven snelheid te komen. Die man kent onderhand dat gevoel en ik zou zeker ook aan "tettenman" Jef Hooybergs denken. Als zij er nog zijn, is het circus helemaal compleet. Eén miljoen kijkers. VTM staat weer op de kaart. Maar het idee vind ik perfect: zet klanten in een klasse-restaurant hondenvoer voor... Laat een paar kwibussen kommentaar leveren en ik zeg je: succes verzekerd. En af en toe iemand voor de camera op staande voet ontslaan, trekt ook altijd kijkers. Neen, volgende week kan ik niet kijken. Er is tenslotte opnieuw Europees' voetbal... Maar nadien wil ik nog eens paraat zijn. Ik hou tenslotte van televisie met heel veel onnozelheden. Mijn vrouw ook denk ik. Want zij is fan. Ik vermoed van Gaëlle en Claudio... Ik hoop alleen maar dat ze die "kwieten" niet één of andere dag in huis zal halen. Ge weet wel... Zoals mijn buurman. Maar niet getreurd: dan verhuis ik. Richting Patagonië dit keer. Om er schaapherder te worden. Ver weg van VTM, van politiek en de banken. (10-4-2009)

                                                                              Ludo GEERTS

  Kim Gevaert: enig lichtpunt in barre tijden...

  Politiek: wie gelooft die mensen nog?

  "Tetten-Jef" is zijn vrouw en zijn kliniek kwijt... 

  Wandelroute voor "den bospoeper" komt er niet...

 

        FLIKKEN... ZE ZIJN VOOR GEEN

              HAAR TE VERTROUWEN

 

             Ja, natuurlijk heb ik net als twee miljoen andere "slimme" Vlamingen naar "Van Vlees en Bloed" gekeken. Beenhouwerij Van Genechten was gewoon heel knap gemaakt. Van bij ons en herkenbaar. De "Joepie" werd gauw mijn kameraad en bij "den bospoeper" kon ik mij ook wel wat voorstellen. Niks beter dan een bos om van bil te gaan, denk ik dan... Maar de narigheid: die kwam achteraf. Bijna niet te geloven maar dat is Vlaanderen. Zo zitten wij nu kennelijk éénmaal in mekaar. In een simpel, onnozel bos ergens in Retie bedrijven mensen een partijtje sex en neuken... En wat doen wij? Wij willen toch wel kennismaken met de boom waar dat wijf heeft aangehangen zeker... Sommigen wilden er zelfs een "wandelroute" van maken. Een toeristische trekpleister. Echt waar: Vlaanderen is op dat vlak zo zot als een achterdeur. Televisie maakt van mensen "kiekens" gewoon. Maar dan wel zonder hersenen en zonder kop. Weet je nog "Stille Waters" van een eind geleden? Eén en ander speelde zich af in de schraalheid van de Rupelstreek. Puurs, Heindonk, Kalfort, Mariekerke enzo. Geen kloten te beleven, weinig te zien maar plotsklaps willen mensen die kant uit. Ze willen de Schelde en een beetje water zien... Hetzelfde met Haspengouw. De fruitpluk komt op televisie. En wat krijgen we: bloesemroutes... Appelen en peren in de bloem. Mensen trekken daar een dag voor uit. Auto in, fietsen ingeladen, knapzak mee (want 't is tenslotte crisis) en ze zijn weg. Om "bloemekes" te zien. En sinds de "Smaak van De Keyser" zijn er zelfs  "oenen" die naar Hasselt koersen om er een "jeneverke" te gaan drinken. Een Extra Smeets... Honderdvijftig kilometer heen, evenveel weer. Terwijl je diezelfde Extra Smeets vrijelijk kunt kopen bij je Aldi of je Delhaize of je Carrefour om je eigen hoek. Echt waar, ik snap dit soort gedoe niet. Tenzij verveling en niet weten wat doen een hobby is geworden. Zo zijn "koopzondagen" kennelijk ook een hobby-van-verveling. Meubelen kijken bijvoorbeeld... Ik snap er niks van. Ik heb al moeite met een brood of een "pakske" sigaretten. Laat staan dat ik mijn vrouw morgen onder de arm neem om daar een halve dag mijn tijd te gaan "verschijten". Geen denken aan. Meer nog: in mijn Vlaanderenland is amper veel te beleven. Misschien Brugge en een stukje Brussel maar dan hebben we het gehad. België is gewoon vuil en smerig. Te druk, te veel files, te veel beton, te veel verkeerslichten en ronde punten. Plus zoveel ranzige industrieterreinen waar mensen bezig zijn hun job kwijt te geraken. Neen, veel gezelligheid is hier niet te beleven. Behalve dan Kim Gevaert misschien. 't Kind zit "vol". Kim is zwanger. Ze gaat kopen. Wat weten we niet maar 't staat plotsklaps in alle gazetten. En daar zijn we blij om. Er bestaan immers nog een handvol mensen die we wel iets gunnen. Kim gaf ons sportplezier en medailles. Zij verdient straks een "boeleke". Bij deze: proficiat Kim.

Maar voor de rest: ik voel mij hier echt niet meer op mijn gemak. Ik vertrouw geen banken meer, de politiek zijn een stel leugenaars en bij de politie zit zoveel corruptie ingeslepen dat het niet mooi meer is. Neem nu die fameuse mijnheer "klootzak" Peter De Wolf van Gent. Hoogste en machtigste "flik" van een stad, mijnheer rijdt met zijn zatte kloten tegen een geparkeerde wagen en mijnheer vordert meteen mensen en vrienden (?) op om maar meteen wat "valse" processen-verbaal te maken. Hij probeert zijn vel en zijn "jobke" te redden en hij vindt daar nog handlangers voor ook. En ik... Ik, onnozele hansworst, ik zou de politie-mijn-vriend nog moeten vertrouwen. Blauw is niet te vertrouwen. Want als blijkt dat de top zo corrupt is als een huis dan zit het kwaad ook aan de basis. Flikken: ze kunnen mij vierkant gestolen worden. Mijn laatste greintje respect ben ik kwijt. Bovendien heb ik ook geen half woord respect nog voor het beleid... Want de "geschorsten-van-Gent"? Ze zijn dan wel vier maanden geschorst wegens bewezen fraude maar (val niet van uw stoel) wel met behoud van wedde. Zo schijnt dat te werken in dit land. Politiemannen en ambtenaren mogen de boel tillen en oplichten, ze mogen valser zijn dan een loopse kat: er kan ze niks gebeuren. Met hun bankrekening is alles in orde verder.

Een gelijkaardig verhaal dezer dagen in de praatbarak van de politiek. Fortis-commissie weet je wel. Wat voor politieke smeerlapperij is daar niet te bewonderen? Van Deurzen, Leterme, Reynders: ze zijn heiliger en nobeler dan de paus. Neen, wij hebben niks gedaan. Wij wisten van niks. Wij hebben het gerecht niet proberen omkopen. Ge moet ons geloven want wij willen morgen opnieuw verkozen worden. Kust toch eens allemaal vierkant mijn kloten zeker... Hoe oneerlijk en hoe gevaarlijk mag je in dit land zijn, vraag ik mij dan af. En dan heb ik het nog niet over de hoogste instanties van ons Belgisch rechtssysteem. Als je zelfs daar kunt ritselen dat het een lieve lust is: hoe geloofwaardig zijn rechters en rechtbanken dan nog? Compleet niet te vertrouwen, weten we nu wel zeker... Wegens alles politiek en één pot nat. Wie kent wie, weet je wel... En het recht is krom. Een stuk in uw voeten en toevallig fout geparkeerd: ze kleden je uit. Maar een vonnis rond Fortis proberen manipuleren. Proficiat. Dat heb je goed gedaan. Eén bende wansmaak lijkt het mij. En als er in juni verkiezingen zijn: ik vlucht het land uit. Salut...

Dat onderhand de hevigste crisis woedt, dat mensen straks in de penarie en op straat gaan geraken: dat schijnt niet echt te tellen. Overal worden mensen als grof huisvuil op straat gegooid en aan de deur gezet... Maar of de politiek dat nu heel erg durft te vinden. Niet echt neen. Zij sponsoren wel de banken, de haute finance en het grote geld maar voor de "gewone" man wordt niks gedaan. Of moeten we Opel Antwerpen nemen. Peeters, Crevits en Vandenbroucke trekken naar Detroit. Ze gaan er efkens "klappen" met de bazen... Maar ze krijgen niks te horen. Als geslagen honden staan ze daar de "jan" uit te hangen. Maar garanties op werkgelegenheid: niks van... Dat moet nog beslist worden, staan ze te liegen. Maar tegelijk lekt in Duitsland wel uit dat Opel Antwerpen straks zijn deuren gaat moeten sluiten. Opnieuw zoveel kleine mensen op straat en op de keiën. Maar we hebben wel ons best gedaan, zeggen ze. Politici: onbetrouwbaar tuig is het. Schone schijn. Ik zeg het nog één keer: ik vertrouw ze voor geen haar...

Gelukkig blijft er nog één man die dezer dagen echt wel de show steelt: Jeff Hoeybergs met name. "Tetten-Jef" is zijn job kwijt, zijn kliniek en zijn vrouw. Jef is uitgeteld maar hij staat wel in alle boekskes en in alle gazetten. Gelukkig heeft hij een vers lief gevonden maar voor de rest is hij zo werkloos als een huis. Borsten zijn niet meer te vergroten of te verkleinen, bil-vet is niet meer te zuigen, kwabberbuiken niet langer te opereren: Jef zit in slechte papieren. Maar wij maken van hem wel een held en een kapoen. Maar dat doen we graag... Boonen, Musseeuw, de Pfaffs, Vandenbroucke: we kleden ze eerst uit om ze dan weer op te voeren. Dit soort zaken vinden wij prachtig in dit land. In mijn land. Eén van de meest onnozele plekken van de hele wereld. Wij hangen met zijn allen aan een touwtje (puppet on a string) en als iemand zin heeft, wordt het koordje doorgeknipt. Tot we op ons hoofd vallen...

Neen, ik doe niet meer mee neen. Ik trek mij terug in peis en vree. En laat mij maar ongemoeid naar het gekwetter van vogeltjes luisteren. En heel misschien ga ik ook wel eens richting Muizen en Planckendael. Daar zijn verse giraffen geboren. Vind ik wel lief ja... (10-3-2009)

                                                                          Ludo GEERTS

Ja, ik heb (echt waar) te doen met "tetten-Jeff"...

Veldrijden is geen sport voor "jeanetten"

 Bart De Wever is een beetje de held van de natie...

 

                         BORSTEN EN BILLEN:

                           HOEYBERGS STAAT

                                OP STRAAT

 

                     Ik snap het wel: ge gaat nu gniffelen en lachen. En toch heb ik dezer dagen te doen met onze meest bekende en beruchte en beroemde plastische (plastieken) chirurg die ons Belgenlandje rijk is. Juist: Jeff is de naam. Hoeyberghs. Jeff maakte het al een eind bont en nu staat loontje op de stoep. Om zijn boontje. Jeff scheet vorige week wat Nederlandse televisiemakers uit voor al wat schoon en lelijk is. Na klachten waren ze bij mijnheer Jeff "verborgen" komen filmen. Hoeyberghs had een Hollandse dame twee verschillende borsten verkocht en aangemeten, zeggen ze. En bij een andere troela begonnen haar "tetten" zowaar te lekken. Dit soort productiefouten kwamen op televisie en Jef schoot als een gek uit zijn krammen. Hij kafferde en kefte zoals hij alleen dat kan. Hij noemde zijn klanten "achterlijk" volk... Dat is er toch een kleine beetje over zat ik zo te denken. Jeff mag dan wel een heel groot bakkes hebben. Maar dit? Dat doe je niet. Het gezever begon. Jeff werd door de Limburgse Wellness Kliniek op straat gegooid. Per aangetekend en meteen. Maar hoe kunnen ze nu "ne plastieken chirurg" uit zijn eigen kliniek buitengooien, vroeg ik mij af. Tot bleek dat Jeff zowaar geen kliniek heeft. Al die jaren had hij de schone schijn hoog gehouden. Dat is hier allemaal van mij. Het bleek een leugen als een huis. Jeff, de arme man, heeft niks. Heel die kliniek is van zijn vrouw maar omdat rampen zelden alleen komen: de vrouw van Hoeyberghs is nu ex-vrouw. Het mens staat op scheiden, het mens wil van "mijne Jeff" niks meer weten. Haar in de boter. Ik heb een kei van een villa in Portugal, horen we Jeff ook nog zeggen. Meer dan dertig kamers. Groot en palmbomen en blauwe lucht... Maar ook dat blijkt vandaag een leugen te zijn. Jef heeft geen villa, zijn vrouw heeft een villa op haar naam. En vermits mijnheer Hoeyberghs daar niks meer te reutemeuten heeft, staat mijnheer figuurlijk in zijn bloot gat en met zijn groot bakkes op straat. Grote borsten, kleine borsten, dikke tieten, dunne tieten: Hoeyberghs zit in nesten. Hij moet werk gaan zoeken want van zijn echtscheiding blijft niks over. Zijn ex-madame is tenslotte eigenaar van alle onroerend goed. Jef met zijn groot bakkes (blijkt nu) heeft thuis nooit niks te zeggen gehad. Tsja, vinden we treurig ja... Triest een beetje voor Limburgs' Jefke maar wel handig en knap gespeeld door zijn madame. Door het ijs zakken: je moet er niks voor kunnen tegenwoordig.

Daar zit ook ene Bert Anciaux mee in zijn maag. Mijnheer-den-bleiter die zo makkelijk van politieke partij veranderd dan gij en ik van onderbroek... Anciaux is langzaam maar zeker bezig zijn laatste vrienden kwijt te spelen. Eerst Volksunie en Vlaming, nu progressief en rode socialist: mensen zijn niet gek. En als hij op het eigenste moment ook nog eens komt zeggen dat veldrijden maar een sport voor "jeanetten" is... Tsja, dan krijgt een mens wel alle modder, verschaald bier en meer dan één miljoen supporters van Nijs, Albert, Wellens en Vervecken over zich heen. "Den bleiter": ik zeg het nog één keer... Het ventje is geen kwartje waard. Stelt in wegen en velden niks voor. Heeft zijn godganse bestaan alleen maar gezorgd voor zichzelf en zijn eigen bankrekening en voor de rest: nul en noppes. Het liefst wat hij deed, was op televisie komen. Om niks te zeggen maar wie veel in beeld komt, blijft bekend.

