David Vermassen (Gavere) is de snelste van 2970 jaarlingen/oude duiven
David Vermassen (Gavere) is de snelste van 2970 jaarlingen/oude duiven
Guéret heeft vandaag de boeken nationaal dichtgeklapt. En 't moet gezegd: het is geen vlucht voor mietjes geworden. 14412 jonge duiven (167 meer dan vorig jaar) werden deze morgen om klokke acht in de lucht gekogeld. Bij ons hing er lichte mist, in Frankrijk was het lente zowaar. De wind was oost, lichtelijk noord. Kortom: Guéret was zomer. Kenners wisten het zeker: in de Vlaanders zouden ze "alles" gaan pakken. De rest zou er amper aan te pas komen. Het begin leek te kloppen. Bij de jonge duiven wonnen Kurt en Raf Platteeuw uit Rumbeke. Zij waren 1192 meter snel
voor een afstand van 538 kilometer. Ten huize Platteeuw klokten ze hun jonge duif om 15.29.22 u. Niet ver uit het wiel zat Eric Honoré uit Snellegem (1184 meter) en in zijn wiel zat dan weer Willy Braekevelt uit Tielt (1180 meter). Drie podiumplaatsen, drie Westvlamingen. En toch speelde de rest van het land ook nog mee. In Oost-Vlaanderen en nationaal op vier zit Johan De Vroe uit Moortsele. (1178 meter). Antwerpen schuift dan weer heel knap Geert Lambrechts uit Hallaar naar voor. (1177 meter). En in Brabant is Leon Jacobs (Tremelo) aan het provinciale feest. Maar nogmaals: heel snel en heel vlot is het niet echt gegaan. Guéret is werkendag geworden. Toch nog één opmerkelijk
nationaal nummer: Rik Hermans (foto) uit Pulle plukte zowaar 9 en 12 nationaal uit de zomerlucht.
Ook opmerkelijk: David Vermassen (foto) uit Gavere. Vermassen wint niet alleen nationaal bij de 2970 oude duiven en jaarlingen. Hij maakt er ook nog eens een paternoster van. 15.39, 15.49, 15.55, 15.56, 16.00, 16.01, 16.02 enz... Of een mens daar van schrikt? Niet echt neen. Vermassen was de laatste weken zo sterk en stevig bezig dat het kon. Het is uitgekomen. De jonge Oostvlaming wint meteen zijn tweede "national" in zijn nog jonge leven.
Guéret 2010: eerlijke vlucht, niet echt heel vlot maar met kerels in konditie kun je begin sseptember nog altijd toveren. Platteeuw en Vermassen: ze hebben niks gestolen. Het zijn gewoon gasten waarmee je naar de oorlog kunt. En de nationale boeken: ze zijn nu dicht... (4-9-2010)
Eén ding moge duidelijk zijn: duivenspel is een boeiende wereld bij momenten. Sportief is het heel dikwijls huilen maar gelukkig kan er af en toe ook nog eens gelachen worden. Vooral zoveel verbeelding doet soms echt de deur dicht. Laatst nog... Duivenspel loopt van geen kanten. Winnen zit er heel weinig in. Pasop, dat kan. Zonder stielkennis en met "sleuren"
van duiven wordt een mens nooit wereldkampioen. Bovendien is duivensport een aartsmoeilijk vak. Het is bijna zo moeilijk dan tijdig een lekkende pijplijn dichten in de Golf van Mexico. Ja, je moet er echt wel wat van kennen. Een hok in je tuin "plaçeren" en daar wat duiven zetten: het is anno 2010 al lang niet meer genoeg om te winnen. Duivensport is liefde voor dieren, heel hard werken, selecteren bij de beesten. Plus duiven en een systeem waarmee je buiten kunt komen.
Geef toe: bij de meesten lukt dat niet echt. Tot het plots wel blijkt te lukken. Donderslag, verwondering en verbijstering. Maar ook heel veel twijfels in de straat. Hoe kan een sukkelaar plots iedereen
zomaar opzij zetten? Gij en ik... Neen, wij gaan nooit de honderd meter in negen en een halve seconde lopen. En de Ronde van Frankrijk gaan we wellicht ook nooit winnen. En bij Barcelona en Real Madrid spelen: ook te hoog gegrepen. Alleen in duivenspel kunnen wonderen wel. En dan... Doorgaans is er dan wel stront aan de knikker. Fraude misschien? 't Zou kunnen... Maar wat horen we dan plots vertellen zonder dat er gelachen mag worden? Wij hebben het gevonden. De "wonderfles" mijnheer. We zijn het beginnen geven en "baf"... Het begon te werken. Ja, speciaal voor ons gemaakt. Door een heel geleerde mens.
Klaar, we willen het verhaal van die wonderfles nog wel geloven (alhoewel) maar vragen wij ons af: waarom "werkt" die wonderfles dan niet alle weken? Waarom werkt ze kennelijk maar één keer? Ofwel is ze leeg? Ofwel is het om te lachen. En als zo'n wonderfles zou (?) bestaan wordt de maker vn die godendrank in één jaar zo rijk als de zee diep is. Twee jaar en hij kan voor de rest van zijn dagen voor eeuwig gaan rentenieren. Want duivenmannen: ze zijn nog elke dag op zoek naar dit soort zaken. Alleen blijken wondermiddelen nergens te vinden. Dit soort sterke en straffe verhalen: ze dienen doorgaans om andere dingen te verbergen. Als ge slechte duiven hebt en je begint plots toch te winnen... Dan moet je toch iets kunnen bedenken zeker? Juist: de wonderfles. Gij en ik... Wij weten alleen wel beter. Wegens alle wonderflessen al ooit geprobeerd. Zonder resultaat spijtig genoeg. (4-9-2010)
Ex-duivenmelker Pico-van-de-Kampioenen maakt het weer bont...
Elke dag een fles porto of een halve fles jenever in je "schabbernak"... Sommige dagen een magnum-martini achter je kiezen kappen: het blijft niet echt goed komen. Een mens wordt daar simpelweg zot van op de duur. En als je ook al geen dak meer boven je kop hebt, geen vuur en geen warm water, als je salon in open lucht staat... Tsja, dan is er een probleem. En als er ook geen "potteke patatten" meer op 't vuur kan... Tsja, dan komt een huishouden in nesten op de duur.
Zover is het onderhand met Pico gekomen. Pico van de Kampioenen weet je nog... Eergisteren nog opgepakt voor openbare dronkenschap, vandaag zit hij in Bierbeek in het gekkenhuis. Maar ook zijn lief is op de dool. En zijn hondje zit ook al zonder baasje. Walter Michiels zette laatst half Linter een
halve week op stelten. Op dit moment zit hij in verzekerde bewaring. De Walter ocharme! Twintig jaar geleden speelde Pico-van-de-kampioenen nog met duiven. Achter een huurhuis in Linter. Ik ben er ooit nog geweest. Pico was toen samen met Doortje. En samen hebben we toen nog limonade gedronken. Toen was er nog niks aan de hand. In een lange smalle tuin stond een duivenkot. Tussen patatten en selderij. Tussen erwten en bonen. Pasop, het was er allemaal niet echt goed onderhouden maar Pico was op zich een gelukkig mens. Zijn duivenkot was beter onderhouden dan zijn huis. In die jaren droomde Pico ervan om ooit een groot duivenmelker en een groot acteur te worden. Maar wat bleek: prijs winnen bleek heel moeilijk. Hij probeerde met "rommelduiven" Momignies en Soissons te winnen. Maar met "rommel" win je nooit... Toch was Pico lief tegen zijn lief en tegen zijn duiven. Maar neen, een groot kampioen zou hij nooit worden. Hij was wel heel veel dierenvriend. En tuinman-na-zijn-uren. Hoewel wij zelden in een hofke ooit zoveel onkruid samen hebben gezien, vroeg hij wel of hij ons misschien geen plezier kon doen met een halve kilo wortelen of met een "stek" of zes overjaarse rabarber. De Kampioenen werden een succes en toen is het fout gegaan. Te veel drank en te populair. De mens met zijn smalle beentjes kon het niet dragen. Met zijn duiven ging het op de duur ook van kwaad naar erger, het onkruid in zijn tuin stond op de duur een meter hoog en... Doortje: zij ging ook al lopen. Pico werd uit de Kampioenen geschreven. En daar zat hij. Zonder inkomen, zonder ziekenkas, zonder dopgeld en met een duivenkot vol stront. De "fles" werd zijn enige troost en het is nooit nog goed gekomen. De populaire jongen van de televisie lag op de duur meer in de goot dan hem lief was. Niemand keek nog naar hem op. Toch was hij geen slechte jongen. Hij was alleen heel erg ziek. En dat is alsmaar erger geworden.
Toen we deze week hoorden dat hij opnieuw in de problemen zat, voelden we iets van ongemak. Zelfs duiven en sport bleken niet echt de juiste therapie voor een eenzame ziel als Pico. De enige oplossing is water drinken. 't Mag ook coca-cola zijn. En opnieuw een kotje duiven zou misschien ook kunnen helpen. Maar dan moet je een huis hebben en een tuintje. Maar zelfs dat lijkt er allemaal niet meer in te zitten. Pico: de mens zit simpelweg veel te diep. En toch was hij geen slechte jongen. (4-9-2010)
-14412 jonge duiven - 2970 oude duiven en/of jaarlingen
Effen tussendoor en voor een goed begrip: wij spelen morgen Guéret als de mist tijdig optrekt, in Nederland spelen ze hun "Derby der Junioren". In een vorig leven was dat een nationale Orleans voor jonge duiven. Jarenlang een spektakelstuk van jewelste. Meer dan honderdduizend jonge duiven de lucht in. Dat waren nog eens tijden. Holland onder hoogspanning.
Morgen loopt het evenwel anders. Afhankelijk van de sectoren spelen ze deels Orleans, deels Ablis, Morlincourt en Mantes. Maar boven Holland gaan wel overal jonge duiven fladderen. Inleg voor de kosten (val niet van uw stoel): 0.25 Euro per duif of tien frank per duif. Wat betalen wij als portgeld voor de goedkoopste Chateauroux? Val niet van uw stoel: wij "djokken" per duif 1.50 tot 1.75 Euro af. Dat is zestig oude franken per duif of net iets meer.
Vraag: waarom kan Nederland wat wij niet kunnen? Waarom horen wij, Belgen, zes keer de prijs te betalen? (3-9-2010)
Alles gaat tegenwoordig kennelijk heel moeilijk. Het duivenspel maar ook het leven in de "maatschappij"...
Duivenspel vandaag... In Herentals, in Heultje en in Antwerpen loopt een mogelijk "dubbel" fraude-geval. Het hele sfeertje is niet zo vriendelijk. Ook in West-Vlaanderen (in Vlamertinge) wordt de vis duur betaald. Daar klooide een snotter van vijftien jaar. Het ventje zit er af en toe aan de computer. Tsja, dan valt er altijd wel iets te ritselen. En zeker als ge van binnenuit nog wat medewerking krijgt. Voilà, neem de gummi's maar mee. Chipringen kun je ook mee naar huis krijgen. Maar ge moet wel zien dat in 't lokaal niet je zakdoek uit je broekzak valt. En vooral opletten dat die ringen niet op de grond terecht komen. En voor de rest: wij delen de winst wel achteraf... Vlamertinge: twee oude heren maken daar de dienst uit. Grijze mannen die al lang niet meer kunnen volgen. Maar Vlamertinge is wel een nationaal inkorflokaal met wierook en altijd veel duiven.
Zou daar makkelijker een nationale vlucht te winnen zijn dan elders? Ge zegt het maar... Zomer in Geraardsbergen dan weer. In en rond een rusthuis spelen ze Bourges. De duiven en de oudjes winnen prijzen. Home Beauprez staat een keer of tien op de uitslag. Mensen zijn er blij. Simpele duiven geven hen een beetje verstrooing en vermaak. Kijk, hier staan we. De provinciale uitslag is zo goed als gedrukt. Er komt een klacht. Home Beauprez mag niet, zegt mijnheer-de-onnozelaar. Wegens duiven niet overgeschreven en nog meer van kust-mijn-kloten. Home Beauprez moet weg. De oudjes en het vertier worden weggeveegd wegens vetes tussen een simpel "menneke" en een nationale voorzitter. De Rijst en een paar mensen namen een initiatief voor de goeie zaak. En één iemand vind het nodig om er een mep op te geven. Inlevingsvermogen? Neen, nooit van gehoord. En al dit soort zaken blijven maar kunnen in onze nationale duivensport. Recent nog een nationale winnaar naar China versast? Voor dertigduizend euro maar eerst moest wel de stamkaart vervalst. Ze moest wat schoner gemaakt. En zo gebeurde.
Duivenspel: wat drijft mensen om het spelleke veel vlugger dan verwacht naar de haaien te helpen? Geld misschien. Of domme ijdelheid wellicht... De maatschappij is ziek hoor je dan, sommige duivenmelkers ook. Maar het gaat wel helemaal de foute en heel gevaarlijke kant uit. Als klootzakkerij de geloofwaardigheid van een "spelleke" alsmaar op de helling blijft zetten: op de duur gaan nog meer mensen afhaken. Neen, wij doen niet meer mee. Wij vertrouwen het zaakje niet meer. Juist, de maatschappij is ziek. Zelfs in Beringen. Golfspelers-met-streken willen op hun gazon ganzen laten afschieten. Ze lopen in de weg. Ze schijten op "hun" domein. En stront aan witte "sloefkes" daar hebben golfspelers echt wel heel grote problemen mee. Alleen vergeten ze in Beringen dat hun golfgazon natuurgebied is. En zeg nu zelf: wat is er mis met ganzen in de natuur? Ze stinken, zeggen de golfers! Macho's in merkkledij: ge kunt er weinig mee. Geef ze een tweedehands BWM, laat ze jagen en jachten achter een blonde del... Alleen met een gans hebben ze
een probleem. Heel rare "bietekwieten", denk ik dan. Ook in Mechelen is sinds gisteren "dikke" zever. De stationsbuurt... Mensen komen daar wonen en leven om dicht bij "den trein" te zijn. Aan elk station heb je drukte. Auto's, bussen, taxi's, heel veel mensen en café-terassen op de halve stoep. En dan plots vinden diezelfde mensen dat er overlast is. Ze gaan dat zelfs aankaarten bij de stad en de plaatselijke politiek. Nogmaals: ik ben niet de slimste thuis maar dan denk ik: waarom ben je daar eerst komen wonen. Als je rust wil, verhuis dan naar Timboektoe. Opper-Mongolie is er ook nog. Of de binnenlanden van Tasmanië. Zouden veel mensen iets mankeren? Ik denk het wel ja... In de kop en de hersenen zitten kennelijk heel veel dingen fout tegenwoordig. En dan denk ik: waar is de tijd dat we met twaalf buren op een zomerse zondagmiddag samen op de graskant lagen toen Angouléme moest komen? Angouléme was toen nog "zware" fond... En in de wei naast ons liepen koeien en ze scheten af en toe een ferme vla. Maar het was prettig en plezant. Toen was de wereld nog des mensen. Vandaag lijkt de hel alsmaar dichter te komen. Gelukkig nog niet voor mij. Ik ga tenslotte morgen met mijn zotte kop weer in de lucht zitten kijken. Guéret gaat dan komen... En als in Beringen een golfspeler in een stront van een gans trapt: dan is dat maar zo zeker? (3-9-2010)
Twee vrienden (Stefan Hermans en Stef De Winter) die op één en dezelfde zaterdag twee keer provinciaal Orleans in Antwerpen winnen: het is bezig een vette kluif te worden. Ze wonnen tegen 2269 oude duiven plus ook nog eens tegen 4988 jonge duiven. Bricon-geklokt binnen één minuut.
Stefan Hermans en Stef De Winter - frituur-uitbaters - werden na afloop door Alfons Wuyts en Jef Van Elsacker vanwege de "provincie" gecontroleerd. En tegelijk werd ook een bezoek gebracht aan het lokaal van Heultje. Daar mocht dan weer voorzitter Jef Van De Zande zijn zegje doen. Een verzoek tot nazicht van electronische gegevens werd verder overgemaakt aan de Klokkenkommissie. Daar werden twee technici als expert aan de tand gevoeld. Effen later besliste de bestuursraad van Antwerpen het duo Hermans-De Winter uit de uitslag te gooien. Een verzoek van hun advokaat om de inleggelden niet uit te betalen, legden ze in Antwerpen naast zich. Gevolg: het kot was plots te klein. Over Hermans en De Winter gaat de Scheidsraad gaan, Jef Van De Zande (ook KBDB-bestuurder) zal straks wellicht eerst de beheerraad passeren. Veelgestelde vraag van het moment: hebben Hermans-De Winter iets uitgespookt samen met voorzitter Van De Zande? En wat is dan voorgevallen? Wat is er fout gegaan? Of zet de KBDB zomaar twee mensen buitenspel zonder echt veel aanwijzigingen?
Stefan Hermans spreekt. "-Een kwartier voor het inkorven hebben wij die duiven naar het lokaal gebracht. Wij moesten tenslotte in ons frituur zijn. Mensen van Heultje hebben die ingekorfd. Via een Unicon-master... Ons systeem is een Little Bricon. Het klopt dat voorzitter Jef Van De Zande op ons verzoek onze poelebrief heeft ingevuld. Neen, wij kennen niks van poulen en miezen. Wij hebben Van De Zande wel gezegd wat het zaakje ongeveer mocht kosten. Dat na afloop nog hoger of bijgepoeld zou zijn... Sorry, maar daar weten wij niks. Dat gerucht gaat... Maar misschien is het ook maar een gerucht."
Zaterdag en Orleans. Stefan Hermans: "-Ik was thuis ja... Een eind voor dat de duiven moesten komen, heb ik inderdaad naar Gaston Van De Wouwer gebeld. Als er duiven in Berlaar zouden zijn had ik een beetje een idee. Eén uur. Ik heb die twee winnende duiven zien komen ja. Ze werden automatisch geklokt, ik ze ze aangemeld aan het lokaal van Heultje. Twee keer de eerste aanmelding, wisten ze daar. Vervolgens heb ik drie minuten later Mariette Van De Weyer in Booischot gebeld. Wij hebben duiven van Mariette. Ge kunt ons ook wel kameraden noemen ja... Pas in de vooravond hoorden we dan dat we twee keer gewonnen hadden. Je kunt wel indenken dat het toen feest was. En dat was het dan... Toen is die controle gekomen, Wuyts heeft die winnende duiven laten vliegen, alles kits. Hij heeft ons zelfs nog gefeliciteerd. Nadien is er dan nog een controle geweest in het inkorflokaal."