Vraag dat ook maar aan Bart De Wever. De Wever is dezer dagen bijna de absolute held van de natie. Wegens zijn succesreeks in de Slimste Mens ter Wereld. Knap programma, knap gemaakt. Het verschil tussen Anciaux en De Wever? De Wever is nog echt... Klaar, hij is dan een Vlaams-nationalist. Maar Bart-uit-Antwerpen is geen klier. Hij noemt de dingen bij naam. En hij wil een Vlaanderen voor de mensen in plaats van elk jaar miljarden en miljarden richting luiheid van Wallonië te dragen. Komt daarbij: De Wever houdt woord. Hij en zijn partij maakte eerder afspraakjes over Brussel-Halle-Vilvoorde met de tsjeven van de CVP, samen zouden ze een kruiwagen communautaire problemen oplossen. Wat bleek? De tsjeven pasten en trokken hun staart in. Wat deed De Wever? Hij zegde simpelweg dat Leterme zijn kloten kon kussen, reed regelrecht naar het frietkot om zich daar "ne grote met mayonaisse" te bestellen, een groot satéke, zeven bitterballen en twee curryworsten. Daar houden mensen van. Van echte mannen... En denk eraan: komende zomer in juni zijn er verkiezingen. Neen, Bart De Wever is niet gek. De Slimste Mens ter Wereld gaan hem geen windeieren leggen.

En voor de rest: tsja, we zijn opnieuw aan 't koersen. Tom Boonen is een vrij man, cocaïne mag niet meer maar dat stelt niks voor met wat we gisteren weer kregen in de Ronde van Quatar. Een jonge gast van Topsport Vlaanderen. Dood gevonden in zijn bed. Gisteren nog springlevend, vandaag in de hemel. Dat raakt een mens ja... Dat snijdt hard. Als "waarom" geen antwoord krijgt, blijft er heel weinig. Het klinkt oneerbiedig. Ik weet het wel... Dat mensen van zevenegentig op een schone dag hun pijp uitblazen: daar valt mee te leven. Maar nooit met de dood van een kind of een jonge mens. En ook nu gaat het peleton nooit wachten. Want morgen worden maar weer de dijën ingevet en de drinkbussen gevuld... Op weg naar het Volk, San Remo en de Ronde van Vlaanderen. En ik weet het zeker: het gaan weer hoogdagen worden. Koers is Vlaanderen en Vlaanderen is van ons.

Of Jeff Hoeyberghs gaat komen kijken? Ik denk het niet. (5-2-2009)

                            Ludo GEERTS

  Mensen kloten: het is een nationaal hobby geworden...

  Wereldleiders: ze steken gewoon geen poot nog uit...   

    Gaza en Israël: niemand doet iets...

 

           EEN VERGETEN HONDENDROL KOST  

                    DUURDER DAN KAVIAAR!

 

                                  Het is koud en kil. Het vriest stenen dik. Er ligt sneeuw en ijzel. In Zerkegem (=Jabbeke) tuft een postbode van bus tot bus. Geen weer om een hond door te jagen maar Eddy Dekeyser doet plichtsbewust zijn job. Hij glijdt, hij schuift, hij vloekt. Maar "facteur" Eddy doet door. En bij een paar mensen-van-goeie-wil drinkt hij een jenevertje. Toe Eddy, om warm te krijgen. Ge verdient het... Achtentwintig huizen en brievenbussen later: Dekeyser valt met zijn "brommer". Geschoven en voorgevallen. Een politieman-van-mijn-kloten die toevallig in de buurt is, stelt een PV op. Openbare dronkenschap. Rijbewijs van zijn "tuffertje" kwijt. En de bazen-van-mijn-kloten van de post vinden dat hun postbode een huizenhoge beroepsfout heeft gemaakt. Zatte facteurs: ze kunnen niet. Mijnheer Dekeyser mag zich aan een disciplinaire sanctie verwachten. Lafaards, denk ik dan. Zoveel ophef voor vier of vijf borreltjes bij min vijftien graden.

Op hetzelfde moment lekt (niet toevallig uit) dat een boel politiemannen het netjes voor mekaar hebben gekregen om een boel ingeleverde geweren en revolvers voor profijt van eigen zak verkocht te hebben. Gij en ik: wij moesten ons wapentuig in-naam-der-wet inleveren. Veel mensen hebben het gedaan (ik niet) en dan krijg je dit. Een boel mannen-in-blauw: ze zijn corrupter dan de hel. Sommigen zijn voor geen millimeter te vertrouwen. Zie de feiten... Maar 't kan in dit soort kringen nog een stuk straffer. Topgangsters-van-alle-slag moeten ze in de buurt van Gent gewoon weer vrij laten dezer dagen. Mensenhandel, roofovervallen, diefstal met geweld, carjackers, handel in pillen en drugs: maak dat je wegkomt want we hebben een foutje gemaakt. Een procedure-foutje. Zo komt het dat misschien wel vierhonderd jaar gevangenisstraf straks weer vrij op straat komt te staan. Een spijtig ongelukje, zeggen ze bij het gerecht. We hebben de regeltjes en de kleine letterjes niet gevolgd. Jammer maar helaas... Gerecht, parket en toestanden: en ik die dacht dat zij er waren om smeerlappen en bandieten op te pakken, uit mijn buurt te houden. Zelfs dat schijnt in mijn land kennelijk niet meer echt te lukken. Daar zul je dan maar staan... Rijverbod wegens vier borrels jenever, boete om tegen een onschuldige boom te pissen, tweehonderd euro  voor één vuurtje stook ver van huizen en mensen. En één niet opgeraaptje hondenstront: kost je duurder dan kaviaar...  Het spijt mij echt maar ik heb geen enkel greintje vertrouwen nog in zoveel Belgische instellingen. Overal waar de kleur van partijkaarten belangrijker blijft dan het verstand van mensen: daar heerst corruptie. Je hoeft nog maar richting Fortis te kijken. We zijn in dit land heel laag gevallen. En dat politici mij vooral niet komen vertellen hoe erg ze het vinden dat ze het vertrouwen van de burger bezig zijn kwijt te spelen. Ik zeg: zelf gezocht... En "den boom" in allemaal. Kleurenwies moet je spelen in de kroeg. Niet in 't parlement en ook niet in de regering. Mijn stem staat alvast op non-actief.

Maar niet alleen plaatselijk Belgisch loopt het fout en vierkant. Ook in de wereld zie je niks anders dan ONBENUL rondhangen. Israël is onderhand een week bezig Gaza uit te moorden. Het bloed spat maar rond, onschuld krijgt bommen en raketten over zich heen, tanks en bommenwerpers verbrijzelen mensen (en kinderen) en wat zeggen de wereldleiders? Momentje, we houden eerst nog een "vergaderingske" of zeven en we zien het dan wel. Ondertussen blijft het wel bommen regenen, ondertussen worden verder, wel burgers en soldaten geslacht, landen, huizen en families mogen gewoon verder rustig blijven ontploffen... En de dikbetaalde wereldleiders: ze steken geen poot uit. Op het wereldtoneel zijn mensen zelden belangrijk. Omdat ook op dit niveau de instellingen niet naar behoren functioneren. Verenigde Naties zeg je... Zij zijn er om met één pennentrek elk oorlogsgekibbel te stoppen. Wat doen ze? Niks. Zes keer niks. Diplomatie en overleg mogen dan best schone deugden zijn maar als mensen er niks mee doen, hoeft het niet. Ja, ik maak mij daar druk om ja. Geweld en mensen: het kan toch niet in een beschaafde wereld, denk ik dan... Mijn hulpeloosheid wordt dan woede. Omdat mensen en landen en politiek en diplomatie hun job niet doen. Ze zullen in Gaza maar je moeder, je broer of je zus neerknallen. Het zal je kind maar wezen.

Ik voel mij echt wel rot als ik dezer dagen naar Israël en Gaza kijk. Ik voel woede in mijn ziel en in mijn hart. Maar dan... Dan schakel in naar Nederland. Naar schaatsen op natuurijs. Holland lust daar pap van. En ik ook... Op de plassen van het Noorden vergeet ik voor één keer het Midden-Oosten. Schaatsen is een prachtig vak, denk ik dan. (8-1-2009)

                                                                                 Ludo GEERTS

 Toch wens ik je vredige Kerstdagen...

   Ik Belg? Ik schaam mij diep ja...     

 

              IK DURF DIT SOORT CRAPUUL

                        NOOIT MEER TE  

                          TE GELOVEN!

       

             Wij schrijven "bijna" Kerstmis en de Belgische politiek ligt compleet op zijn gat. Een regering die er nooit één geweest is, is gevallen. Gestruikeld over hun eigen poten van schelmerij en onkunde. Van lafheid en van valsheid. Op een moment dat de wereldcrisis als een tornado over ons land waait, op een ogenblik dat tienduizenden mensen niet meer weten of ze morgen nog een job gaan hebben, of ze hun auto of hun huis nog wel gaan kunnen afbetalen... Op dat moment rollen ze vechtend over straat. Leterme over Van Deurzen, Milquet over Vervotte, Onckelinckx over De Wael, De Gucht over Michel. Kermiscatch in het Belgische parlement. En Caroline Gennez, De Decker, Annemans, Somers en ene Marianne Thyssen: zij gieten met een zelden gezien leedvermaak nog gauw wat olie op het vuur. Zout in de wonde. Want politiek moet pijn doen. Er moet bloed aan de paal... Zelden zoveel hardvochtigheid gezien. Beesten van mensen. Crapuul in maatpak. Ik schaam mij - echt waar - diep. En als ik tsjeevenvoorzitster Thyssen na de val hoor zeggen dat ze hun best hebben gedaan dan valt zowaar mijn broek af. Dit soort wijven: zij zijn een gevaar voor de mensheid en de samenleving. Alles gedaan? Zij hebben, godverdomme, niks gedaan. Ruzie gemaakt ja. Het kot in brand gestoken. Alle bruggen voor de mensen verbrand. Een politieke partij die met dit soort creaturen uitpakt: zij verdienen duizendvoudig afgestraft. Wegens listig en lichtzinnig misbruik van vertrouwen. Dit soort mensen verdienen vijf jaar cel in plaats van een auto-met-chauffeur. Let wel: ik ken die Thyssen amper maar vuilbekkerij dient afgestraft. Rode kaart voor eeuwig. Ik schaam mij diep ja. Ik ben ziek en ontgoocheld. In mensen en in dingen. En ik ga nooit nog stemmen. Ik heb niks met postjespakkers en zakkenvullers. België is dan nog altijd mijn "rotland"... Maar als ik dit levensecht op televisie moet meemaken: ik pas ja... Ik ben het absoluut zat. Toch wens ik iedereen vredige kerstdagen. Iedereen behalve de politiek. Ik durf dit soort crapuul nooit nog te geloven. Jammer! (23-12-2008)

                                                                                                         L.G.

  Sinterklaas en de Kerstman: ook bij hen is het al een klein beetje crisis...

  Het laatste restje VERTROUWEN zijn we simpelweg compleet kwijt...

     

                   KALKOEN WORDT WELLICHT

                            STRAKS KIEKEN

                                    

        Het is onderhand december, wij hebben de stoomboot, Spanje en Sinterklaas zo'n beetje gehad. Toch blijf ik het als oude rakker nog steeds fascinerend vinden. Zoveel kinderkes die met een bang hartje en open mond naar het gebeuren zitten te kijken. De Sint en Piet... Eén groot liefdesverhaal. Ik word er nog altijd warm van. Al was het maar om te mogen kijken naar zoveel onschuld. Kinderen (foto) ze zijn nog echt. Zo spontaan, zo puur. En niks geslepen. Juist: dat kan van de grote-mensen-wereld niet echt gezegd worden. Kijk maar naar Gent en Palfijn. Daar verkopen mensen "platte" kinderen voor een paar duizend euro. Vers geperst, ingepakt en weg. Ik snap het niet echt. Tenzij de nood heel hoog moet zijn. Ik snap ook niks van pedofilie of kinderporno. Toch schijnt het allemaal welig te tieren. Lege mensen: het zijn gevaarlijke wezens. Voor mij is een piemel een piemel en een spleetje een spleetje. En dat is het dan... Ik ga ook mijn deur niet openzetten voor jonge grieten. Maar misschien ben ik echt wel te normaal. Duizend dingen: ik begrijp ze niet meer. Zo hoorde ik laatst dat fundamentalisten eisen dat straks het kruis van de mijter van Sinterklaas moet verdwijnen. Sinterklaas is van iedereen, zeggen ze. En niet alleen van de katholieken. Pasop, dit lijkt in dit land een accuut probleem te zijn. En als diezelfde Sint volgend jaar nog met een kruis-op-zijn hoed naar ons land komt, stappen ze naar de rechtbank... Maar ik moet wel hoofddoekjes en burka's verdragen. Ik kan in Mechelen mijn auto niet meer kwijt omdat een moskee alle parkingplaatsen bezet houdt. Maar ik, burger van dit land, ik moet zwijgen. Pasop, ik ben best bereid maar aan alles zijn uiteindelijk grenzen. Voor mij mogen rustig alle mensen een plek onder de zon hebben: maar ze moeten hun manieren houden. Maar dat is nu net het punt. Wat zijn nog "manieren"? Als ik laatst nog maar zie dat Belgische schooiers en bedelaars en armoezaaiers nergens een plek krijgen om de sneeuwnacht door te komen en als ik dan tegelijk merk hoe een peleton van honderdvijftig vreemde snuiters een sporthal van een universiteit mogen bezetten: echt waar, dan valt mijn broek af. Van het ene op het andere moment krijgen zij eten en drinken en een bed en vol pension. Niemand die ze kent, niemand die schijnt te weten van waar ze komen. Het enige wat ze interesseert, zijn "papieren". Waarmee ze vier weken later dan richting dop of ziekenkas of OCMW kunnen stappen... Eén avond later. In een bejaardenhuis kijg ik een pensioenfiche onder ogen van een madammeke van vierentachtig. Het menske heeft haar eigen huis moeten verkopen om de rekeningen te kunnen betalen. Dertienhonderd euro per maand. Was, coiffeur, pedicure en "doctoor" niet inbegrepen. Zouden Turtelboom en Vanackere zich niet beter met meer ernstige dingen bezig houden, denk ik dan. Eigen Volk Eerst: het Vlaams Belang zit al jaren achter het net te vissen. Terwijl de rest van de politieke kaste het geen kloten kan schelen. Dat politici alleen maar met hun eigen grote gelijk bezig zijn, bewijst Bert "den bleiter" Anciaux (foto) nog maar eens in hoge mate. Het is zelfs zover gekomen dat dit soort gasten nog amper weten van waar ze komen. Eerst Volksunie, toen Spirit, dan Vlaams Progressieven en - zeker weten - morgen wordt mijnheer socialist. Niet omdat hij het is. Wel om zijn postje en zijn vel te redden. Anciaux is simpelweg een vuil ventje in een vuil spel.