Effen later. Hermans-De Winter zitten met soort van Fons Slaets uit Lint op hun kot. En een volle zus van een nationale winnaar van de Gebroeders Van Landeghem uit Kruibeke bleek te winnen. Er daagden kopers op. Chinezen met klaarliggend geld. En nog niet weinig. Maar zegt Stefan Hermans: "-Wij wilden eerst die controles afwachten, ook de dopingcontrole. Tot we dan weken later plots hoorden dat ze ons uit de uitslag hebben gegooid. Alles samen hadden wij recht op zo'n vijftienhonderd euro. Komt daar nog eens bij dat die Chinezen uiteraard ook teruggedraaid zijn. Plus ook nog eens het feit dat er mensen waren in het frituur die rare opmerkingen kwamen maken. Doping gegeven zeker, gasten. En wat is dat allemaal? Ik zeg: wij - ik en Stef - hebben niks fout gedaan. Simpelweg niks. En dan komen zo'n dingen natuurlijk vrij brutaal aan moet ik wel zeggen. Wij zijn tenslotte ook geen onnozelaars eh... Wij zijn echt wel samen bezig met die duiven. Wij steken daar al ons latijn in. Wij gaan zelf lappen naar Ittre of naar Quiévrain, wij gaan op controle bij De Weerd... Denk je nu echt dat een fraudeur daar zijn kostbare tijd gaat insteken als je de boel veel makkelijker kunt belazeren?"
En verder? Stefan Hermans: "-Dat bekijken we met onze advokaat. Ik ben geen jurist maar misschien komt er nog een kortgeding maar alleszins komt heel deze affaire zeker voor de burgerrechter. Wij willen simpelweg onze naam zuiver. En waar of wanneer de scheidskamer van de KBDB ons zal roepen: dat zien we nog wel. Bovendien hebben wij op dit moment ook geen enkel idee wat ze ons eventueel ten laste zouden kunnen leggen. Een rapport zeg je? Maar wat staat daarin... Dat weten wij niet. En verder zul je wel best kunnen snappen dat wij ook nog eens een serieuse schadevergoeding gaan eisen. Duivenspel is ons hobby en ons plezier. En dat willen we zou houden."
Zijn ze bij de KBDB in Antwerpen te voortvarend geweest? Zijn er aanwijzigingen dat de winnaars en het inkorflokaal onder één hoedje hebben gespeeld? Is er iets fout gegaan met Bricon en het electronisch klokken? Het zou best wel eens kunnen dat het nog spannende maanden gaan worden? Herfst met onweer af en toe. Wegens een zaak "Orleans. (2-9-2010)
Zaterdag, 4 september... Nationale duivensport voert zijn laatste kunstje op. Met Guéret voor in hoofdzaak jonge duiven. Maar ook oude en jaarlingen mogen mee. Niet apart, wel in één
koers. En 't één gezegd als 't ander: het heeft er zelden zo goed uit gezien. Alle weermannen van heel Europa voorspellen voor komende zaterdag alleen maar goeds. Niks onweer, bijna nergens regen en geen te "zotte" wind. Wie eerder twijfels had om nog een laatste keer uit de kast te komen: doen gewoon... Want na zaterdag gaan de "nationale" boeken definitief en voor een jaartje dicht.
30759 jonge duiven op Bourges, 22721 stuks nog op Argenton en 17005 op La Souterraine. Met hoeveel gaan we zaterdag nog zijn? Vorig jaar waren het er 14245. Als blijkt dat onze sport toch nog een beetje stand houdt, moet dit getal - gezien de omstandigheden - echt wel haalbaar zijn. Indien we daar evenwel een eind onder gaan blijven tsja... Dan is er echt wel een serieus probleem. Als alle weermannen een halve week op voorhand zeggen dat je met je ogen dicht naar Guéret kunt gaan: dan zou een mens dat moeten merken. Wie leeft, zal zien! (2-9-2010)
bijna blut zijn?
Pasop, geen enkele duif is vijftigduizend, honderdduizend euro of nog meer waard. Maar als er gekken bestaan die dit soort bedragen met graagte neertellen: ze doen maar... Maar ook een stuk derdehands antiek of een schilderij met meer kader dan verf en tekening: ook zij zijn 
dikwijls hun prijs niet waard. Maar markt is tenslotte markt. En nogmaals: als ergens één of andere onnozelaar zo gek wil zijn om stevig wat euro's neer te tellen voor een hoopje pluimen: "zotten" mag een mens nooit tegenspreken. Alleen is het een beetje flauw als mensen duizend redenen beginnen uitvinden om een duif te verkopen. Neem nu maar weer ene Wilfried Bruyneel (foto) uit Oudenaarde. Bruyneel wint Perpignan. Bruyneel is een coiffeur-met-pensioen... Neen, ik verkoop niet
neen. Ik wil mijn Perpignan houden. Zeven dagen later: Bruyneel verkoopt wel zijn winnaar. Om tegelijk een beetje flauw zijn hele verhaal aan te passen. Zegt Bruyneel plots: ik durfde het beest niet meer te houden. Met al die diefstallen tegenwoordig. Ge moet dat begrijpen. Sinds Perpignan kan ik niet meer slapen. Schrik, vent, schrik... Maar waarom zeg je dan niet gewoon dat iemand een pak geld op je keukentafel is komen leggen en dat je liever dat geld ziet dan die duif. Dat is toch simpel. Altijd maar dat hypokriet gedoe, altijd maar dat bochtenwerk? En waarom niet heel simpel zeggen dat je geld nodig hebt om een nieuwe auto te kopen of dat je vrouw misschien een nieuwe keuken wil? Of misschien wil je je kind wel helpen met één of ander stuk bouwgrond? Maar neen: rond de pot draaiën lijkt in dit land een nationaal hobby te zijn. En als een duivenmelker één of andere duif verkoopt dan doet hij dat simpelweg om er beter van te worden. Of omdat hij bijna blut is.
De rest is toch allemaal compleet gelul. En als mensen straks weer naar de markt gaan, is daar maar één reden voor. Ze willen geld zien... Maar dan komen zeggen dat je denkt dat je bezig bent misschien wel blind te worden, dat je misschien wel gaat scheiden of verhuizen of dat je hokken versleten zijn. Komaan. De enige reden waarom mensen bij herfst en winterdag duiven proberen slijten, is alleen geld en kassa. Al de rest zijn cowboyverhalen die er niet toe doen. En als je dan verder kijkt dan je neus lang is, kun je (bijna altijd) vaststellen dat wat in zoveel verkopingen zit alleen maar stamkaarten ofte pedigrees zijn. Namen van kloterij dat doorgaans niks of weinig waard is. Fout gekocht en daar willen mensen dan wat van terug. Voor het te laat is. Echte duivenmannen met echt een paar koppels goeie duiven: die verkopen nooit. Wat op de markt komt is simpelweg doorgaans zesde garnituur of nooit veel waard geweest. Maar nogmaals: als gekken daar geld willen voor geven... Ze doen maar. De laatste "zot" is nog niet dood. (2-9-2010)
Met GSM's en/of piepkleine camera's doen mensen wonderen tegenwoordig. Ze fotograferen en filmen zowaar alles wat ook maar beweegt in deze veel te gekke wereld. Om te laten zien, zeggen ze dan. Om te bewijzen... En als bovenstaande foto een bewijs is dan is dat maar zo. Tal van liefhebbers kwamen zowaar deze middag furieus reageren. Wat zien we hier? Een stevig beladen duivencamion, manden zeven hoog en één mannetje lost het complete convooi. Het "groene" mannetje is inderdaad de "convoyeur". Hij ritst alle manden open van links naar rechts maar
nogal liefhebbers vinden dit beeld alsnog hallucinant. Rechts op de foto zijn een pak duiven zo goed als weg, links blijven nog vier "stapels" korven en duiven onaangeroerd. Neen, duiven in één klap allemaal lossen: dat is nog altijd een sprookje zoals je ziet.
En vragen mensen zich af? Hoe kun je nu nog winnen als zou blijken dat je beste duiven toevallig in die vier laatste stapels zitten? Op vitessevluchten is dat inderdaad een serieus probleem want die handicap inhalen... Dat wordt moeilijk. Ook al doet het "groene" mannetje nog aardig zijn best: het is en blijft een valse start. Op fond en verder kunnen dingen misschien mogelijk nog bijgestuurd worden maar - zo blijkt - daar hebben sportmannen geen enkele boodschap aan. Aan elke startlijn in de hele wereld en bij alle sporten heet de start voor iedereen gelijk te zijn. Met duiven schijnt dat (in dit geval) schijnbaar nog altijd niet te kunnen. Gevolg: het spel zit nog maar eens op de wagen. Want hoe lang duurt het voor die brave convoyeur zijn kunstje voor mekaar heeft... Eén minuut, anderhalve minuut van rechts naar helemaal links? En wat betekent één minuut verlies? Dat hangt af van de snelheid... Maar als duiven duizend meter snel vliegen en je moet van bij de start één kilometer proberen inhalen: dan zouden de "patatten" wel eens heel gaar kunnen zijn, schrijft een lezer. Iemand anders schrijft dat je met dit soort lossingen altijd en overal bij voorbaat geklopt bent. Wij geven het toe: het bovenstaande beeld is inderdaad een beetje vreemd en het stemt op zijn minst tot nadenken. En wij zouden ook liever in de eerste stapel zitten dan in de laatste... Maar dit zal wel Belgische sport zijn zeker? Eén iemand noemt het loterij. En pure discriminatie.
De debatten gaan nog een tijd hun gang gaan denken wij. (1-9-2010)
In een vorig leven was "mandataris" zijn bij de KBDB een pracht van een bijverdienste. Het was veel beter dan in 't zwart wat te gaan metselen, ergens een vloer te gaan leggen, een hofke onderhouden of in een oude achterkeuken nieuw papier gaan te "plakken". Ergens één of ander jobke bij "den duivenbond"... Ge werd er nooit moe van en het was goed betaald. Ten tijde van Lenaerts en Van Coppenolle werd bij de KBDB ooit de graaicultuur uitgevonden. Alles wat bewoog: ge mocht er een onkostennota voor binnenbrengen. En dat... Dat moet ge natuurlijk geen twee keer zeggen. Onkostenvergoedingen binnen de KBDB: ooit was het een pest. Bijna alle mandatarissen ofte zogezegde "gekozen" bestuursleden: ze deden op de duur niks
meer voor niks. Eén voorbeeld: ze koersten met zijn vijven in één auto richting één of andere levensbelangrijke vergadering. Het resultaat was VIJF keer kilometervergoeding. Maar toen - in die dagen - waren er nog centen.
Maar één echt gebeurd verhaal willen we u toch niet onthouden. Omdat het humor is. Dure humor... Een aantal jaren geleden. Twee vaste KBDB-mensen kregen op een schone dag opdracht om in aanloop naar het nieuwe seizoen efkens lossingsplaatsen te gaan bekijken. En omdat ze daar toch waren, werd hen gevraagd ook nog eens de coördinaten juist na te kijken. Ze zijn vertrokken, arm in arm richting Frankrijk. Het waren plezante en schone dagen. Geen bazen die je zien, je bent tenslotte zo vrij als een vogel. En "onze mannen": ze zijn ook nog eens vijf volle dagen onderweg mogen blijven. Eten, pinten drinken, weer eten... Efkens binnen wippen in een paar tenten-van-plezier, ge kent dat allemaal. Vijf dagen later kwamen ze thuis. Moe maar tevreden. Want hun opdracht was geslaagd. Alles in orde met die lossingsplaatsen, geen boom in de weg, je kon kilometers ver zien, lieten ze weten. Knap werk, dachten ze bij de KBDB. Met zo'n mannen kun je naar de oorlog. Beide heren dienden vervolgens hun onkostennota in... Vijf dagen onderweg is niet echt goedkoop maar als het werk goed is, is het werk goed. Het werd lente. Het seizoen kwam in zicht... Eén van de lossingsplaatsen die ze bezocht en gecontroleerd hadden, werd ingeschreven op de vluchtkalender. Toen gebeurde echter wat niemand ooit had kunnen dromen. Op die eerder goed gecontroleerde lossingsplaats (waar geen boom in de weg stond en waar je eindeloos ver kon zien) - ge gelooft het niet - maar op die plek stonden al vijf jaar torens van appartementen. Met een duivencamion was er niet te komen, duiven kon je er echt niet lossen. Maar niet getreurd: de onkostennota was in orde. Netjes betaald... Alleen bleek plots dat ze er zelfs niet geweest waren. Maar dat kon allemaal toen.
Straks gaat het anders worden. Duivenbestuurder zijn lijkt niet meer de beste manier om nog langer ongestraft rijk te worden. De belastingen zijn ook niet dom. Voor bestuursfuncties en onkosten zijn ze bezig met een forfait. Met een vast en belastbaar bedrag. Kwestie van niet langer duivenbestuurders over de vloer te krijgen die meer verdienen met onkosten dan met hun pensioen of met hun wedde. Maar ook bij de KBDB zijn ze zinnens de vinger veel meer aan de knip te houden. Let wel, sommige noodzakelijke zaken gaan uiteraard blijven maar omdat Pierre De Rijst heeft begrepen dat hij op de "kleintjes" moet letten gaan dit soort controle-reisjes niet echt meer kunnen. Ergens moet die graaicultuur inzake onkosten en nota's ooit ergens stoppen, hebben ze in Halle begrepen. De tering moet naar de nering. Waardoor het vak van duivenbestuurder plots een stuk minder aantrekkelijk wordt. Het luxe-leventje gaat straks voorbij zijn. (1-9-2010)
Urbanus weet je nog! Ooit kreeg hij op een dag alle madammen-met-een-bontjas tegen zich. Bontjassen en madammen: Urbanus maakte er een liedje over, het hek was van de dam. In een land waar kneuterigheid nog steeds de boventoon voert, mag je zo'n zaken verwachten. Wie denkt de dingen te moeten zeggen zoals ze zijn: hem wachten pek en veren doorgaans. Zo werkt dat ook in duivenland. Vooral in commerciele kringen is nergens de schijnheiligheid groter, sterker en straffer. Slijmballen en mensen naar de mond praten: je moet het kunnen. Je laten ophemelen als een "superstar" terwijl je diep van binnen maar een simpel "menneke" bent... Hoe onnozel kunnen mensen zijn. Let wel, een groot deel modale liefhebbers trekken zich van heel dit circus geen "bal" aan. Ze doen hun ding, ze amuseren zich, ze fluiten en ze spelen. Al de rest kan ze worst wezen. Commercie kan ze gestolen worden, de zestigste "verkoping van de eeuw" die er straks weer zeker ergens gaat aankomen: het interesseert ze geen moer. Want de simpelen van geest: ze zullen de hemel zien.
Gisteravond toevallig. Met vrienden en hun vrouwen een Duvel drinken: er zijn slechtere dingen in 't leven te bedenken. Duivenvrouwen: ja, we kennen er een handvol die niet dom zijn. Zo vroegen ze zich zelfs af waarom duivenspel nooit verlof kon nemen. Eind juni, begin juli leek ze wel wat. Einde schooljaar, begin grote vakantie. Eén week en één weekend volledige pauze: meer moet dat niet zijn. En ze bleken zelfs hun klassiekers te kennen. Barcelona mocht best vliegen, een vlaggeschip moet
je niet langs de kaai leggen... Maar een kleine tussenstop moet toch kunnen. Kinderen die thuis komen terwijl hun vaders kamperen in één of ander duivenlokaal. Verstandige duivenvrouwen hebben daar moeite mee. Misschien moeten duiven-madammen zich wel eens als drukkingsgroep samen organiseren en richting KBDB stappen. Om er efkens met Goegebuer en Pierre De Rijst te gaan klappen. Zien wat kan en niet kan... Duivensport is geen familiesport als er nooit eens een tussenstop ingelast kan worden. Vrouwen die een Duvel drinken: je kunt er wat mee. (1-9-2010)
KBDB-voorzitter zijn is niet altijd een pretje...
Wie denkt dat in het duivenwereldje bestuurlijk alles peis en vree is. Mis poes... Zo wordt - na jaren nog steeds slag geleverd - in een zaak van electronisch konstateren. En een vergelijk is er vandaag nog altijd niet. De feiten: ze zijn niet echt makkelijk. Jaren terug wilden en Motz-Tipes en Bricon de markt inpalmen. De ene zegde van de andere dat zijn "marchandies" niet bleek te deugen... Het werd een commerciele strijd op (bijna) leven en dood. Dat ze zich maar doodvechten onder mekaar, denk je dan. Maar zo werkt dat niet. De KBDB ofte de Klokkenkomissie zat echter met
een protocol. Een bundeling van wetten en regeltjes en aanwijzigingen van hoe (volgens hen) de dingen dienden te lopen. Maar ook dat protocol werd plots langs alle kanten onder vuur genomen. Resultaat: plots bleek de KBDB betrokken partij in een oorlog waaraan ze liever niet hadden deelgenomen. Wijlen ex-voorzitter Vermeulen kreeg het allemaal op zijn brood. Wie gelijk heeft en waarom iemand anders ongelijk heeft: een kat vind er haar jongen niet. Maar finaal kwam het hele dispuut wel voor mijnheer-de-rechter. En wat bleek: die gaf Motz-Tipes gelijk... Omdat ze oneerlijk behandeld zouden zijn geweest. En de KBDB werd plots partij... Alles samen zou het om ongeveer 1 miljoen vijfhonderd duizend euro gaan. Verloren marktaandeel, wist de rechter. En dat bedrag zou en moest op één of andere manier aan Motz-Tipes betaald worden. Een zwaard dat nog steeds boven het hoofd van de KBDB hangt. Alleen: vandaag is men nog steeds aan het "klappen" en onderhandelen tussen partijën. En als er finaal een cijfer opgeplakt gaat worden, gaat ook moeten gaan betaald worden.
Dit noemen ze "een lijk dat uit de kast gevallen is". Dat noemen ze: een erfenis uit het verleden. Maar het is er alvast ééntje wat kan tellen. Alleen weet voorlopig nog niemand wanneer het zwaard gaat vallen en hoe zwaar het wel gaat zijn. Justitie en schadevergoedingen: het is altijd wel een beetje pingpongen. Maar één ding is wel duidelijk: de KBDB hoort met dit soort onvoorziene omstandigheden wel te rekenen. En we kunnen huidig KBDB-voorzitter De Rijst (foto) enigszins begrijpen. Je wil "president" worden van melkers en duiven, je hebt ambitie en heel veel plannen, je wil zaken veranderen, versoepelen en vereenvoudigen maar je zit amper op het "pluche" of dit soort lijken komen op je schoot gevallen. De staatskas-van-duiven is bovendien al niet
meer zo goed gevuld... Hoe moet het dan verder? Maar er zijn nog meer van dit soort zaken die bij momenten de agenda bepalen. En dat is niet echt prettig. Pessimisten beweren zelfs dat de kans niet echt onbestaande is dat de KBDB op een dag de boeken gaat moeten neerleggen... Failliet, wordt gezegd.