Maar niet getreurd: zo lopen er in dit land nog wel meer rond. De hele regering zowaar en de hele Fortistop. Dinsdag op de Heizel werd nog maar eens duidelijk hoe knappe koppen de gewone mens belogen en bedrogen hebben. In amper een halfuur (zo blijkt nu) hebben Reynders en Leterme Fortis verkocht. Het beste stuk aan Nederland, het tweede beste stuk voor nul frank aan BNP-Parijs. En wat hebben we gehouden: een lege doos en duizenden gepluimde beleggers. Aandelen van twintig euro doken in geen tijd naar nog een halve euro. Miljarden aan zuur verdiende spaarcenten gingen in rook op. Maar: niemand treft schuld. Niet de politiek, niet de bankwereld zelf: ge moest maar niet zo onnozel geweest zijn... Nooit is de arrogantie van de macht zo groot gebleken als dinsdag laatst in Brussel. En het verwondert mij nog steeds in hoge mate dat er nog niemand is geweest die zijn revolver vanachter zijn broeksriem heeft getoverd. Pasop, ik wil niemand op slechte gedachten brengen. Maar hoeveel heb je als "blutte" mens nog te verliezen, denk ik dan. Je hebt je levenlang het zweet  in je handen lopen werken, je hebt gespaard en de goede huisvader uitgehangen, je wilde morgen een stuk bouwgrond voor je zoon of je dochter kopen, je ging nog wat geld stoppen in dat nieuwe huis. Toen werden in één dolle Fortis-week al je dromen koud neergeknald door banken en politiek. En gij - geschoren schaap - gij moet nu zwijgen én flink zijn én verse hoop stellen in een bende flierefluiters. Zeg nu zelf: een mens kan veel hebben. Maar dat? Nee toch...

En zo komt het (maar velen snappen het nog niet) dat we vandaag regelrecht afstevenen op de grootste recessie die maar mogelijk is. Alles en veel is bezig grandioos plat en stil te vallen, fabrieken sluiten, banen verdwijnen: het bankroet komt alsmaar dichter. Ik wil bovendien best geloven dat er plannen bestaan om één en ander overeind te houden. Alleen gaat het niet lukken. En waarom zul je zeggen! Ook dat is simpel. Vandaag - december 2008 - zijn we met zijn allen alle vertrouwen compleet kwijt. Mensen geloven nergens nog in. Ook niet meer in zichzelf. En dan is de "clash" onafwendbaar. De miserie-van-morgen niet te overzien. Zover hebben we het gebracht. In de modernste van alle werelden zijn we gewoon elke windrichting compleet kwijt. Elk spoor bijster. De schuld van mensen, kapitaal, systemen en leidersschap dat kennelijk zijn werk niet heeft gedaan.  Kerstmis 2008: op veel plaatsen gaat het "kieken" zijn in plaats van kalkoen. Cava in plek van champagne, een cigarillo in plaats van een Corps Diplomatique.

De put van geen-vertrouwen is diep. De wanhoop veel te groot. En betere tijden? Ze gaan nog niet voor morgen zijn. Als troost klinkt dat mager. Ik weet het! (3-12-2008)

                                                                                        Ludo GEERTS

    Zelfs Marc Uytterhoeven is nooit zatter geweest als toen...

    Ernst Happel: beter liep er nergens rond...

 

                FONS BASTIJNS: AFSCHEID VAN     

                               EEN VRIEND

 

                   Neen, met een graf en een zerk en een kelder is deze mens nog niet direct bezig. Ik heb nog tijd denk ik dan. Het hoekje-om laat ik voor later. Hoewel mijn vrouw daar heel anders over peinst.  Hoe graag ze ook haar midlife-crisis in Spanje slijt... Met Allerheiligen MOET ze thuis zijn. Met Allerheiligen moet het graf van haar vader-zaliger blinken als een juweeltje. Ze is dat aan haar stand verplicht, zegt ze. Het moet proper zijn. En opgekuist. Rond deze tijd mogen er best witte rozen op, een bloemstukje en nog zo'n ouderwetse pot crysanten. Voor zes euro kan een mens tenslotte niet sukkelen. Kerkhoven: ik zeg het eerlijk, ik heb er weinig mee. Hoewel ik zoveel stilte en ingetogenheid toch wel kan smaken. En elke keer als ik er kom, bekijk ik zoveel jaartallen op het arduin. Ik bekijk foto's van bekende gezichten. En soms moet ik toegeven dat mijn houdbaarheidsdatum al een eind overschreden is. Ze zijn mij vergeten, denk ik dan. Maar het meest van alles heb ik donders veel moeite met kleine kindjes. Voor zo'n zerkje word ik kil en koud en moedeloos. Dood: ik zal er wellicht wel eeuwig moeite mee hebben. Toch kreeg ik de laatste dagen opnieuw enkele boemerangs pats weer in mijn gezicht. Zo ging Wannes Van De Velde het hoekje om. Ik ken de man niet, heb hem nooit gesproken maar als Antwerpenaar leek hij te pruimen. Wannes: mijnheer was een volkszanger. Eén van de allerlaatsten wellicht... Finaal verdwaald in de straten van de dood. Geen week later: Fons Bastijns was overleden. Eénenzestig lentes nog maar. Ja, ik wist dat hij heel erg ziek was maar dood is tenslotte het laatste. Fons en ik: wij zijn begin tachtiger jaren dik geweest. Bijna gezworen kameraden. Fons kwam naar KV Mechelen. Samen met "zijn" Rita. Fons moest van John Cordier een tekening maken om uit tweede klasse weg te geraken. Het is hem gelukt. Met Leo Canjels als trainer. Wel vijftig keer zijn we ooit samen op pad geweest. Om spelers te gaan scouten. En om achteraf samen grote pinten te drinken. Fons kwam van Meer aan de grens. Bastijns was "boerenbuiten" maar Fons was vooral een eerlijke gast. Nooit heeft hij op een transfer twee procent verdiend. Terwijl er zelfs in die dagen met voetballersbenen wat te winnen was. Deden we niet... Ik weet nog dat we ooit samen Marc Emmers zijn gaan halen. Bruno Versavel en Piet Den Boer in Holland. En in zijn oude dag wilden we ook nog Volders. Jos is gekomen. En tien maanden later zijn we toen kampioen geworden. Ik herinner mij die avond nog alsof het gisteren was. Plaats van het feestgedruis was de keet van John Talbut aan de Brusselpoort. Heel Mechelen was er. En om elf uur 's avonds kende niemand nog het verschil tussen een simpel pintje, een trippel, een tuborg of een "coupeke" champagne. Voetballers die kampioen zijn geworden: het is een varkenskot. Ik herinner mij nog dat Leo Canjels hoog op een tafel ging staan om zijn spelers te bedanken en om dan te zeggen dat "we" één seizoen later van Brugge, van Standard en van Anderlecht simpelweg brandhout zouden maken. Het is uitgekomen. Maar ook Fons Bastijns was die avond niet te temmen. Samen met een paar mensen had hij toch maar netjes deze kampioenenploeg vorm gegeven. Vanuit het niets. Je moet het maar doen. Ja, het is één van de dolste nachten uit ons leven geworden. En als zelfs Marc Uytterhoeven vandaag nog durft zeggen dat hij in heel zijn leven nooit "zatter" is geweest dan toen: dan is dat veel betekend. En Rita - de vrouw van Bastijns - speelde die avond voor én verpleegster én keukenhulp én welzijnswerker. En tegen de vroege morgen heeft ze zeker vijftien mensen veilig naar hun bed gereden. Want ook Rita Bastijns was een sjieke madame. Spring-in-'t-veld maar met een hart zo groot als de St. Romboutstoren. Tot de laatste snik heeft ze "hare" Fons verzorgd en lief gehad. Drie keer Europees met Club Brugge, vijf titels gewonnen: het is er nooit aan te zien geweest. Behalve die ene keer... Het was in Tongeren. Ernst Happel had daar zoiets als een oud lief en we waren uitgenodigd. Happel was in die jaren trainer van het hele grote voetbal. Hij was langs de lijnen-van-kalk altijd nors en onbereikbaar. Maar in de kroeg was Happel een nog "grotere" god. Hij dronk pinten als een koe, rookte sigaretten als een stoomlocomotief. En heel zijn voetballogica was één zin: "Om te winnen," zegde Happel, "moet je maar één ding doen. Eén goal meer maken dan de tegenstander." Einde verhaal... En Fons Bastijns noemde hij daar ter plekke de beste rechtsback die ooit op het gras had gelopen. "Nicht zu verbessern," siste Happel terwijl hij zijn lief een "bees" gaf.

Fons Bastijns: we zijn hem kwijt. Het vervolg is kelder en zerk en Rita die straks om een pot crysanten gaat moeten. Want zo is nu éénmaal het leven. Fons Bastijns heeft geen tijd gekregen voor een oude dag. Geen zetel, geen pijp en geen pantoffels. En zeggen dat we het hem en zijn Rita zo graag hadden gegund. Natuurlijk klopt het dat het leven niet altijd eerlijk in mekaar zit. Fons Bastijns was "koekenbrood", Fons was een kanjer. Alleen is zijn laatste spurt te vroeg gekomen. Twintig jaar te vroeg. Een kleine week zitten we onderhand met Fons in ons hoofd. Wat kan ons verder Fortis dan nog schelen. Of Kelly Pfaff die zo failliet is als een huis. Boer zoekt vrouw... Neen, de ontknoping niet gezien. 't Schijnt wel spektakel geweest te zijn. Alleen heb ik niks met televisie-boeren. Wij zien ze liever echt. Tussen stro en koeïen en met stront aan hun botten. Zoals het vroeger was. Toen wij nog jong en kind waren. Het dode varken op de ladder en pissen in de mestput. Zelfs vandaag ken ik nog altijd dat gevoel. De koude wind die door je open gulp tegen je dijën sloeg. Nu pissen mensen met centrale verwarming in de buurt. Meer luxe is toch met niks te bedenken! (18-11-2008)

                                                                                          Ludo GEERTS

  Fortis-aandelen en blote wijven in Humo: afleidingsmaneuvers zeker...

  Barack Obama is ook maar een mens...        

            YVES LETERME WEET PERFECT

                  HOE LAAT HET IS. TE

                      LAAT, DENK IK...

 