Maar misschien is dat nog niet zo heel erg. En misschien is dat wel het gepaste moment om nieuw en onbelast te kunnen herstarten. Met een KBDB-nieuwe stijl. Een soort KBDB-plus... Maar misschien moet het ook wel een "gesplitste" duivenbond worden. Eéntje met een Vlaamse en ééntje met een Waalse vleugel. Tenminste als De Rupo en Bart De Wever op een dag weer zoete broodjes gaan kunnen bakken. En misschien kan De Rijst dan wel een minder dure en afgeslankte structuur op poten zetten. Lijken die uit de kast vallen: soms zijn ze de aanzet voor zelfs een schonere toekomst. Ja, we gaan nog wat meemaken. Tenminste als we lang genoeg leven. (31-8-2010)
Jos Thoné: hij verkoopt zijn "raketten", zijn meubelen en zijn huisgerief ergens in december zeggen ze. Alles moet weg. Behalve de jonge duiven. Of dat verwondert? Tuurlijk niet. Jos Thoné beleeft simpelweg onderhand twee heel matige seizoenen. De hoogvlieger die hij wel was: er begint sleet op te komen. Bovendien is hij zelfs niet meer de "ster" van Limburg. Een paar anderen hebben zijn plaats overduidelijk ingenomen en daar valt maar moeilijk mee te leven.
Zelfs in zijn eigen fondlokaal van Genk bleek Jos niet meer zo straf als drie en vier jaar geleden. Pasop, Thoné deed nog mee en één enkele keer rolde er al eens een appeltje uit de kast maar van gasten met een fabriek-aan-duiven verwachten mensen echt wel veel meer.
Thoné: het gedoe lijkt een klein beetje versleten. Week na week werden vleugels geknipt en omdat Thoné niet dom is, gooit hij straks wereldwijd zijn hele hebben en houden op straat. Jos Thoné wil gewoon nog net op tijd via de schuif en de kassa passeren. Thoné wil Eric Limbourg achterna. Bij dit soort gasten is sport maar een middel om aan het duurdere geld te geraken. Let wel: Thoné is altijd al een handige "vogel" geweest. Bovendien is langer aanmodderen ook al geen optie. Na december kan de Limburger wellicht effen gaan rentenieren. Maar wat blijkt: in Limburg zijn veel mensen met dit soort handigheidjes niet echt gelukkig. Kiezen voor geld boven sport: het is en blijft altijd een beetje vies. En zelfs dikke vrienden gaan nu al een tafel verder zitten. Neen, ze moeten het allemaal niet weten. Het "orakel" van As kan hen niet echt nog bekoren. Want zo gaan die dingen. Ook al omdat in handel-in-pluimen geen vriendschappen nog lijken te bestaan. Neem nu Sportblad De Duif... Jan Hermans met name. Hermans heeft Thoné zijn hele leven groot gemaakt en de hemel ingeprezen. Thoné is Thoné geworden dankzij de "gazet". Maar ook dit soort zaken worden op weg naar een mogelijke "goldrush" niet meer in aanmerking genomen. Thoné schijnt voor Pipa te kiezen. Oude vriendschap: ze telt niet meer. Geld alleen voert tegenwoordig alleen nog de boventoon. Maar verder liggen ze in Limburg van Thoné niet echt meer wakker. Hij heeft zijn tijd gehad, zeggen ze. En sportief klopt dat ook wel. (31-8-2010)
De Hollanders hebben een fraudeur met onmiddellijke ingang geschorst. De mens - een kampioen - stak zijn electronische ringen in zijn zakken. Het kwam uit... En nu heeft mijnheer spijt. 
Terwijl iedereen piept dat je met electronica nooit gekke dingen kunt doen: het kan wel... Vooral zogeheten noodkoppelingen durven wel eens fout en uit de hand te lopen. Je komt met je kanjers in het lokaal en plots blijkt één of andere chipring niet meer te werken. Kan kunnen... Juist: op dat moment doen ze een noodkoppeling. Oude chip weg, nieuwe chip aan de poot, activeren en klaar is de zaak. Enig reglement zegt dat de oude ring in het lokaal in bewaring dient te blijven maar op sommige plaatsen schijnt dat wel even anders te lopen. Soms kan het gebeuren dat er in zoveel tumult dingen gebeuren waardoor de nieuwe geactiveerde ring niet aan de poot van de duif terechtkomt maar wel toevallig (?) in de broekzak van de liefhebber. En dan is vroeg prijs winnen, niet echt een grote kunst. Of zo'n dingen schering en inslag zijn? Neen... Of zo'n zaken alle dagen en elke week gebeuren? Neen. Inkorflokalen waar een degelijk bestuur de plak zwaait: daar gebeuren dit soort dingen nooit. Daar heerst orde en tucht. En zo hoort het ook... Maar er zijn ook duivenmaatschappijën waar mensen mekaar zo goed kennen en waar mensen zelfs waanzinnige plannen durven smeden. Bestuurslid: ik geef je de ringen, ik laat je winnen, ik steek het gewonnen geld op zak. Liefhebber: akkoord, ik win, ik maak mij populair en ik probeer op deze manier wat duiven te verkopen. Ieder zijn part en iedereen zijn deel.
Ja, dit soort zaken gebeuren. Omdat geld gevaarlijk speelgoed blijft en omdat bekendheid en ijdelheid des mensen is. Eén vraag terloops: waarom koersen duivenliefhebbers een inkorflokaal op zevenhonderd meter van hun deur voorbij om negen kilometer verder wel in te korven? Voor hetzelfde spel, voor dezelfde vlucht? Omdat het bier negen kilometer verder beter smaakt, zeg je? Omdat de cafébazin daar veel vriendelijker is? Omdat de houtkrullen in de manden daar verser zijn? Dat 
geloof je toch zelf niet... En misschien moeten de controleploegen van de KBDB (hoewel die niet echt bestaan) dit soort zaken maar eens proberen uitzoeken? Het waarom van dingen... Tuurlijk is iedereen vrij in te korven waar hij dat zelf wil. Maar als blijkt dat iemand "ver" van huis altijd beter speelt dan "dicht" bij huis: dan is er wel een probleem. En dan dienen dit soort zaken efkens tegen het licht gehouden. Want alles heeft altijd wel een reden. Zelfs in het duivenspel. (31-8-2010)
Man bijt hond, vanavond. Woestijnvis trok naar Scherpenheuvel-Zichem. Een buurvrouw mag in haar dorp "belangrijke" dingen aanbrengen. En wie kwam in Scherpenheuvel als een belangrijk iemand en een "snelle" jongen uit de bus? Toch wel de heer Gommaar Verbruggen zeker? Duivenmelker, vader en opa en nog steeds getrouwd met zijn Annie. Verbruggen: hij liet zijn fluitje zien. In beeld dan nog... Neen, natuurlijk niet het fluitje waar jullie nu allemaal aan zitten te denken:
wel zijn "duivenfluitje". Het is een fluitje op pillen. Je hoeft er niet op te toeteren, je duwt simpelweg op een "knoppeke" en dat ding begint te fluiten zoals jij en ik nog steeds met onze mond kunnen fluiten. En als je op dat "kaske" drukt, hoor je gefluit en Gommaar zijn slimme duiven stuiken als aasgieren vanuit de lucht binnen. Een droge mond, een natte mond, een verkoudheid of een tand gebroken: in Scherpenheuvel fluiten ze met een "kaske".
Maar Verbruggen liet de wereld nog meer bekijken. Met zijn helm wandelde hij door zijn hokken. Zijn stuurstofhelm. Gommaar heeft dat ding nodig omdat hij niet tegen duivenstof kan. En duivenstof zorgt voor koorts en van koorts kun je doodgaan. Gommaar maakte zelf zijn medische rekening. Er is iets mis met zijn longblaasjes. En zegde de dokter: Verbruggen, vriend, ge zou beter die duiven wegdoen. Want ge gaat anders doodgaan. En wat zegde Gommaar tegen "zijnen doktoor"? Mijnheer, zegde Gommaar, ik wil niet doodgaan en mijn duiven doe ik ook niet weg. Ze zullen blijven zolang Scherpenheuvel en Verbruggen blijven bestaan. Vandaar die zuurstofhelm. 't Lijkt op het eerste gezicht iets hebben van ruimtevaart maar nog beter dat dan op het kerkhof liggen. En die duiven: die zijn dat gewoon. Maar terloops en tussen haakjes: soms zijn ze bij Woestijnvis ook wel eens het noorden en het oosten kwijt. Verbruggen woont eigenlijk niet in Scherpenheuvel, ook niet in Zichem maar wel in Kaggevinne. Een gehuchtje van niks... Maar wel rustig. (30-8-2010)
Zware fond - hoe verder, hoe liever - is voor een pak "duivenmannen" een passie. Hun hele bestaan hebben ze vastgeklikt aan koersen als Pau, Barcelona, Narbonne, Perpignan enz... Bourges is voor hen "vitesse", Limoges een beetje training. En neen, met dit soort duivenspel is helemaal niks mis. Alleen op voorwaarde dat het gespeeld wordt zoals het hoort... En dat betekent: in ideale omstandigheden. Bij "open" weer en bij haalbare temperaturen. Maar om dat te beredderen heb je mensen nodig met verstand en kennis van
zaken. Wie dit soort duivenspel in handen geeft van "pierewaaiers" vraagt om problemen en gezever. En als in dit soort omstandigheden duiven in de problemen komen, staat het elke keer in 't lang en in 't breed in de gazet.