      Ik geef het toe: ik ben niet meteen de meest sociale mens van deze planeet. Ik ben eerder een eenzaat. Een einzelganger. Ik hoef niet meteen drie keer per week een boel mensen in mijn kot. Zogezegd om bij te praten. Ik hoef ook niet naar de kroeg om daar elke keer te horen zeggen hoeveel ze wel verdienen, hoe slecht hun bazen zijn, hoe hard ze moeten werken. En wat ze van de wereld en het leven vinden. Ik ben eerder een ego-tripper. Ik koers door mijn eigen leven en dat mijn buurvrouw stiekem een nieuwe vriend heeft van drie straten verder... So what! Ik steek al dat soort zaken niet in mijn knikker. Ik weet alles altijd als laatste. Maar meestal weet ik ze niet. En dan durft een mens wel eens verwijten te krijgen dat hij niet geïnteresseerd is. Maar dat is ook zo. Ik ben eerder een eenzame fietser, een vissers-type aan de waterkant, een verloren gelopen wandelaar in een verdwaald leven. Laatst herinner mij nog een familiefeestje. Een mens zit daar tussen nichten en neven omdat de meeste ooms en tantes al een eind dood zijn. Pasop, het idee om eens per jaar de clan nog effen samen te roepen: niks op tegen... Maar wat je dan hoort. De meest verre reizen, de spektakulairste vakanties. En als 't zou kunnen moet het verder dan Australië zijn. Geen kerk die ze niet bezocht hebben, geen safarie die niet gemaakt werd en elk museum hebben ze minstens één keer bezocht. En ze hebben ook nog eens veertig zichtkaartjes geschreven naar alle vrienden, buren en kennissen opdat ze 't zeker zouden weten. Armoe sta bij, denk ik dan. Maar een mens mag dat niet laten blijken. En vier pinten later krijg je dan ook nog eens het hoofdstuk bewondering. Torhout-Werchter, Vorst Nationaal en 't Sportpaleis komt elke keer terug. Vedettendom is een vast nagerecht. Snap ik ook al niks van. Let wel, ik kan perfect mensen hun kunstjes gunnen maar ergens plat op mijn buik gaan liggen, met mijn armen lopen zwaaien of de polonaise uit de kast halen. Ik snap het niet... Maar dat zal wel aan mij liggen zeker. Echte vedetten: het zijn de meest simpele mensen. Toevallig heb ik er enkele in een vorig leven mogen meemaken. Johny Halliday bijvoorbeeld. Heel gewone jongen. Silvy Vartan: nergens jannestreken. Eddy Merckx: de simpelheid van Meensel-Kiezegem zelve. Axelle Red: voetjes op de grond. En met Liesbeth List gingen we simpelweg een pint drinken. Vandaag zie ik overal vedetten opduiken die er geen zijn. Bij gebrek aan beter, denk ik dan. Maar ik zwijg en laat de mensen in de waan. Mijn moeder zaliger heeft mij tenslotte geleerd dat ge mensen niet moogt tegenspreken en mijn vader zaliger peperde mij in dat je maar beter met twee woorden sprak. Ja, mijnheer. Neen, mevrouw. Dank u wel, mijnheer... Dat doe ik vandaag nog altijd. En voor de rest heb ik deze week mijn druiven winterkort gesnoeid, door mijn bos gewandeld, een paar laatste brembessen opgegeten en goeie dag gezegd tegen mijn overbuurman die zo lui is als de nacht. En ik ben ook naar de autocontrole geweest. Geen enkel "gat" maar wel bijna een halve dag verloren omdat daar wat mensen een bezigheid hebben. Op 't gemeentehuis moest ik ook zijn. Wegens een electronisch paspoort met een pin-en een pukcode. Pasfotootjes afgegeven. Over drie weken zal hij klaar zijn. Da mut van Brussel komen, mijnheer... Ge mut da verstaan. Neen, ik snap dat niet. En ik snap nog minder de manier waarop gemeentepersoneel zo tegen hun goesting hun job loopt  te doen. Een grap snappen ze niet. En op een glimlach staan wellicht lijfstraffen. Dat noemen ze dan dienstverlening richting burger. Azijnpissers zijn het. Maar mischien niet allemaal... Het allerstrafste in mijn gemeente vind ik het onthaal. Daar zit een dame van middelbare leeftijd te zitten. Een zuurder gezicht heb ik zelden gezien, ik vraag beleefd naar de dienst bevolking en wat zegt zo'n takkewijf: ziede gij daar da bord niet hangen. Daar staat toch alles op. Ik dacht kust-mijn-kloten maar zegde dank-u-wel. Onthaal heet dat. Hostess-van-de-gemeente. Lieve hemel... Toen ik buitenging, heb ik ze bewust niet meer bekeken. Maar één ding weet ik wel zeker: het komt echt niet meer goed met deze wereld. Om één of andere reden zie ik te veel mensen die niet echt goed in hun vel blijken te zitten. Ofwel is het depressie, ofwel is het recessie. Maar iets klopt er niet, denk ik dan. En ik weet waar het zit: veel mensen kennen niet meer de kunst gelukkig te zijn met kleine dingen. Ze lopen zichzelf voorbij, ze willen de man zijn maar op één of andere manier lukt ze dat niet. En dan volgt frustratie, pillen en hoofdpijn. En toch hebben de meesten van ons bijna alles wat hun hartje lust. Toch zijn ze niet "content". En ik weet hoe dat komt... Een halve vriendin van mij zit tenslotte op een bank waar mensen voor leningen en financieringen hun halve leven komen blootleggen. Daar zit alle miserie. Verder springen dan de stok lang is. Een Renault Laguna is te min, het moet op zijn minst een Mercedes of een BMW zijn. En voor een onnozele vliegvakantie naar de andere kant van de wereld komen ze lenen.

Ik weet het wel zeker: het ziet er niet echt goed uit. En zelfs Obama - de God van Amerika - gaat het tij niet kunnen keren. Tien miljoen mensen hebben geen huis meer, dertig miljoen mensen hebben geen ziekteverzekering en General Motors staat met wereldwijd tweehonderddertigduizend mensen op de loonlijst aan de rand van het failliet. Tien procent van alle Amerikanen hebben samen zoveel geld als de andere rest samen. En als je dan weet dat nog steeds bijna alles vanuit Amerika komt aanwaaien... Dan denk ik: dat ziet er niet echt goed uit. En Europa is al ziek. Overal zit een stuk productie in een lagere versnelling. Volvo, Daf, Opel, Duferco, Mittal en consoorten. Volwaardige jobs zijn nergens nog te vinden en als mensen in één of andere Carrefour nog willen werken, staan er syndicale stakingspiketten. Zelfs de deuren van Ikea worden geblokkeerd. Ik hoop dat het niet waar is maar mij lijkt het de voorbode van op zijn minst mindere tijden. Yves Leterme weet perfect hoe laat het is. Als je alleen al merkt dat een regering niet eens de moeite meer doet om haar budget op orde te brengen: dan staan ons inderdaad barre tijden te wachten. Ik hoop het niet maar ik denk het wel... Als tweeduizend onnozele Fortis-aandelen het nieuws bepalen, als Humo uit de rekken moet omdat Koekelberg er bloot in te bekijken staat samen met zijn twee al even blote secretaressen: dan klopt er iets niet. Dit zijn fait-divers en afleidingsmaneuvers om veel erger te verdoezelen. Stel je voor: al wie nog vanuit Brussel wil vliegen, moet plotsklaps honderdtweeëndertig miljoen euro betalen. Drie weken later wordt deze zogezegde vliegtaks plotsklaps naar de prullemand verwezen. De Gucht laat weten dat Leterme een "sukkelaar" is en hoor je nog één woord over het communautaire? Peeters en Demotte gingen één en ander toch gauw "arrangeren". Ze doen niks. Ik denk dat ze weten dat het kalf al lang verdronken is. En als volgende week blijkt dat de uitverkoop van Fortis niet echt goed gelopen is: boeken toe, denk ik dan. Einde verhaal...

Neen, goed ziet het er niet echt uit. Maar mij kan weinig gebeuren: ik heb tenslotte vandaag mijn druiven gesnoeid. (8-11-2008)

                                                                                    Ludo GEERTS

                                                         

 Ik snap er hoe langer, hoe minder van allemaal...

 Lins van "Mijn restaurant"... Ik moet ze niet...

          IN ANTWERPEN DENKEN ZE DAT

                 HEEL DE WERELD AAN

                     HUN GAT HANGT...

 

    Ge moet het mij niet zeggen: zo slim ben ik ook wel. Neen, ik ben geen heilige en god-de-vader zal ik ook nooit worden. Maar wat er in showbis-land de laatste maanden aan de hand is: deze mens snapt er niks nog van. Hoeren en tamboeren (zo zeggen ze dat bij ons) lijkt alsom meer een nationale sport te worden. Ja, ik heb vorig jaar echt wel gekeken naar "Mijn restaurant". Niet dat dat potte-geroer mij echt veel kon schelen maar ik ben tenslotte al een gezegend aantal jaren getrouwd en dan durft een mens al eens te kijken naar zaken die moeder-de-vrouw blijkbaar bekoren. Mijn vrouw is tenslotte dol op koken en dan wil dat mens wel één en ander leren. Haar grote favoriet was ooit Herwig Van Hove. Een bolleboos en een boer maar tussen de soep en de patatten durfde hij soms brutaal uit de hoek te komen. Van Hove blafte, Van Hove maakte bij momenten brandhout van alles en iedereen. Dat durft "betere" televisie op te leveren. Pietje Huysentruyt staat ook met stip in het boekje van mijn madame. Maar Piet is rustiger. Wie voor VTM werkt, mag mensen tenslotte niet schofferen. Televisie is daar commercie en commercie betekent dat de klant "koning" is. Maar Pietje doet dat goed. Vooral die keren dat hij alle problemen gaat oplossen in de keukens van vrouwen die niet eens patatten kunnen schillen. Een cake bakken kunnen ze doorgaans ook al niet. Koffie zetten lukt ze nog net. Maar niet getreurd: Piet lost dat op. Er ligt tenslotte een scenario. Maar terug naar "mijn restaurant"... Ik vond daar weinig aan om eerlijk te zijn. Toch was het een kijkcijferkanon. Het moet één dezer zowat een jaar geleden zijn zeker maar die Lins... Ik moest ze niet. Omdat ze van Antwerpen was, dacht ze dat heel de wereld aan haar gat hing. Maar van kunnen en koken kende ze niks. Zelfs een simpele tafel dekken, was voor "madame" al een serieuse stap. Maar pretentie als een huis: dat had ze wel... Matizze heette haar restaurant dacht ik. Ze runde het samen met een "bietekwiet" waar ik ook al niks mee kon hebben. Hautain kereltje. Te slim voor Antwerpen. En wat hoor ik vandaag? Mevrouw Matisse heeft haar biezen gepakt. Madame is eruit getrokken met een andere madame. Na een jaar of zeven huwelijken staat, is ze er in geslaagd om plots lesbisch (of zoiets) te worden. En een vent wil ze nooit meer in haar huis, laat ze de wereld weten.

Knappe madame, denk ik dan. Ik snap weinig van dit soort dingen maar als ge als "gezond" meisje zeven jaar nodig hebt om er achter te komen dat "venten" niet je ding zijn... Laat dan maar zitten zeker. Het getuigt alleszins van weinig zelfkennis. Verstand? Negen graden onder nul. En als ze toch geen mannen wil zien, moeten ze daar maar wegblijven zeker. Dat mevrouw Lins haar plan trekt. Ik vind ze beleefd gezegd gewoon een "koekentien". Iets gelijkaardigs heb ik vandaag ook met mijnheer Roel Vanderstukken. Ooit was hij een pierewaaier en een jonge god. Samen met mijnheer Samang was hij één moment te groot voor België. Vanderstukken scharrelde vijf jaar terug een lief op. Gisteren liet hij ze stikken. De relatie slabakte, zeggen ze. De breuk nooit meer te herstellen. Pasop, met "slabakken" kan ik mij niet echt veel voorstellen maar ook mijnheer Vanderstukken heeft bij mij alle krediet verloren. Nogmaals: tenzij ik van 't leven en de liefde niks meer zou kennen. Maar weet ge wat ik denk? Veel van dat vedettendom zijn onbetrouwbare lapzwanzen. Vandaag zijn ze "god", morgen wenkt de goot. En als het (bijna) zover is, stappen ze naar de "boekskes". Om tegen betaling (ja, tegen centen) hun verhaal te kunnen verkopen. Mensen lusten daar tenslotte pap van en met een paar tienduizend frank op zak kunnen ze het nog een paar weken uitzingen. Want zo werkt het in dat wereldje-van-karton. Komt daarbij dat veel van die gasten zo'n hoge dunk hebben van zichzelf dat ze alleen maar kunnen struikelen. Vanderstukken: dat was toch een natuurtalent. Geknipt voor de grote vedettenmarkt van America. Nog beter en nog veel groter dan de waan van Eddy Wally. Maar mijnheer staat ondertussen wel nergens. En nergens is zoiets als Louislouise. Een schertsvertoning waar ik ook al niks van wil snappen.

En als je nu denkt dat we het ergste gehad hebben: vergeet het, beste... Wij kunnen in dit land gelukkig ook nog altijd rekenen op de strapatsen van de ex van Jaak Vermeiren. Haar naam ontsnapt me bij deze maar zij die elke dag de grappen van de Rode Loper volgen weten perfect over wie ik het heb. Ze is een showbis-madame van zo'n beetje het allerlaagste allooi. Effen was ze met Vermeire, toen had ze een handvol centen en vervolgens is ze ook lesbisch geworden denk ik... Maar tegelijk is ze ook onderuit gegaan. Alle dagen zot en zat en ziek van hoogheidswaanzin waardoor ze laatst in de psychiatrie is terecht gekomen. Ze wou afkicken naar het schijnt. Ze wou terug naar een beetje een schoner leven. Maar zelfs dat is nu fout gegaan. Ze is gaan lopen, ze heeft alle dokters achter zich gelaten, ze heeft al haar therapieën en medicijnen weggegooid. Ze kon het niet meer aan. Een verse Amy Winehouse is geboren... Zot van glorie, verslaafd aan alles wat god verboden heeft. En als het je toch niet lukt om op de meest simpele manier je kinderen op te voeden, kies je inderdaad maar beter voor de volle miserie en nog meer narigheid. Alleen weet niemand waar het ooit met die "troela" gaat eindigen. Maar niet getreurd: ze heeft onderhand haar moment van glorie nog maar eens gehad. Het volgende gaat dicht bij zelfmoord liggen, denken wij. Haar naam? We hebben hem nog altijd niet neen. Maar dat is ook niet zo belangrijk. Het kind stelt toch niks voor... Tenzij we het met zijn allen toch maar spijtig zouden vinden. Wie weet? (29-10-2008)

                                                                                          Ludo GEERTS

 Fortis? De volle doos is leeg. Dat hebben ze heel goed gedaan...

          LIPPENS... HIJ ZIT DAAR GOED TUSSEN

           ZIJN VROUWENTONGEN? KOMPASSIE...

                             KOMAAN ZEG!      

        

    Voilà. Zover zijn we. Fortis is niks meer waard. Het aandeel van de-goede-huisvader is herleid tot oud papier. De doos is leeg. De mensen hun spaarcenten zijn in geen tijd in rook op gegaan. In mei nog vijfendertig euro, vandaag nog enkele centen. Maar dat is lang niet alles. Ook het pensioensparen heeft een stevige veeg gekregen. En zoveel levensverzekeringen zijn vandaag in hetzelfde bedje ziek. Fortis is naar de kloten. Het spelletje poker dat de heer Leterme twee weekends heeft gespeeld, is op niks uitgedraaid. Ook hij - de boekhouder - heeft simpelweg gefaald. Net als de heer Reynders. Neen, hij stelt als minister van Financiën ook maar weinig voor. Ze hebben gespeeld, ze hebben verloren. Eerst schudden ze een kruiwagen miljarden uit hun mouw om de bank zogezegd te redden, verder verkopen ze de beste stukken aan Wouter Bos en Nederland en vier dagen later komen ze tot de onthutsende vaststelling dat ze alleen nog maar miserie hebben overgehouden. Ze hebben zich laten leiden door vakmensen en specialisten, zeggen ze. En ook de top van "onze" nationale bank was er altijd bij betrokken. Pasop, ik ken het niet, ik ben zelfs geen boekhouder maar als dit de SPECIALISTEN van mijn land moeten voorstellen dan weet ik het ook niet meer. Als de minste beenhouwer, de middelmatige kruidenier of de wat betere loodgieter op deze manier met zijn zaken zou omgaan... Hij werd vierkant uitgelachen. Hij werd schuldig verzuim verweten. En lapzwanzerij. Maar in de politiek mag en kan dit allemaal. Dat Fortis bij tienduizenden mensen nog een eind voor miserie gaat zorgen: zand erover. Wij kunnen het ook niet helpen, horen we ze al zeggen. Begin je nu al beter te snappen waarom ik hoe langer hoe meer op de politiek bezig ben met schijten? Neem nu die laatste begroting. Alles in orde, het gaat de burger niks kosten. Tot dan met één dag vertraging plots blijkt dat wij als burger van dit land niet integraal gaan kunnen genieten als de prijs van de naft, de mazout en de stookolie gaat dalen. En waarom niet? Omdat opnieuw diezelfde regering en diezelfde politiekers de helft van die prijsverlaging in eigen zak gaan stoppen. Sorry, hoor je dan vandaag... We zijn dat vergeten te zeggen. Komaan zeg? Wie gelooft die mensen nog? Dat is toch je reinste schorremorrie samen. Of dat nu tsjeeven zijn of liberalen: het maakt niks uit. Ik moet ze niet meer. Nooit meer... Ze zijn gewoonweg niet te vertrouwen. Dat maakt een samenleving onleefbaar op de duur. Behoorlijk bestuur is gekloot geworden. Van de Wetstraat tot de Dorpstraat...

En dan hoor ik plots dat de heer Lippens - tot vorige week de opperbaas van Fortis - niet meer durft buiten te komen, de arme man. Mijnheerke heeft koppijn, mijnheerke is ziek, mijnheerke heeft een depressie. Hij zou alleen nog goed zijn om te wenen en om in zijn pyjema achter het raam te zitten. Tussen crysanten en vrouwentongen. Weet ge wat ik zeg? Hij zit daar goed. Maar hij heeft geen vrienden meer, mijnheer. Hij is ze allemaal kwijt gespeeld. Daar is hij treurig om. Ja, en dan... Diezelfde heer Lippens heeft zijn eigen vrienden tenslotte ook richting failliet gevoerd. Hij is niet alleen ons maar ook hen eeuwig blijven beliegen. Want het ging zo goed en vlot en vrolijk allemaal. Terwijl hij wist dat het fout zou lopen. Grootheidswaanzin van een Westvlaamse zonnekoning. Of ik daar kompassie moet mee hebben? Geen gram en geen greintje. De hooggeachte heer Lippens heeft met voorkennis een miljardenverlies op zijn geweten. Laat het ons daarbij houden. En dat deze al wat oudere knar nu thuis zit te "petieteren"... Het doet mij echt waar weinig of niks. Lippens stamt tenslotte nog van de de oude Generale. Van de Sociéte Générale. Haut finance, weet je wel. Hij kan alleen niet goed rekenen. Nog niet zolang geleden liet hij zich bij de Generale Maatschappij omringen door butlers. In "pit" en met witte handschoenen. Zij moesten buigen als knipmessen voor mijnheer. Ja, hij zit daar goed tussen zijn vrouwentongen.

En waar we verder nog gaan uitkomen? Ver van huis denk ik... Als je merkt dat de economie nu al met werknemers begint te spelen zoals gij en ik met de kaarten, als je overal jobs ziet sneuvelen, als bazen verplicht gaan worden op alles en nog wat te beknibbelen... Tsja, dan ziet het er echt niet zo best uit. En dan betreur ik boven alles één ding: de jeugd ja. Onze jeugd. Wat gaan ze straks moeten? Vier of vijf jaar universiteit gedaan om dan rekken te gaan vullen in de Aldi of de Colruyt? Ik weet het echt niet... Moest ik begin twintig zijn, ik zou het wel weten. Ik pakte pak en zak, ik vertrok. Dag, mijn vaderland. Adieu, mijn Vlaanderland. Het klinkt somber maar de rest van je leven achter de feiten hollen, is zeker geen optie. Wie begin twintig is, moet toekomst zien. Hij mag alleen niet naar Ijsland gaan...

Of ik dan zo stoutmoedig ben om geen enkel of geen half lichtpuntje nog te zien. Toch wel. Ja, ik heb gisteravond genoten. Voor het eerst sinds een jaar of drie denk ik. Wij hebben vrij goed gespeeld tegen Spanje. Het balletje rolde waar het hoorde te rollen. Alleen kun je nooit winnen tegen zoveel talent en Spaanse furie. Ja, Kompany was klasse. Van Den Borre was top, Witsel vrij goed terwijl de rest aardig in de kuiten beet. Maar 't is nogmaals bewezen: keffen en blaffen is niet genoeg. Hoewel we op zijn minst een gelijkspel verdienden. Onze jongens: ze hebben hun best gedaan. Alleen koop je daar niks voor. En weet ge wat ik positief vond: er werd door niemand nog gemekkerd op de staat van het gras en het gazon. 't Was tegen Spanje nochtans hetzelfde gras als tegen Armenië. Erger nog: de Heizel lag een godganse avond onder de regen. Maar dit keer: geen kwaad woord over de staat van het veld. Waarmee ik alleen wil zeggen dat voetballers in heel veel gevallen kerstekinderen zijn. De lijnen te wit gekalkt, het gras te groen, het licht te fel... Al dat soort zaken hoor je enkel maar als het slecht gaat. Tegen Spanje ging het van behoorlijk tot bij momenten vrij goed. Iedereen content. Dat is sport. Dat is voetbal... Maar nogmaals: één puntje hadden we moeten kunnen houden. Eerlijk is eerlijk toch? (16-10-2008)

                                                                               Ludo GEERTS

 Ik heb geen fiets maar ik blijf gek op koers en wielrennen...

 Maar de BOM gaat weer barsten straks...       

                HOE HOGER DE BERGEN, HOE

                  SNELLER. NEEN, DAT KAN

                      NATUURLIJK NIET...

 

          Mensen die mij kennen, weten het. Ik ben gek op fietsen. Neen, niet om hetzelf te doen (ik heb trouwens geen  fiets), wel om het te volgen, om er van dichtbij met argusogen naar te kijken. Wielersport is sinds mijn jeugd één van mijn allergrootstes passies. Ik was amper vijftien toen ik al "soigneur" speelde voor twee van mijn buurjongens. Zij waren onderbeginneling, ik hun sportdirecteur. En ik moet zeggen: het liep perfect. Ik stippelde trainingsschema's en wedstrijden uit, ik ging op pad voor van die stinkende massage-olie. Tot het plots fout liep. De liefde en de eerste vriendinnetjes kwamen eraan. Wereldkampioen zijn ze nooit geworden. Maar ondanks alles ben ik het altijd blijven volgen. Ik kende in het land elke nieuweling, elke junior, elke amateur, elke onafhankelijke en elke beroepsrenner. Ik had van iedereen die koerste zowaar een persoonlijk curriculum. Mijn archief bleek eindeloos. Tuur De Cabouter, zeventiende in de kermiskoers van Stekene: ik wist het. Rik Van Linden, derde in een criterium van niks: het stond bij mij in de boeken. Zo ben ik bijgevolg ook vrij vroeg bij de radio beland. Marc Stassijns kende mijn archief en als ik wou, mocht ik voor hen wel wat koersen gaan doen. Maar niet nadat ik eerst een stemtest diende af te leggen. Jan Wauters keek daar streng op toe. Wauters was streng. Vuile klanken mochten niet, versprekingen waren verboden. Zo kwam ik voor een paar honderd frank per zondag in de "Sportmarathon" terecht. En om kwart voor zes in "Wat is er van de sport"... Op Brussel één was dat. Op hetzelfde moment - ik ging nog naar school- mocht ik ook al mijn kunstjes vertonen bij het Nieuwsblad. Joris Jacobs haalde mij er binnen en in de kortste keren was ik beste maatjes met o.m. Willem Van Wijnendaele, Luc Van Loon en Harry Vandenbrempt. Ik heb het altijd graag gedaan: schrijven over coureurs en koersen. Het waren absolute hoogdagen. Ooit zijn we in Parijs-Roubaix één keer van de kasseiën geschoven, in Luik-Bastenaken-Luik kwamen we zowaar in de gracht terecht en er was nog meer miserie. Zoals die ene Ronde van Italië. Merckx aan de doping. Eddy geflikt. Ik was net bezig het slechte nieuws in de krant te gooien toen er telefoon kwam. Ge gaat dat toch niet in de gazet zetten, mijnheer... Dat kan toch niet. Asjeblief, zwijg dat toch dood. Want dat is slecht voor onze reputatie en voor ons land. Aan de lijn hing een minister. Eén dag later belde hij opnieuw. Of ik zou beloven nooit aan iemand zijn naam te noemen. Ik heb het nooit gedaan... Ooit was er ook Willem Van Wijnendaele. Willem was naar de Grote Prijs van Fourmies. Onderweg een "accident". Willem  was zwaar gehavend, hij zweefde tussen leven en dood zoals ze dat zeggen. Willem: mijn grote god... Hij zou dood gaan. En dan moet een "in memoriam" in de gazet. En dat moet geschreven. Ik zie mij daar nog zitten. Aan de ene kant Nora Steyaert, zijn dochter. Nora was toen speakerin. Rechts Aster Berkhof, haar man. Vader zou het nooit halen. Tranen met tuiten. Twee dagen later was het prijs. Willem was dood, het vooraf geschreven "in memoriam" werd uit de schuif getoverd. Drie volle vellen getikt op mijn mechanische Remington. Nog zo'n tikmachine als een machine-geweer. Exit Willem ja...

Koers en wielrennen: het zijn schone dingen voor de mensen. Maar wat we al een paar jaar krijgen, is echt niet meer zo leuk. Piepoli en nu weer Stefan Schumacher. Net op het ogenblik dat hij naar Quick-Step wou komen, zit er zowaar vers epo in zijn bloed. Maar wat het allemaal nog een stuk erger maakt, is het feit dat een aantal gebrandmerkte loebassen weer terug willen komen. Mijnheer Armstrong bijvoorbeeld. Rasmussen ook. En Vinokourov. Met alle respect maar dit zou echt niet mogen kunnen. Zij hebben de kloot tenslotte belazerd, ze werden te voet gezet. Nu azen ze op revanche. Klaar, de instanties kunnen niet verhinderen dat mensen hun brood en hun boterham verdienen. Maar dit? Neen toch... Lijkt me wel heel erg grof. Maar ik zal je meer zeggen: ik weet waarom ze zo graag terug willen komen. Ze hebben al lang nieuw spul ontdekt waarmee ze komend seizoen hopen te vlammen. Zij hebben gezocht en gevonden. En opnieuw gaan ze ons en het wielrennen komen belazeren. Omdat ze nu éénmaal zo crapuleus in mekaar zitten. Ze hebben geen enkele gène. Ze trekken zich van god of gebod niks aan. En dat gaat van de wielrennerij anno 2009 opnieuw een tijdbom maken. We gaan komende zomer opnieuw te maken krijgen met Landis-toestanden. Vandaag geklopt, morgen weer kampioen. Wie sport en spel een beetje kent, weet dat zoiets allemaal boerenbedrog is. Neem Vino in de Ronde. Twee keer op zijn smikkel, alles bloed en geschaafd en links en rechts wat halve breuken. En zo'n vent wint plots nog twee etappes. Komaan zeg... Het kleinste kind weet dat zoiets boerenbedrog is. Doping en nog veel meer. Met gebroken botten is nooit te winnen. En heldendaden moeten we daar beter ook niet van maken. Want elke keer krijg je twee dagen later wel de rekening. Doping, mijnheer... Ja, ik weet wat het is. Ik heb tenslotte Willy Voet goed gekend. Voet komt uit mijn dorp. Hij was soigneur bij het Festina van Richard Virenque. Ladingen vol werden in die dagen in het peleton binnen gesmokkeld. Hoe hoger de bergen, hoe sneller ze zijn beginnen fietsen. Maar dat kan natuurlijk niet. Hoe hoger, hoe trager moet het zijn. En als die wetten op zijn kop gezet worden, mag je zeker zijn. Dan is er stront aan de knikker.

Je hebt toch ook Ricco gezien. Een jong veulen. Een eigenwijs kereltje. Hij flitste over de bergen alsof het molshopen waren. Cols van eerste en buiten kategorie waren voor hem weinig meer dan de brug van Willebroek. Maar nogmaals: dat kan niet... Pantani was zijn voorbeeld. Maar iedereen weet wat er ooit met deze kale Italiaan is voorgevallen. Hij is een junk geworden. Toen zelfmoord. De schuld van doping. Dat laatste moeten we bij deze stevig vermijden en proberen voorkomen. Als gaat blijken dat komend seizoen geen berg nog hoog genoeg kan zijn... Ja, dan hebben we opnieuw heel veel prijs. Dan barst de bom opnieuw. En nog meer dan gisteren. Dan gaat mijn geliefde wielrennen compleet naar de kloten. En dat wil ik niet... Omdat er weinig dingen zijn die ik nog steeds zo lief heb. Koers is schoon, koers is Vlaanderen, koers is van ons. Of om het met Bettini te zeggen: koers is de hemel. (9-10-2008)

                                                                               Ludo GEERTS

 

Miet en Martens zijn gelukkig (?) gelukkig getrouwd...