En natuurlijk moet niemand het in zijn hoofd halen om vluchten als Barcelona in twijfel te trekken. Zolang het maar allemaal aannemelijk aangepakt kan worden. Dier- en duifvriendelijk vooral. Wel lijkt
er nochtans opnieuw een probleem te gaan komen met jaarlingen. Bij Dierenwelzijn zijn ze lang niet overtuigd dat vluchten als Soustons en/of Libourne nodig, nuttig en noodzakelijk zijn. Maar we moeten ze wel kunnen leren, roepen fondmannen. Maar dat kan toch... Als jonge duif kunnen ze toch naar Bourges en Argenton. En als jaarling kunnen ze toch ook naar Bourges en Chateauroux, naar Limoges en naar Tulle ondermeer... Zouden ze op deze manier ook niet klaargestoomd kunnen worden voor een Barcelona? Toch wel ja... Tweejaarse duiven: ze gaan tegenwoordig richting Spanje met alleen maar een Bourges en een Chateauroux onder de vleugels. En dat kan kunnen... Maar zeggen Belgische fondmannen: in ons omringende landen mogen jaarlingen wel vluchten vliegen die bij ons niet kunnen. En dat klopt. Op die manier zouden ze een achterstand oplopen, zeggen ze. Dat is niet bewezen, het is wel een argument. Maar dit soort zaken moeten dan maar eens opgelost worden in de schoot van de ons omringende en deelnemende landen. Iedereen gelijk voor de wet. In Holland, in Frankrijk, in Duitsland en bij ons. Het probleem is evenwel dat ze het in de duivensport eigenlijk nooit en over niks eens geraken. Maar nogmaals: zware fond moet niet naar de prullenbak. Zolang het vlot en vrolijk kan gespeeld worden. Maar heel dikwijls is de kostprijs van één dag langer wachten belangrijker dan een convooi duiven. Natuurlijk zoek je dan je eigen miserie. (30-8-2010)
Ik herinner mij nog stevig dat mijn ouders ons als kind vertelden dat we nooit mochten liegen of dat er anders een zwart kruis op ons voorhoofd zou verschijnen. Natuurlijk geloofden wij dat. Want in mijn jeugd hadden vaders en moeders altijd gelijk. Dus wij probeerden niet te liegen. Ten huize kardinaal Danneels - toch lang de opperbiskop van dit land - hebben ze dat nooit geleerd kennelijk. Niet toen maar ook niet later. Want vandaag zit de heer Danneels danig in nesten. Pedofilie in "zijn" kerk. Hij wist het, hij zweeg en "mijnheer": hij dekte in... God gaat daar niet echt gelukkig mee zijn, denk ik dan. En wat vandaag met de tienduizenden mensen die
ooit godvruchtig aan de rokken van dit soort "leugenaars" hebben gehangen? Een kerk en de bazen ( zo blijkt) hebben heel hun leven een soort toneeltje gespeeld. Wie gelooft die mensen nog? Ik niet neen... Schijnheiligheid is tenslotte een zonde. Ik zet er geen poot nog binnen.
Zondagmorgen, 29 augustus zijn we vandaag. Bart De Wever en Di Rupo (en hun gevolg): ze slapen nog. Ik hoor dat ze vannacht tot vier uur "gewerkt" hebben. Tien uur hebben ze opnieuw "geklapt" maar niks gezegd. Het politieke gekissebis zit nog maar eens muurvast. Politiek: dat zijn grote en verstandige mensen, denk je dan. Zal ik het zeggen: het is één bende "klootzakkerij", postjespakkers en zakkenvullers. Macht en de "poppetjes": daar draait het om. Neen, ze liggen niet wakker van uw pensioen, ze hebben geen enkel benul hoe oude moeders en vaders in rusthuizen verzorgd worden, ziek in bed... Het interesseert ze niks. Invalide kindjes? Wat is dat? We moeten met zijn allen vijfentwintig miljard euro gaan besparen? Maar wie heeft die put gemaakt? Ik toch niet. En gij ook niet. Ja, er zijn vrolijker momenten om op een wat grijze zondagmorgen wakker te worden. Maar niet getreurd zeker... Zaterdag spelen we nog één keer Guéret en nationaal. Het allerlaatste kunstje van het seizoen 2010. Hoeveel "moedigen" gaan we nog aan de start mogen verwachten? Vorig jaar was Guéret (met winst voor Gaston van De Wouwer) nog goed voor 14245 jonge duiven. Hoger, lager? Er vlogen ook nog 2636 nationale oude en jaarlingen samen. Gasten-op-nest allemaal...
Nog één week en 2010 kan richting archief. 't Is weer voorbij die mooie zomer ja... Het leven gaat simpelweg veel en veel te snel, moet ik denken. Maar Guéret willen we toch nog halen. Om dan echt de herfst en de winter in te duiken. Vrede in de luie zetel voor de open haard. Weer rust in hart en bloedvaten. Met of zonder regering... Eigenlijk maakt het niet zoveel uit. Alles draait nog een beetje rond. Klaar, her en der wel met veel haken en ogen. Maar misschien is dat ook wel prettig om volgen allemaal? Een clown in een circus die struikelt: dat zien mensen graag. Daar klappen ze voor. (29-8-2010)
Precies vandaag over een week valt met Guéret het doek over 2010. De laatste doet het licht uit. En ja, het is een seizoen met een stuk minder nationale duiven geworden. Minder duiven en enkele rampen. En als verstandige mensen straks in het schoot van het sportcomité analyses gaan maken, is het meer dan duidelijk dat vluchten als Orange, Tarbes en Marseille zo naar de papiermand kunnen. Nationale vluchten met respectievelijk 4461, 4576 en 3421 duiven: veel lachwekkender mag het niet worden.
Maar ook Soustons en Libourne worden maar beter afgevoerd. En als de KBDB het niet doet, zullen ze
dat bij Dierenwelzijn wel gaan doen. Jaarlingen de nacht insturen: het is niet echt heel diervriendelijk duivenspel. En als daar op de koop toe ook nog eens een ramp aan vastgeknoopt wordt, is het hek helemaal van de dam. Eén ding moet wel blijven: dat is Barcelona. 't Is niet omdat een paar kwibussen hier de meest onnozele beslissingen hebben genomen dat je het speelgoed van zoveel mensen moet afpakken. Maar er is een maar. Barcelona mag alleen nog gevlogen en gelost onder omstandigheden-van-gezond-verstand. Je vliegmasjien moeten nemen en de boel doen ontploffen: het zijn geen manieren. En onbenul moet maar weggepromoveerd. En vriendelijk bedankt voor bewezen diensten. Als morgen zou (?) blijken dat Barcelona vier of vijf dagen hoort te wachten tot de omstandigheden ideaal zijn: dan moet het maar...
Maar de komende dagen en weken moet er overduidelijk veel meer gebeuren. Zoals eerder aangegeven dient het nationale duivenspel compleet herbekeken. Zware midfond, fond en grote fond dienen (onafhankelijk van mekaar) elk een volwaardig speelprogramma te krijgen. Een kalender naar behoefte en naar wens van ieders soort specialiteit. En wie wat gaat moeten organiseren? Om die keuzes moet maar gekeken worden naar betrouwbaarheid van mensen die hun sporen verdiend hebben. Zo zou je bijvoorbeeld het complete nationale zware midfondspel in handen kunnen leggen van OVV. Dagfond zou je kunnen toebedelen aan de Belgische Verstandhouding, Grote Fond kan desgevallend in handen komen van de Brabantse Unie. Maar er zou misschien nog meer kunnen. Waarom sluiten deze drie partijën bijvoorbeeld geen deal met de KBDB zelve. Om op deze manier niet enkel een privé-organisator de plak te laten zwaaien: het zou best op basis 50/50 samen met de KBDB kunnen. Gedeeld rendement met een gedeelde verantwoordelijkheid. Maar wel drie aparte winkels... En zij die aan het werk gezet worden, mogen voor hun aandeel goed en behoorlijk betaald worden. En als bovendien ook nog eens door de beleidsverantwoordelijken openheid van zaken gegeven kan worden, zouden we al een eind verder zijn. Elk spel zou bovendien makkelijk kunnen communiceren via elk hun eigen website. Duizenden brieven moeten niet meer gezegeld en gepost...
Ja, België zou van nationaal spel (als ze willen) pareltjes van sport kunnen maken. Maar iemand moet wel mans genoeg zijn om in het belang van sport op zijn strepen te gaan staan. En wellicht moeten misschien wel heilige huisjes omver... Maar dan moet het maar. In het belang van sport en mensen van (nog) goeie wil. Voorzitter Pierre De Rijst moet zijn borst maar eens nat maken. (28-8-2010)
Het hoe en het waarom snappen we niet echt. Maar het is duidelijk dat de wereld alsmaar harder en venijniger begint te worden. Ook de duivenwereld. Zo krijgen wij al een eind mails in ons bus die niet echt vriendelijk of lief zijn. De haat spat er simpelweg af.En waarom mensen (?) op deze manier willen schieten en schampen en schelden op alles wat beweegt: niet goed te snappen. Duivenmannen die met mekaar willen afrekenen of mekaar een "koek" willen verkopen: daar is de boksring voor uitgevonden. Maar laat het ons met zijn allen toch nog een beetje beschaafd houden... En zij die denken met hun boodschap bij www.komkom.be aan het juiste adres te zijn: we moeten ze teleur stellen. Hun berichten worden amper bekeken. Zij gaan gewoon binnen de kortste keren naar de prullenmand. Onbeschofte "boeren": neen, daar kunnen we niks mee. Voor een goed begrip. (28-8-2010)
Electronica-specialisten vinden het allemaal niet zo veilig...
Van duivenspel mag je op zijn minst verwachten dat de zaken enigszins correct, eerlijk en sportief verlopen. En in 98 procent van de gevallen is dat ook het geval. Zo kan een kampioen waar bij het vallen van de duiven tien "letters" in de tuin staan, amper iets onregelmatig gebeuren. Dit soort mensen: ze doen dat ook niet. Ook al omdat het nooit in hun hoofd zou opkomen... Maar toch is er nog altijd een maar. Wie een beetje rondneuzelt in het bos van electronisch constateren, wie met kenners en specialisten praat, hoort bij momenten toch wel heel vreemde en niet zo'n vrolijke dingen af en toe. En zeggen ze: eigenlijk zouden we het niet mogen zeggen want we zetten de duivensport misschien een beetje op een tijdbom. Vooral liefhebbers die het zaakje heel "geslepen" zouden willen spelen: ja, ze kunnen nog steeds vrijelijk frauderen. Een vent in zijn eigen hofke en zonder supporters of pottenkijkers: er kan nog altijd net iets te veel. Zo zijn er vandaag her en der vermoedens dat sommige liefhebbers wel eens in de slag zouden kunnen zitten met één of andere medewerker van de maatschappij. Met een bestuurslid om het zomaar te zeggen. Vooral dan op die plaatsen waar weinig of geen sociale controle is. En wat krijg je dan? Duiven worden electronisch netjes ingekorfd. Duiven gaan zelfs in de mand. Alleen de electronische chipring gaat niet mee op reis. Die wordt simpelweg meegegeven met de frauderende liefhebber. Eén dag later: de inkorflijst is technisch in orde, de constatielijst evenzeer. Voor wat vroege prijzen en een beetje geldgewin worden immers geen controleurs op pad gestuurd. En als je dat dan zo handig kunt spelen, als je kunt toveren met een zevende en negende en een zeventiende prijs op de uitslag... Tsja, dan is er heel weinig aan de hand. Pas als je overmoedig begint te worden en de ene eerste prijs na de eerste wil winnen: dan wordt het heet... Maar duivengeld stelen met ereplaatsen: het kan... En zeker als er goeie afspraken zijn. De helft van de winst voor u, de helft voor mij, snap je. Geld verdienen waarvoor je niet moet werken: daar is altijd wel interesse voor. En neen, het is gelukkig geen algemeen verschijnsel maar waar de poort open staat, lopen de honden op straat.
Maar electronische technici gaan vandaag nog een stap verder. De plaats waar de antennes liggen, is een heel belangrijk gegeven, zeggen ze. Je kunt tenslotte probleemloos duiven inkorven terwijl diezelfde duiven tien of vijftien kilometer KORTER ergens over die antenne lopen. Je zet gewoon duiven bij een vriend in de voorvlucht... Je legt daar je antenne en afgelopen is de zaak. Niks in de handen, niks in de zakken. Tenzij iemand je zaakjes komt controleren. Maar nogmaals: controles zomaar doordeweeks... Het is en blijft een rariteit toch? En nogmaals: het zal wellicht (gelukkig) niet alle dagen voorvallen maar zeg toch maar nooit nooit. Dus wat zeggen technici en kenners van dit soort materies? In het duivenspel MOET gewoon een veiligheid ingebouwd worden. In het systeem moet kunnen gekeken worden WAAR die antennes liggen die die dag voor dat spel gebruikt zijn geworden. Eén en ander (zeggen ze) kan vandaag-de-dag electronisch via de satteliet. En als het duivenspel het niet eens de moeite wil vinden om dit soort veiligheid in te bouwen... Dat is gewoon onverantwoord. En niet langer acceptabel. Tien of twintig "vliegende" kilometers stelen zonder dat je dat als duivensport kun vaststellen: het is miserie zoeken. Precies omdat in de duivensport niet iedereen over dezelfde streep loopt of fiets of zwemt, is de plek waar aankomsttijden vastgesteld worden van levensbelang.
Conclusie: ook op het vlak van duiven-electronica is er kennelijk nog serieus veel werk aan de winkel. Maar nogmaals: heel veel gepingel en geknoei op dit vlak overkomt ons wellicht niet. Alleen zij die er brood en winst in zouden zien: daar kan het wel gebeuren. Maar dat zijn dan geen duivenliefhebbers in de echte zin van het woord. Dat zijn meer "dieven" van de sport. Maar misschien bestaan ze wel? Wie zal het zeggen? (28-8-2010)
Barcelona 2010... De kater geraakt maar niet verteerd. De ramp blijft. Cureghem Center maakte er een nooit gezien potje van (een rampvlucht zeg maar), heel veel brokken zijn niet meer te lijmen. Neem nu Solange De Cuyper uit het Oostvlaamse Gijzenzele. Solange won in 2008 de "Gouden Vleugel", het jaar van Dany Vagenende. Maar ook nog vorig jaar beleefde ze plezier
aan sport en Spanje. Maar nu ging het voor haar "stervlieger" helemaal de foute kant uit. Niet direct thuis maar wat niet is kan nog komen, dacht Solange. Weken heeft ze op de uitkijk gestaan. Ze is er ziek van geworden. En nu weet ze het wel heel zeker: ze gaat haar Gouden Vleugel nooit meer terugzien. Kwijt en weg omdat volslagen onnozelaars verkeerde beslissingen hebben genomen. Maar er is nog meer. Solange De Cuyper kon voor haar "Gouden Vleugel" een serieuse stuiver krijgen. Anderhalf miljoen oude franken. Maar ze wou hem nog één keer spelen. Nog één keer Spanje. En dan gedaan...
Het resultaat is bekend: Barcelona werd een ramp, een pak topduiven zijn in rook opgegaan. Maar wellicht gaat Dierenwelzijn Cureghem Center wel een broekje passen. Zo is de kans heel groot dat Soustons en Libourne (jaarlingen) al niet meer gaan kunnen doorgaan. Maar ook omtrent Barcelona willen ze nog graag hun zegje hebben. (27-8-2010)
Het klinkt dan misschien een beetje oneerbiedig maar de feiten zijn wat ze zijn. Duivenmannen: ze sneuvelen bij bosjes dezer dagen. Eerst was er Pros Roosen, toen ging Cureghem-voorzitter Jan Dons om het hoekje (wordt morgen begraven) en nu is het de beurt aan Félicien Vermeulen. De gewezen
nationale bondsvoorzitter uit Asse was niet echt de meest "verkeerde"... In en om het Bondsgebeuren heeft hij echter weinig stenen verlegd. Vermeulen kwam na Vandendriessche en na Lenaerts. En toen is het al allemaal compleet fout beginnen gaan. In plaats van als volslagen "managers" het instituut duivensport aan te pakken, hebben ze niks gedaan. Overal zag je de dijken inkalven, sport en organisatie leken niet echt belangrijk. Zolang er maar voldoende feestjes en partijën waren. Vermeulen: heeft ook nooit iets gedaan aan de neergang van de KBDB-financiën. Zolang het personeel nog enigszins kon betaald worden was het al lang goed. Vermeulen was zo'n beetje de laatste "zonnekoning" van de KBDB. Maar nogmaals: het was geen "kwaje" mens. Maar daar koop je weinig mee. Pierre De Rijst kan nu puin ruimen. Omdat in de Livornostraat nooit goed naar de dingen gekeken werd. (27-8-2010)
Vorige week. Van vrijdag op zaterdag... In een Belgische auto (op Franse bodem) liggen twee mensen te pitten. Ogen half en helemaal open. Ze praten wat, ze "klappen" wat. Wachten duurt altijd lang. En wat moet een mens om zijn tijd te doden? Kaarten met twee is een moeilijk vak. De beide heren: ze lijken een beetje in de buurt van pensioen. Vijfenzestig naar schatting. En ze hebben hun auto pal geparkeerd in het zicht van wat op het eerste gezicht op "duivencamions" lijkt. Alleszins opliggers met duivenmanden. De duiven slapen. Want het is nacht. Maar toen moest het schoonste nog komen. Buiten aan de "deurklink" van die Belgische auto zit een hond. Aan een les. Het beest kan lief zijn maar het kereltje houdt kennelijk keurig de wacht. Maar wie kunnen dat zijn. Twee gasten in een Belgische auto. Drugsmokkelaars... Neen, die zoeken wel veiliger oorden. Vrouwensmokkelaars... Neen, dat soort gasten zoekt wel elders hun gerief. Doorgaans in bars met weinig licht en veel champagne. Maar zouden het dan misschien landlopers zijn. Op weg naar nergens met een laatste restje diesel.
En wat staan die gasten hier in La Souterraine aan de rand van duivencamions te doen. Geen idee. Effen later krijgt het raadsel een niet te geloven oplossing. Verscholen in hun auto zitten toch wel Marc De Backer van Oost-Vlaanderen zeker. Duiven-duiveltje van OVV. Organisator van La Souterraine morgenvroeg. Naast hem - echt waar - zit zowaar nationaal duivenvoorzitter (foto) van dit land Pierre De Rijst. Ze zijn simpelweg bezig met controle. Ja, zelfs bij nacht en ontij. En die joekel van een hond. Die blijkt eigendom van Marc De Backer te zijn. Eén schurkenstreek en hij blaft gewoon heel La Souterraine wakker en op een hoopje. Duivendieven maken hier geen enkele kans. Gezever en achterklap: dat kan hier niet... Tegen de morgen: La Souterraine is er helemaal klaar voor. Met de vergezeller wordt het weer, de lucht, de wolken en de vluchtlijn doorgenomen. En de wind. Acht uur: La Souterraine gaat de lucht in. De Backer en De Rijst kijken nog een eind in de lucht. Ze zijn weg. En zij... zij zijn ook weg. Samen met hun hond. Om halfvijf zijn ze weer thuis in Gent. Moe, met wat meer baardgroei. In Grazen en Nijlen wordt nationaal gewonnen.