            EEN OUDE SCHUUR IS NIET TE BLUSSEN

           

                      Cupido - wil het gezegde - is maar moeilijk te verschalken. Van zodra er liefde in het spel is, lijkt het kereltje niet te temmen. Zaterdagmiddag. Ik zat met mijn neus nog maar net boven een heerlijk vispannetje toen ik Fons Verplaetse op de radio hoorde. Fons is nog steeds een beetje een onbeschofte Westvlaamse boer, toch was Verplaatse jarenlang baas van ons geld en van de nationale bank. Martens is getrouwd, wist Fons. Met zijn oude vlam. Met zijn "oud" lief. Martens, zegde mijn vrouw, toch de Wilfried niet? Gij zijt zeker gek zeker, zegde ik. Ik neuzelde verder in mijn vispannetje. Toen kwam het nieuws van één uur. Wilfried Martens is deze morgen voor de derde keer getrouwd, wist de nieuwslezeres met dienst. Ik verslikte mij, ik dacht aan één april maar 't was eind september. Met Miet Smet. In Lokeren... 't Is toch niet waar zeker, leek ik te roepen. De Wilfried, potverdekke. Premier geweest van zo'n regering of zes. Nu dit... Op zijn tweeënzeventig dan nog. Als een oude schuur in brand staat, is ze met niks te blussen. En die oude schuur is inderdaad Miet Smet. Vijfenzestig is het mens. En heel haar leven "jonge dochter" gebleven. Maar niet onbesproken. Een half leven ging in de Wetstraat het verhaal dat Martens en Smet iets met mekaar hadden. Tussen de zittingen door durfden ze wel eens gaan rollebollen, werd gezegd. Evenwel nooit met zoveel woorden. Mijnheer Martens was immers katholiek getrouwd. Hij had tenslotte een huishouden bij mekaar gepiemeld maar wat dan nog? De premier liet zijn eerste huwelijk "zitten", pakte effen later één van zijn politieke medewerksters in, produceerde zelfs in zijn oude dag nog een portie nageslacht... Maar 't schoonst van alles: de geile bok liet zich zelfs welwillend fotograferen terwijl hij pampers ververste. Mijnheer Martens: voorzitter van het katolieke Europa... Alzheimer, dacht ik toen. Die vent weet het niet meer. Fout gedacht, moet ik bekennen. Wilfried Martens is en blijft simpelweg een sluwe minnaar. En Miet Smet zeg je... Toch de logica zelve. Martens paradeerde heel dikwijls ver van huis in Straatsburg. En wie liep daar door dezelfde straten? Juist, tante Miet... En van 't één is dan wel het ander gekomen zeker. Terwijl wij - onnozelaars - dan denken dat uitgerekend dit soort mensen heel hard bezig zijn met de problemen van Europa spelen zij heel andere spelletjes. Sex in the city. En zo komt het dat Miet en Wilfried uiteindelijk zijn getrouwd. Een droom die in vervulling gaat, zegde Smet. Het zal wel. Maar dat ze ondertussen misschien wel twee huishoudens naar de kloten heeft geholpen, verzweeg ze zedig. Klaar, een oude schuur kan in brand geraken, liefde is soms niet te temmen maar hang dan asjeblief niet de hypocriet uit. Kom het volk en de mensen dan geen lessen geven. Want ooit was madame Smet zowaar het boegbeeld van Vrouw en Maatschappij. Een soort beweging die trouw en respect predikte. En betekent respect niet een klein beetje dat je vreemde venten met rust moet laten? Als ze thuis zelf opstappen klaar... Maar veertig jaar achter het gat van een oude "premier" blijven, het neigt naar prostitutie-op-afstand.

Nogmaals: ik heb niks tegen de liefde. Ik wel evenwel heel veel moeite met farizeeërs en hypokrieten. Reden waarom én Martens én Smet mij zevenduizend keer kunnen gestolen worden. Tsjeeven: ik moet ze niet. Omdat sommigen onder hen veel te achterbaks zijn, ze lappen mekaar pootje. Elk doel heiligt hun middelen. In plaats van op hun laatste congres NVA zwart te maken, hadden ze beter de begrippen cristelijk en katoliek uit hun woordenboek geschrapt. Tsja, wie gelooft die mensen nog. Ik weet het wel: echtscheidingen zijn in, vreemd gaan is een begrip dat er niet meet doedoet maar mij hebben ze altijd geleerd dat er zoiets bestaat als voorbeeldfuncties. Ik zie ze alleen niet meer. De halve wereld kloot maar aan, iedereen doet maar naar eigen goeddunken maar niemand lijkt er beter van te worden. Ja, daar zit wellicht ook het probleem van die hele beurscrisis. Fortis afgeslacht, Dexia onderuit. Puur en alleen omdat stevige bestuurders dingen zijn gaan doen die het licht niet mogen zien. Votron, Lippens... Dat zijn geen bankiers, dat zijn simpelweg ijdeltuiten die in hun simpele leven maar één doel hebben: de grootste en de sterkste en de machtigste proberen zijn. Dat zij onderhand gokken met het geld en de inbreng van de gewone spaarder: interesseert ze geen halve zak. De wereld - maar ook Belgenland - lijkt wel losgeslagen. Op de dool... Stel je voor: Lippens en Votron kopen ABN Amro zonder dat ze er zelfs geld voor hebben. En dat horen dan verstandige mensen te zijn. Bankiers notabene. Voor mij zijn dat absolute onnozelaars. Mensen zonder normbesef. Maar nog erger is dat dit soort mensen zoveel stomme stoten ongestoord uit hun hoge hoed mogen toveren. Ze helpen ondernemingen naar de kloten maar ze worden er zelfs niet op aangesproken. Terwijl een simpele middenstander bij één of ander failissement alles kwijt raakt. Zijn zaak, zijn vrienden, zijn geld, zijn huis tot soms zijn vrouw. Waar zit het verschil, denk ik dan... Kerels als een Lippens en een Votron gaan nooit richting rechtbank van koophandel gesleept worden. Zij zijn God... En wat is in deze het verschil met Jo Lernout en Pol Hauspie? Zij verbrasten ook miljarden, zij werden wel richting galg gevoerd. Ik snap het niet echt, moet ik zeggen. Dexia is dezer dagen hetzelfde verhaal. Iemand (?) heeft de boel naar de kloten geholpen en wie zal de rekening betalen? Neen, niet Leterme, niet Reynders en niet vadertje staat. Wel wij. Gij en ik...

En terwijl ik dan toch bezig ben een paar afrekeningen te maken, kan ik het echt niet laten. Ik wil nog één keer mijnheer Ignace Crombez opvoeren. De opperbaas van Belgian Beauty. Mijnheer organiseert een soort wedstrijd voor schone madammen en wat doet hij? Hij stuurt zijn kandidaten allemaal een mail met het bevel dat ze hem niet langer mogen zwartmaken. En als ze dat wel doen, vliegen ze buiten. Ze moeten niet denken dat ze ooit in "badpak" over zijn podium mogen paraderen. Crombez: zo zot als een deur... En compleet van slag. Maar heeft hij toevallig ook niet zijn madame in de steek gelaten? Is hij ook niet de hort opgegaan met een jong en blond exemplaar? Ja toch... En zo'n gasten gaan dan de wet dicteren. Misschien krijgt hij dat soort onnozelheden klaar met domme blondjes maar niet met mij... Maar ja, ik ga ook nooit een schoonheidsprijs winnen. Ik heb tenslotte stekelhaar en een klein buikje. En mijn oren flapperen ook wel ergens. Maar ik kan nog altijd wel drie minuten nadenken als het erop aankomt. Dat laatste lijkt duidelijk niet meer aan iedereen besteed. Jammer maar helaas. (30-10-2008)

                                          Ludo GEERTS

 Politiek is vooral een kwestie van postjes en auto's met chauffeur...

                  BART DE WEVER HEEFT ECHT

                             WEL GELIJK!

 

      Belgische politiek. Mensen zeggen foert. Ze snappen het niet meer. Ze zijn het beu. Al zo'n vijftien maanden worden ze met Kafka rond de oren geslagen. En als Bart De Wever en zijn NVA één keer zeggen waar het op staat, is dit onnozele land plots te klein. De Wever heeft gelijk: dat "zottekensspel" moet maar eens stoppen. Het moet maar eens afgelopen zijn om als Vlaanderen meer dan zes miljard euro op een gouden schaaltje richting Wallonië te dragen. Want daar doen Reynders, De Rupo en Milquet het voor. Ze melken "ons" uit. Maar een merci kan niet over hun lippen. Vlaanderen melken is hun enige reden van bestaan. Resultaat: nooit hebben we meer in de knoop gelegen dan vorig weekend. Maar nogmaals: iemand moest het doen. Iemand moest maar eens zeggen dat met "politiek" Wallonië echt niet te onderhandelen valt. Leterme loopt onderhand al vijftien maanden het vuur uit zijn Westvlaamse sloffen. En wat is het resultaat: nougabollen. Noppes. Tot groot jolijt van zij die het systeem België in stand willen houden, zien ze Leterme het liefst met zijn "bakkes" tegen de muur knallen. Op die manier kunnen ze hem een brevet van onbekwaamheid aanpraten. Terwijl wij als Vlaanderen de Waalse ruif alsmaar blijven vullen. En wie lacht in het vuistje? Onze Waalse kameraden natuurlijk. Praten, vergaderen, onderhandelen: het is allemaal koren op de molen. En voor één keer geven wij Bart De Wever groot gelijk. De Wever is geen domme kloot. Hij is spits en verstandig, hij meent het zelfs goed maar als blijkt dat je eeuwig tegen muren moet "klappen"... Tsja, dan stopt het één keer. Een mens kan nu éénmaal niet de onnozelaar blijven uithangen. En dat politiek België vandaag nog meer op apengapen ligt dan gisteren: het is dan maar zo. Maar hoe kun je nu als grote mensen anderhalf jaar onderhandelen zonder enig resultaat vraagt de man in de straat zich af... Heel simpel: de meeste krokodillen hebben maar een zaak voor ogen en dat is hun politieke postje. Hun wedde, hun status en hun auto-met-chauffeur is veel belangrijker dan een oplossing voor het Waals-Vlaamse probleem. Het politieke profitariaat maak ons land kapot. Wij gaan gewoon failliet aan te veel politiek egoïsme. Je wil voorbeelden: mijnheer Bartje Somers bijvoorbeeld. Ooit was hij nog tafelspringer bij de "overleden" Volksunie. Hij bestreed Wallonië te vuur en te zwaard. Pas toen hij merkte dat met dit soort zaken niet echt carriére te maken viel, werd hij maar liberaal en... tafelspringer. Somers verkocht zijn idealen voor (juist) een postje. Zo zijn er nog voorbeelden. Een Dewael bijvoorbeeld. Op zijn eigenste kabinet worden examens vervalst dat het een lieve lust is en wat horen we? Ik wist er niks van... De Crem nog zo iemand. Baas Ganzendonk van het Belgische leger. En weet iemand wat van Quickenborne tegenwoordig uitspookt? Maar de slimste van allemaal is vandaag misschien wel Karel De Gucht. De Gucht - minister van alle buitenlanden - is nooit zo stil geweest. Als een gans drupt het water van zijn veren, voor één keer bemoeit "pietje wijsneus" zich opvallend nergens mee. En waar is Vandeurzen mee bezig? En Turtelboom en zelfs Leterme? Juist, niemand die nog kan volgen. Maar ze schrikken wel dat de mensen geen streep vertrouwen nog hebben in de politiek. Komaan zeg... De rotzooi is zelden groter geweest. De mesthoop stinkt als nooit te voren... En wat er ook verder nog mogen gebeuren: ik hoop dat dit soort politiek bij de volgende verkiezingen een serieuse afstraffing krijgt. Voor mij mag het al morgen want 7 juni volgend jaar halen we toch niet.

Ja, ik heb een probleem met schijnheiligheid en schone schijn. Politici worden tenslotte betaald om de problemen van een land en van mensen op te lossen. Niet om laaghartige spelletjes te spelen. Nogmaals: alleen al daarom geef ik Bart De Wever nog één keer gelijk. Neen, eerste minister van dit land zal hij nooit worden en op het paleis gaat Albert hem ook nooit uitnodigen om een potje te komen biljarten. Maar ik mag wel hopen dat Vlaanderen eindelijk eens wat meer zijn tanden zal laten zien. Dat in een land een stuk solidariteit moet bestaan, moge duidelijk zijn. Maar wat doen wij nu... Gij en ik, wij stoppen zoveel als mogelijk de spaarpot van onze kinderen en kleinkinderen vol, wij zweten en werken ons te pletter opdat ze het goed zouden hebben. Maar wat doen de Walen? Niks... Zij wachten af. En zij eisen straks drievierde van onze spaarpotten... Merci en dank je wel. Want wij hebben het goed gedaan. Tuurlijk kan die ballon niet langer opgaan. Eén keer moet de laatste koe droog vallen. Profiteurs moeten maar eens eindelijk zelf hun boontjes proberen doppen. En wie waar dan straks in nesten geraakt... Door die zure appel moeten we door. En als één dezer gaat blijken dat zelfs een Kris Peeters met zijn Vlaamse regering gaat toegeven aan zoveel vuile spelletjes... Tsja, dan is het einde echt wel in zicht. Vlaanderen moet na De Wever maar eens voor goed en voor altijd op zijn strepen gaan staan. De Wever heeft de voorzet gegeven, Kris Peeters staat maar één ding te doen: de bal tegen de Waalse netten trappen. Ogen dicht en vlam. Ons opnieuw laten inpakken door Waalse dreigementen: het zou zonde zijn. Maar nogmaals: soms zijn postjes belangrijker dan politiek. Ook in Vlaanderen. Kris Peeters en Bart Somers die zich moeten gaan inschrijven bij de RVA... Neen, dat zien we nog niet zo gauw gebeuren. (22-9-2008)

                                                                                                                    Ludo GEERTS

                              

Daisy, Wendy, Alizée... Het loopt, verdorie, goed fout in glamourland...

                           

                     MISSEN IN MOEILIJKHEDEN!

      

   Ik weet het wel, ik ben simpelweg de laatste waaraan mensen zouden denken en toch... Ik heb dezer dagen zwaar te doen met het wereldje van show en glitter en missen en meer van dat soort rariteiten. Zo heb ik - echt waar - al een eind te doen met ene Daisy Van Cauwenbergh. Ooit struinde het lieve kind over de catwalk, ze was in een ver verleden zelfs nog ergens speakerin tot ze op een dag besloot om van stiel te veranderen: Daisy wilde moeder worden. Een eerbare gedachte als je 't mij vraagt. En de "spruiten" zijn gekomen. Maar tegelijk ook de extra kilo's. En wat lazen we in de "boekskes"? Dat was een probleem. Zelden gezien en torenhoog. Daisy wou weer maatje achtendertig. Dus werd het lijnen, honger lijden en dieten. Eén perzik 's morgens, één citroen 's middags en één glas water 's avonds. Maar het lukte ze. De kilo's vlogen eraf. Een publieke come-back kwam eraan. Daisy werd zowaar Miss Globe. Wat zoveel wil zeggen als het mooiste "oude" wijf van de wereld. Maar niet getreurd: Daisy was opnieuw opperst gelukkig. Tot de politie kwam. Mijnheer en mevrouw werden efkens in de gevangenis gestopt wegens malversaties zoals dat heet. Gevolg: opnieuw is het rijk uit en opnieuw durft Miss Globe niet meer buiten te komen. Einde verhaal...  Een ander vrouwmens waar ik dezer dagen mee te doen heb, is echt wel mevrouw Van Wanten. Wendy voor de vrienden. Wendy leek op een moment "gene vent" te kunnen vinden en toen dacht VTM: dat is nog eens een idee. We maken een programma en we geven Franske gratis en voor niks kado. Ook dat gebeurde. Maar de tortelduifjes (?) waren amper een koppel of het liep toch wel grandioos fout zeker... Wendy raakte slaags met o.m. Het Laatste Nieuws en Dag Allemaal omdat ze niet langer haar bedgeheimen wou prijsgeven. Wat Franske en ik tussen de lakens doen, is onze zaak, zegde ze. En daar kwam zever van. Want er zijn nu éénmaal journalisten (?) in dit land die leven van aangebrande verhalen. Hoe dikwijls dat Wendy haar lakens ververst bijvoorbeeld? En of Franske echt wel goed is in bed? En hoe het komt dat haar zangcarriëre nog zo weinig zou voorstellen? Ook de schuld van Franske? Kust mijn gat, zegde Wendy. De oorlog was een feit. Van Wanten werd ongenadig aan de schandpaal gespijkerd. Waar of niet waar: het doet weinig terzake. Het leek zelfs zover te gaan dat Wendy niet meer naar de bakker of de slager durft. Wat gaan de mensen denken... Maar wat denken de mensen, denk je? Net als ik zullen ze daar wel eens mee lachen zeker. Omdat het niks voorstelt allemaal. Glitter en glamour heeft tenslotte geen enkele waarde. Vraag het maar aan mijnheer Ignace Crombez. Beroemder en beruchter kun je nooit worden. Je laat op een dag je vrouw in de steek, je papt aan met Miss Mol, je geeft ze vervolgens (volgens de boeksjes) een paar meppen tegen haar oren en 't is klaar. Plots sta je op alle voorpagina's, plotsklaps wil iedereen je verhaal. Maar precies daar is het dat soort onnozelaars tenslotte om te doen. Beroemd worden met niks. Ook al wereldberoemd is ene Alizée Poulicek. Zegt me niks maar ze schijnt wel Miss België 2008 te zijn. Poulicek zit ook al in nesten. Ze heeft een vriend en terwijl Poulicek haar kroontje ergens in het verre buitenland moest tonen, zou (?) mijnheer toch wel vreemd gegaan zijn zeker... Het lief van de schoonste madame van ons land kroop zowaar in bed met een oude vriendin. Die vriendin liet de boekskes van dit verhaal smullen en nu is Miss België van haar melk. Ze voelt zich bij de bok gezet en bedrogen. Maar nog erger: die vreemde bokkesprong van haar lief heeft wel voor een mogelijke zwangerschap gezorgd. Eén en ander moet nog uitgeklaard worden en Miss België 2008 eist bij deze een dna-test en een zwangerschapsanalyse. Want ze wil zekerheid. Ze wil geen vriend die bij de buren gaat als ze aan 't werken is. Althans: zij noemt dat werken... Wij noemen zoiets "verloren" tijd. Miss België: de meest overbodige stiel die er bestaat.

Goedele Liekens tot slot. De ex-miss uit Begijnendijk heeft sinds kort ook opnieuw vast werk. Goedele heeft haar eigen boekske. Ja, ik het het gekocht en bekeken. Ik vind het waardeloze pulp. En nog meer onzin. Twee pagina's met allemaal vagina's: ik kan er met mijn simpel boerenverstand niet echt bij. Maar 't zou kunnen dat het aan mij ligt... Ik heb tenslotte in mijn buurt (twee huizen verder) ook ooit een miss gekend. Ook bij haar is het allemaal fout gelopen. In het heetst van de strijd (en dat mag je woordelijk nemen) had ze op zijn minst vier minnaars per dag. Venten in sjieke kostuums en met sportwagens. Ze kenden allemaal al drie merken after-shave terwijl wij niks beter wisten te bedenken dan een "klot palmolive". Ze dronken elke dag sloten champagne en van die coupekes baby-cham. Ooit was dat populair in de marge van schoonheidswedstrijden. Maar ook met mijn buurmeisje is het fout gegaan. Op een dag heeft ze het "oud zot" gekregen. Ze zeult rond met prentjes van het Heilig Hart, ze steekt elke dag een kaars aan. Want ze wil in de hemel komen, zegt ze... Veel gekker kan een mens niet worden maar ze heeft het toch maar allemaal meegemaakt. Om te winnen, moet je met je benen open, verklapte ze me ooit. Dat laatste hadden we ook wel kunnen bedenken. Maar toch heb ik te doen met al dit soort onnozelheden. Schoon zijn, gekozen worden om nadien de flauwe, plezante te moeten uithangen: er hangt vroeg of laat een prijskaartje aan. Het prijskaartje van de armoe. Mijn buurmeisje - ooit wereldberoemd - bezit geen auto, geen eigen huis, niks. Ze gaat te voet of met een geleende fiets. En van maandag tot maandag kleedt ze zich onveranderlijk met een overjaarse overjas. Winter en zomer. Want ze heeft het koud. De schuld van vroeger. Van te veel glitter, van te veel glamour. Verbrand, heet zoiets. En zo eenzaam als wat... Maar ook wel een beetje eigen schuld, dikke bult zeker?

                                                                                                                                            L.G.

 Belangrijke momenten: ze zitten in het dagboek-van-mijn-hart...

               EEN BOTERHAM MET CHOCO VAN NUTELLA

 

                                Het is dan misschien moeilijk te verkopen maar het is wel de waarheid. Zo hebben landen als Kazachstan, Mongolië, Zimbabwe en Oezbekistan meer medailles gewonnen in China dan ons eigen Belgenland. Klaar, met simpele twee stuks werd het eerder een afknapper maar wij hebben toch genoten. Kim en haar vriendinnen vonden we al geweldig. Vriendschap loont nog steeds. Vier vrolijke freules én vier onnozele stokjes brachten ons zowaar van ons melk. En dan te zeggen dat er al behoorlijk wat wind moet zijn om ons omver te blazen. Maar 't was wel klasse ja. Tia daarentegen was nog een stuk straffer. Een gewone zaterdagmiddag. La Souterraine moest komen maar Tia kwam ook. We hebben voor Tia gekozen. Ik weet het wel, het klinkt hoogst oneerbiedig maar Hellebaut vinden we nu éénmaal een grote dame met "ballen" aan haar lijf. Tia is beton. Maar dan wel gewapend. De manier waarop ze één moment zwaar pokerde met haar tegenstand: zelden gezien. Toen 2.05. Erop en erover... Een eind na drie. 23 augustus gaan we nooit vergeten. Mijn vrouw zat het wezenloos te bekijken. Geen woord kwam over haar lippen. Ze genoot... En ik? Onnozel kieken, ik schreeuwde de halve buurt bij mekaar. En drie minuten na tweemeterenvijf belde mijn buurman. Frans van twee straten verder. Neen, hij zegde geen goeie dag. Hij gierde, hij brulde, hij was in extase. Wij hebben goud, hoorde ik hem schreeuwen. Het leek wel of hij zelf over die hoogte was geklauterd. We moesten hem intomen, zegde zijn vrouw effen later. Hij brak het kot af. Puur van contentement. Ja, ik snap dit soort dingen. Sport snijdt nu éénmaal door merg en been. En wat kan ons Mongolië of Kazachstan verder nog schelen? Geen lap en geen fluit. Wij hebben Tia. Gouden Hellebaut... En zo komt het dat ik voor de rest van mijn dagen zal weten waar ik was op 23 augustus iets na de "noen"... Belangrijke momenten: ze zitten in het dagboek-van-mijn-hart. De eerste Tour van Eddy Merckx, de eerste man op de maan, Simpson op de Ventoux, Monseré in Retie, Pim Fortuyn iets later. Maar ook 9/11 en torens die branden: ik zat thuis aan het ontbijt. Een boterham met choco van Nutella en de zaak vloog in brand. Ook Londen weet ik nog, en Madrid. En hoe we met KV Mechelen Ajax Europees in de vernieling speelden.  Ook "onzen" hond zal voor eeuwig in mijn hart blijven. Zeventien jaar onze allerbeste vriend-des-huizes. Toen met één spuitje richting hemel. Er zijn nog zaken die hout snijden in een leven.

Maar om eerlijk te zijn: Gilbert Bodart zegt mij weinig. Een beetje keeper van Standard geweest ja... Zelfs enkele keren internationaal toen Pfaff of Preudhomme toevallig verkouden waren. Voor de rest weinig meer. Of toch! Mijnheer is zowaar nog trainer geweest. Van La Louviére, van Oostende maar ook van SK Wevelgem City. Niet meteen een topclub maar de naam heeft wel iets moet ik zeggen. Bij Wevelgem zijn Bodart en zijn kornuiten op het idee gekomen om vals geld te gaan drukken. Vooral bankjes van vijftig euro. Omdat te "groot" te gauw zou opvallen. Mijnheer Bodart zit nu veilig achter tralies. Bankroet en aan de grond. Zelfs van gokken met Chinezen wordt een mens niet meteen stinkend rijk.

En als je 't wil weten? Met mijnheer Didier Bellens van "den telefon" gaat het nog steeds voortreffelijk. Inge Vervotte heeft dan wel aan zijn wedde gepingeld (één miljoen euro minder) maar met nog 1.7 miljoen in zijn loonzakje zien we die gabber nog niet zo gauw postvatten tussen de armoezaaiers in dit land. Bellens hoeft zich echt geen zorgen te maken om de bedelstaf. Het zegt wel iets hoe politiek met belastingsgeld omgaat. Een regelrechte schande vind ik dat. Want zeg nu zelf: wat kan Bellens meer dan gij en ik en zovelen? Heel, heel weinig. Neen, Bellens is geen mirakelman, hij is simpelweg een profiteur van het systeem. En geef toe: op 't schijten van de markt kun je hem weinig kwalijk nemen. Juist, ze moeten maar zo gek niet zijn.

Bert Anciaux (Bertje den Bleiter voor de vrienden) is dan weer wel goed gek. Anciaux koopt tegenwoordig schilderijën zoals wij op zondagmorgen om vier pistolets en evenveel boterkoeken bij de bakker gaan. 2,8 miljoen euro voor een "Ensorke". Kinderen aan het ochtendtoilet, heet het stuk. Mij zegt het niks, zelfs de kader is "afgebladderd". Met een lijntje coke van Tom Boonen krijg ik - zeker weten - ook zoiets op doek. Misschien nog wel net iets beter. Iets minder rood. Tenzij mijn televisietoestel qua kleur slecht afgesteld zou zijn. Anciaux, denk ik, zit in zijn laatste rechte lijn. Volgend jaar zijn er tenslotte Vlaamse verkiezingen... En de mens voelt nattigheid. Dan kun je maar beter de kas leegmaken.

Neen, over Standard en AA. Gent wil het nu niet hebben. Ons voetbal is overduidelijk gezakt naar het niveau van ergens Mauritius, Tadjikistan of Trinidad&Tobago. Nu en nergens zijn we nog. Een kans zeven meter naast, is een goeie poging. Ik hoor het Eddy Demarez nog zeggen. Complete waanzin heet zoiets. Een kans moet, godverdomme, tenminste tussen de palen zijn. Althans zo was het vroeger. Maar zelfs dat soort normen zijn vervaagd. Als er nog normen zijn tenminste. Het aantal absolute potstampers in onze eerste voetbalklasse is zelden gezien. Amoe sta bij. Maar is Bert Anciaux ook geen minister van sport in mijn land? Een mens zou het op de duur nog vergeten... (29/8/2008)

                                                                                         L.G.

                                                                                            

                       

Politici, vrachtwagenschauffeurs en Bert Anciaux… Ik vertrouw ze niet meer…

DE RIJKSWACHT UW VRIEND…
HET ZAL WEL!

Je mag van mij zeggen of denken wat je wil: ik vind de zomer van 2008 – zonder meer – een prachtzomer. Klaar, het regent dan wel wat te veel naar mijn smaak, het Belgische weer is niet echt super maar voor nattigheid hebben ze tenslotte regenkleding uitgevonden. En regenschermen.

Wat maakt het verder uit: het is per slot van rekening vakantie. De godganse wereld draait net iets trager maar toch… In mijn leuke land zijn er altijd wel onnozelheden die aan het klokzeel moeten.
Zo kreeg ene Fernand Koekelberg de volle laag. Mijnheer Fernand is hoogste pief van de “rijkswacht uw vriend”. Koekelberg was er in geslaagd om twee exemplaren van het vrouwelijke kunnen zonder examens promotie te geven. En hun loonzakje werd ook iets voller gevuld.
Koekelberg zegde dat hij die vrouwelijke exemplaren nodig had voor zijn diensten. Wat zij deden en doen (buiten schoon (?) zijn), is nooit echt duidelijk geworden. En mijnheer Fernand moest zich voor zijn hand-en spandiensten komen verantwoorden.
Of die ene madame zijn lief kon zijn? Zijn vriendin? Zijn maïtresse misschien… En of hij met dat ene exemplaar misschien wel een relatie zou hebben?
Gelogen, toeterde Koekelberg. Ik heb niks met die vrouw. Ik heb ze “aangetrokken” omdat ze goed is.
Terwijl binnenland-minister Patrick De Wael van oordeel was dat zo’n spel met “madammen” niet echt bevorderlijk is voor de goeie naam van de “gendarmen” in dit land (wat moeten de mensen denken?) bleef Koekelberg in zijn blauw karnavaluniform alsmaar beweren dat er verder niks te zoeken viel.
Einde verhaal. Maar De Wael heeft wel een punt. Heel veel politie: ik vertrouw ze voor geen haar. Koekelberg nog het minst van allemaal. Ik ken de man niet maar als de hoogste baas-van-politieland met een verborgen agenda op zak loopt… Uit de weg blijven zeker! Heel ver gaan lopen. Niks mee te maken. Ze gaan het uitzoeken, zeggen ze.
Maar niet enkel bij de politie loopt het in de soep: Leterme gaf ook ontslag. Het bos en de bomen weet je. Niemand ziet ze nog. Dertien volle maanden lopen ’s lands politici onderhand te kwakkelen dat het geen aard heeft. Verder dan veel holle woorden zijn ze nooit gekomen. En als ze iets kwamen vertellen, was het doorgaans onzin en compleet naast de kwestie. En Yves Leterme? Hij werd alsmaar ouder en alsmaar grijzer.
Ik verdenk de arme man dat hij wel zijn best zal doen maar als je merkt met wel soort beunhazen hij in de ring moet… Dat is totale armoe toch!
Belgische politiek is vandaag niks anders dan postjes-van-holle-vaten. Komt daar nog eens bij dat ze niet alleen onbekwaam zijn, ze zijn ook nog eens berekend onbetrouwbaar. Veel slechter toneel heb ik zelden zien spelen. Wie gelooft die mensen nog? Ik niet alleszins. Erger nog: ik ben mijn laatste greintje politiek respect grandioos verloren. En wie ze nog verder in de ring gaan sturen? Om eerlijk te zijn: het interesseert me geen fluit. Langendries, de Donnea en Lambertz (nooit van gehoord): ze doen maar…
Ik vind het echter wel erg als je als burger in dit land vandaag geen enkele houvast nog hebt. Als alle vertrouwen zoek is, blijft alleen nog maar anarchie. En ook daar zijn we al een eind mee bezig.
Neem nu die chauffeur van Vervaeke Transport. Rijdt zich met vijfentwintig ton zoutzuur te pletter in Drongen. Reden: stuk in zijn botten en het verkeer een ganse dag lam. Vrachtwagenchauffeurs? Gevaarlijke kerels, denk ik dan. Cowboys gewoon. In plaats van naar de weg te kijken, lezen ze een gazet of een “boekske”. Ze bekijken in hun stuurcabine een “filmke” of ze liggen met hun voeten op hun dashbord. En wij vinden dat met zijn allen prachtig…
Ik niet! Omdat die gasten met uw en mijn leven spelen. Chauffeurs: er zit heel veel schorremorrie tussen. En ook die rekening betalen we al een eind.
Maar ’t kan nog erger. Als vijf jonge gasten in Oostende plots een onschuldige vakantie-burger in mekaar beginnen rammen. Voor de kick, mijnheer. Voor ’t plezier… Ik snap het niet. Maar ’t schijnt een teken-des-tijds te zijn. Een samenleving die alsmaar ruwer, brutaler en harder wordt.
Ik hou mijn hart vast omdat ik niet weet waar het ooit zal eindigen. Misschien ben ik morgen wel aan de beurt. Of gij… Of één van je kameraden?
Een stuk samenleving is overduidelijk een vijs kwijt. En niemand die wat doet… Niemand die durft.
Ook op dit vlak geven onze nationale overheden niet thuis. Het is inderdaad veel simpeler om dertien maanden over Brussel-Halle-Vilvoorde te “klappen”. Dat kost geen moeite. En vadertje staat betaalt toch maandelijks netjes alle lonen. Wat wil een mens nog meer… Politiek: het grootste deel zijn absolute “leeghangers” durf ik te zeggen. Zij – en zij alleen – zijn bovendien de reden waarom in dit land niks meer marsjeert. Alleen blijken ze het zelf niet te snappen.
Onderhand dertien maanden hoor ik Bart Somers plechtig verklaren dat het de hoogste tijd is om aan de mensen te denken. Aan het dure leven en de veel te lage pensioenen. Maar wat is het resultaat? Nul en noppes. Omdat het “leeghangers” zijn. Zelfs werkgelegenheid schijnen ze niet meer belangrijk te vinden.
Erger nog! In volle crisis bestaat Bert Anciaux het om een onnozel schilderij te kopen dat veel en veel te duur blijkt te zijn. Crisis of niet: Anciaux gooit het geld door ramen en deuren. Dat blijkt te kunnen allemaal. Want het is schoon geschilderd. Alsof hij het over een kindertekening heeft. Met dat verschil heel die grap ons meer dan zevenhonderdduizend euro heeft gekost.
Maar ja… Als een minister in dit land geld geeft voor een kniezwengel van Kate Ryan dan maakt achtentwintig miljoen voor een schilderij verder ook weinig uit zeker?
Zomer 2008: ik voel mij niet zo gelukkig moet ik zeggen. Het Belgische circus bevalt mij niet echt…
En ik weet niet waar het – vroeg of laat – gaat stoppen. Dat we heel slecht bezig zijn, is zaak. En dat we tegen Kerstmis met zijn allen extra belastingen gaan moeten betalen, is ook voorspelbaar.
Het enige wat ik hoop is dat ik straks geen vijf hooligans tegen het lijf loop die een lege fles op mijn hoofd kapot proberen kloppen om mij dan verder met de scherven te bewerken… Want zelfs van dit soort zaken kijken ze in mijn land niet meer op. ’t Zijn zaken die kunnen gebeuren, hoor ik dan.
Zo banaal is het allemaal geworden kennelijk.
Het moeras alsmaar groter en dieper. Maar we zitten er al wel tot aan ons middel in. Nog een eind en we verzuipen helemaal.
Toch nog een prettige vakantie verder! (22-7-2008)

L.G.

Europees’ voetbal… Wij gaan nog lang achter de “stoof” moeten zitten…

TUBEKE WORDT STRAKS
LANDSKAMPIOEN!

Jawel… Ik heb ze allemaal gezien. Ik heb alle matchen van het Europees’ voetbalkampioenschap uitgezeten. Ik snap zelfs dat veel mensen zoiets waanzinnig onnozel vinden. Maar ik verbied ze toch ook niet naar Sara én Wittekerke én Familie én Superhond te kijken. Wat mij betreft mag ieder diertje best zijn pleziertje hebben. Toch zijn er televisie-toestanden die mij in hoge mate ergeren.
De zestiende keer een herhaling van Baantjer bijvoorbeeld. Of de Kampioenen nog met Jaak Vermeiren en Oscar Crucke. Die gasten zitten ongeveer vijftien jaar bij de VTM en toch zijn ze minstens twee keer per week te zien op Eén.
Flikken zijn ze voor het overige ook serieus aan het uitmelken. Maar nogmaals: wie gelukkig is om zes keer na mekaar hetzelfde te bekijken: ze doen maar…
Ik stel echter wel vast dat de komkommertijd op televisioneel gebied alsmaar vroeger en nog vroeger lijkt te beginnen. Juni, juli en augustus zijn simpelweg armoe-maanden. Geen flikker te beleven.
Juist, tenzij sport. En om nog één keer terug te komen op dat EK… Ik zie ons landje daar nog niet zo gauw opnieuw paraderen. René Vandereycken heeft niks wat coaches als Scolari, Brückner, Beenhakker, Bilic, Donadoni of Rehhagel wel hebben.
Dit soort kerels blinken uit in vindingrijkheid en dan wil ik het nog niet te hebben over Aragones, Hiddink of Löw van Duitsland. Dit soort gasten zetten gewoon iets neer. Een ploeg, een manier van spelen, een stuk taktiek met heel duidelijke afspraken. Terwijl wij gewoon een bende “kiekens” zijn en blijven.
Wij hebben geen talent, hoor je dan. Wij kunnen onvoldoende selecteren. Te klein, te weinig potentieel…
Mag ik bij deze de heren trainers en de bobo’s van de voetbalbond heel even attent maken dat ze dwalen. In Portugal, Tsjechië en Griekenland wonen tenslotte ook maar tien miljoen mensen. In Zweden zelfs nog iets minder terwijl ze het in Kroatie moeten uitzingen met net geen vijf miljoen.
Maar zij tekenden wel present tijdens Euro 2008. Terwijl wij achter de “stoof” moesten blijven. En daar nog heel lang zullen zitten, als ge ’t mij vraagt.
Ja, ik durf mij daar druk over te maken. En vooral dan als ik zie wat voor onnozelaars-van-kerels wij weer in onze vaderlandse competitie hebben binnen gesleept. Negentig procent is opnieuw onbenul en niks waard. Meestal elders zes keer gebuisd. En als je uiteindelijk dat op je palmares hebt staan, mag je naar België komen. Het liefst hebben we mannen met wat exotische kleur. Zambia, Ghana maar ’t mogen ook de Paaseilanden zijn.
Voetballen hoeven ze niet direct te kunnen. Als ze maar groot en sterk en dom zijn. En als ze niet te veel moeten kosten.
Eigen jeugd van zeventien en achttien hebben we niet. Ja, we hebben ze wel maar ze krijgen nergens kansen. Zeven uitzonderingen niet te na gesproken…
Ons vaderlandse voetbal is heel erg ziek. Heeft niks te maken met sport. Wel alles met geld. Clubleiders, managers en zogezegde zaakwaarnemers hebben immers veel meer interesse in gesjacher met vreemde vogels. Op kap van dat soort ongeregeld valt geld te verdienen. En dat telt. Als de rest is (bijna) bijzaak…

Conclusie: op een Europees kampioenschap gaan we niet zo gauw meer komen. Omdat we geen plan, geen filosofie en geen structuur hebben.
Ja, we gaan het nog een eind moeten doen met clubs als Lokeren én Moeskroen én Westerlo én Bergen én Kortrijk én Roeselare én Dender én Zulte-Waregem. Parochies met een voetbalploeg… Kleurloos en smaakloos.
Stuk voor stuks clubs die nog steeds gerund worden door plaatselijke beenhouwers en bierstekers. En door zwart geld.
Of er dan echt geen hoop is? Toch wel. We hebben vanaf dit seizoen tenslotte Tubeke in onze hoogste voetbalklasse.
Tubeke, lieve god… Een gat van niks. Goed voor amper duizend supporters in tweede klasse. Het zou wel eens een aanwinst kunnen zijn, lees je in de gazetten. Let wel, ik wil dan niks van voetbal kennen, maar één ding weet ik wel zeker: Tubeke is gewoon een dode mus.
Bij voorbaat veroordeeld tot het lelijkste eendje van ons nationale voetbal. Als vandaag blijkt dat zelfs bij clubs als Antwerp, Lierse en Sint-Truiden de veer zo goed als gebroken is: wat moeten we dan met Tubeke?
Ik zou het echt niet weten. Ik wens ze het allerbeste maar veel voetbalplezier gaat er niet te rapen vallen.
Een punt of zeven tegen Kerstmis misschien? Het kneusje is gekend. Nu we het toch over voetbal hebben… Neen, ik heb niet gekeken naar VT4… Zat mij daar een stelletje azijnpissers samen zeg! Maar ze noemen zichzelf wel analisten. Bob Peeters bijvoorbeeld. Een vrolijke Frans maar wie is Bob Peeters als voetballer? Gebuisd in Engeland, gebuisd bij Racing Genk, altijd gekwetst bij Lierse.
Emilio Ferrera: als trainer overal buitengegooid voor hij het sleutelgat van zijn eigen kleedkamer had gevonden. Vercauteren: schat zich veel hoger in dan Marco Van Basten en Guus Hiddink samen terwijl zo’n Aad De Mos dan weer meer centen heeft verdiend aan opzegvergoedingen dan aan effectief ergens echt oefenmeester spelen. En laat het nu net dat soort mannen zijn die het ons efkens gaan komen uitleggen. Schei toch uit…
En wat moet ik met babes als Goedele Liekens en Veronique De Kock in een voetbalprogramma? Echt waar, ik kan er niks mee. Tenzij het de bedoeling van VT4 is geweest om het beeld wat op te frissen. Maar vier zinnige zinnen: ik heb ze niet gehoord. Maar ik kijk dan ook (bijna) altijd voetbal op de Nos. Juist, op “den Hollander”… Daar schuiven tenminste mensen aan met kennis van zaken. Kerels die met hun beide voeten echt wel in de materie staan…
Zoals daar zijn Johan Cruyf en Foppe De Haan en Martin Jol en Dick Advokaat en Danny Blind en Mario Been. Zij lullen zelden uit hun nek. Maar benoemen voetbalzaken zoals ze zijn. Carl Huybrechts daarentegen kent alleen maar Germinal Beerschot. De grootste (?) Antwerpse club van het moment. Gesponsord door een wijnhandelaar. Old Charly of zoiets… Pasop, geen slecht woord over handel in geestrijke dranken maar Beerschot is wel Antwerpen. En Antwerpen is een wereldstad met een wereldhaven. Maar een serieuse club met een multinationale sponsor lijkt er nog altijd niet te kunnen. Zij zien immers ook dat ons nationale balspel toch zo weinig voorstelt. Vandaar dat ze passen… In een land waar bijna alle voetbalzaken nog steeds in handen zitten van egotrippers kan het nooit goed gaan.
Maar dat is België natuurlijk. Eigenbelang en voor de rest oogkleppen. Maar verder niet getreurd zeker: Tubeke wordt straks landskampioen.
Tussen haakjes: dat laatste is maar om te lachen.

Ludo GEERTS (1-7-2008)

---