Grote en kleine bazen van duivensport: normaal gaan zo'n mannen op lossingscontrole in een proper of sjiek hotelletje denk je dan. Een cognac of een flesje "bubbels" na het diner. En die chauffeurs zullen hun plan wel trekken. Dan nog elk een "corps diplomatique", een sigaar van tien euro per stuk. Ja, dag Jan... De Backer en onze nationale duivenvoorzitter zitten kennelijk heel anders in mekaar. Ze slapen op straat, in hun auto... Van het nachtleven hebben ze niks gezien. Ze doen het nog echt voor de sport. Ze willen dat het goed loopt. Neen, geen gezever en geen vodden. Ook dat mag wel eens gezegd. (26-8-2010)
Cureghem Center: het kan ze kennelijk niet snel genoeg gaan. En wie er wat doet, en wie er het voortouw neemt, wij hoeven het helemaal niet te weten. Dat ze menselijkerwijs ietwat voorbarig te werk zijn gegaan, moge wel duidelijk zijn. 19 augustus: voorzitter Jan Dons uit Kapelle o/d Bos legt het bijltje. 24 augustus: Cureghem roept een vergadering samen want ze willen
en zullen maar gauw een verse voorzitter kiezen zeker... En dat allemaal op het moment dat de heer Jan Dons niet eens begraven is. Want de begrafenis is nu zaterdag. Mensen - en ze hebben overschot van gelijk - vinden het geen manieren en stevig getuigen van wel heel slechte smaak. Wie haalt het in godsnaam in zijn "stomme" kop om aan een nieuwe voorzitter te denken op het moment dat de "oude president" niet eens begraven is. Is een verse president levensnoodzakelijk denk je dan? Nooit gehoord van enig menselijk respect? Bij Cureghem Center lijken ze dat niet echt te kennen. Luc Smets (=Hok Smets uit Bertem) werd aangewezen als verse president, Pierre Dries van Henegouwen wordt ondervoorzitter. Alsof de duivel hen op de hielen zit. En ja, ze hebben over dit soort zaken heel goed nagedacht. Maar misschien hadden ze dat beter ook gedaan in verband met hun laatste lossingen uit Barcelona en Soustons...
Cureghem: bij hen zijn de postjes kennelijk belangrijker dan al de rest... Hadden ze niet veel beter nog een week of twee gewacht? Goeie smaak: ze moeten het nog leren. (26-8-2010)
Juli in Antwerpen. Orleans in Antwerpen. In Herentals winnen De Winter-Hermans twee "provincials" in één. Eerste tegen 2269 oude duiven, eerste tegen 4988 jonge duiven. Stadsgenoot Ferdinand Helsen krijgt de palm wegens winst tegen 3318 jaarlingen. Het is feest in Herentals en in Heultje. Want Heultje is het inkorflokaal van het duo De Winter-Hermans. Bingo, zeggen ze. En twee keer onze eerste inzet. De stoelen gaan aan de kant. Daar mag op gedronken worden. Eén dag later... Straffe numéro van die gasten. Alles kan, zeggen de enen. Ik geloof er niks van, zeggen weer anderen.
Maar in Heist o/d Berg ten huize dierenspeciaalzaak Huygen woont en werkt ene Michel Bertels. Hij was vriend van De Winter-Hermans. Hij stond zelfs "halvelings" op de hoklijst van zijn maatjes. En op
de uitslag. Want er stond: De Winter-Hermans-Huygen. Maar toen brak de hel los. Er kwam zever en opschudding, er volgden verwijten en verdachtmakingen. "-En toen hebben mijn vader en ik beslist daar toch maar afstand van te nemen. Wij doen tenslotte "commerce" en zonder dat je 't weet, kom je plots in een storm terecht. Een orkaan waarmee we op zich niks te maken hebben. We hebben bij de KBDB onze naam laten schrappen. Maar De Winter en Hermans zijn en blijven nog altijd kameraden. Neen, ik heb die duiven van Orleans niet zien komen. Ik stond in de winkel op dat moment. Maar van zodra ze thuis hadden, hebben ze wel gebeld. We zouden wel eens vroeg kunnen staan, wisten ze te zeggen. Ze waren gelukkig. Dat kon je horen toch? En neen, ik heb met die mannen nooit woorden of zever gehad. Zij waren heel hard in de weer met die duiven. Ge moet weten: ze hebben een frituur. En elke moment dat ze daar niet zijn, zitten ze in Herentals op hun duivenhok. Echt waar, ik geloof niet dat die gasten diep in hun ziel ook maar één moment vals
zouden spelen. Dat zit er echt niet in, denk ik nog altijd. Zo zijn ze niet. Maar door die dubbele zege zijn ze wel zwaar onder vuur gekomen. Ik weet en ik hoor dat er controles zijn geweest. Maar verder weet ik niks: ik heb ze in drie weken ook niet meer gezien of gehoord moet ik zeggen... Maar de boel proberen belazeren: neen, ik geloof het niet."
Controle is wel geweest. Provincie-voorzitter Alfons Wuyts wou er niks over kwijt maar hij is er wel afgestapt samen met KBDB-collega Jef Van Elsacker. Ook in Heultje werd gekeken. En hun verslag is toen naar Halle naar de KBDB gegaan. De Winter en Hermans: ze bakten verder vrolijk fritten. Niks aan de hand dachten ze. Alles kits... Straks zouden de uitslagen wel komen, straks zou Orleans uitbetaald worden. Er gebeurde niks... Vreemd. Maar nog altijd geen man over boord.
Effen later: Antwerpen-voorzitter Alfons Wuyts gaf de uitmaak de opdracht die Orleans-uitslagen te maken. Maar dan wel zonder De Winter-Hermans als winnaars. Dus was er toch iets fout? Wuyts gaat toch niet zomaar zelf en eigenhandig dit varkentje wassen? Hij zal zich toch laten indekken hebben door feiten en door de KBDB in Halle. En na juridisch advies op zijn minst. Ge gooit geen twee duivenmelkers uit twee provinciale uitslagen omdat ze toevallig "fritjes" bakken? Niet Wuyts of Jef Van Elsacker: wel het sportcomité in Brussel, de nationale bestuursraad en de technische afdeling van de klokkenkommissie hebben Antwerpen groen licht gegeven om De Winter-Hermans te "declasseren". Wellicht na inzage van het controleverslag van Wuyts en van Elsacker. Toch iets aan de hand dan? En de KBDB: op een dag kregen ze het verzoek van de advokaat van De Winter en
Hermans om Orleans toch niet uit te betalen. Er zou beslag op gelegd gaan worden... Antwerpen betaalde wel uit.
Maar ook in Heultje werd gecontroleerd. Bij duivel-doet-al Jef Van De Zande. Daar werd eerder een Pithiviers gespeeld. Ook daar wonnen De Winter-Hermans. Een kwartier los. Maar toen werd de winnende duif niet geklasseerd. Wegens te ver vooruit. En wegens het "electronisch kaske" kapot. De Winter-Hermans zijn een nieuw gaan kopen. Orleans dan... Omdat ze moesten werken zijn De Winter en Hermans voor de "kantooruren" gaan inkorven. Ze hadden het gevraagd. Ze kregen toelating.
Verder is ook nog onderzoek gedaan van het electronisch gedachtengoed van Orleans. De Winter-Hermans zijn al hun documenten gaan voorleggen bij Softworld-Tipes. Inkorflijsten, constatielijsten, plus hun Little Bricon. Dat nieuwe constatie-apparaat... Maar zeggen ze bij Bricon? Waarom zijn die mannen niet met hun apparaat naar ons gekomen? Wij zouden één en ander perfect kunnen uitlezen en als er iets hapert of niet juist zou zijn zijn, zien we dat wel. Nog steeds vandaag zijn er heel veel vragen rond deze bewuste Antwerpse Orleans. Meer vragen dan antwoorden. In Brussel zijn ze evenwel zeker van hun zaak: hier kloppen dingen niet... Finaal zal de scheidsraad van de KBDB de kaarten op tafel moeten krijgen. Zijn De Winter-Hermans in de fout gegaan, is het fout gelopen in lokaal Heultje of heeft de Bricon-technologie zijn werk niet goed gedaan? Is alles perfect gelopen os is er ergens geritseld?
Feit is dat niemand aan de galg hoort vooral er uitspraak zal gedaan zijn. De KBDB-rechtbank gaat in eerste instantie soelaas brengen. En tot die dag zijn De Winter-Hermans uit Herentals gedeclasseerd (in opdracht van de KBDB). En dit op basis van rapporten, verslagen, bevindingen en vaststellingen van Wuyts en Jef Van Elsacker. En Antwerpen-voorzitter Alfons Wuyts: hij zegt nog altijd niks. Hij hoort wel veel maar hij zwijgt. Geen commentaar... De sportrechtbank van de KBDB zal het verder moeten uitmaken. Dat De Winter en Hermans blijven spartelen en hun onschuld uitschreeuwen is ook al begrijpelijk: als ze niks gedaan hebben, hebben ze niks gedaan. En als dat zo zal blijken, gaat - zeker weten - zelfs eerherstel volgen. Maar tot die tijd blijft het water voorlopig troebel. Alleen de echte waarheid zal straks de duivensport een dienst bewijzen. (26-8-2010)
"-Ik zou niet eens raar opkijken als mijn vrouw "nen andere" moest hebben..."
Duivenspel - echt waar - interesseert mij nog altijd mateloos. Van een vroege duif die thuiskomt: ik word er nog elke keer warm van. Ik zie het graag, ik bewonder het. Ik weet alleen niet hoe het komt? Zijn het een paar foute hersenen misschien? Een "tic" ofzo... Of zou het een ingebakken gewoonte zijn als kind? Voer voor specialisten, psychiaters of psychologen. Maar omdat de meesten van hen even gek zijn als ik: niet aan beginnen, denk ik dan. Misschien voeren ze mij wel standepede af naar één of ander verzorgingshuis als ik zeg dat ik graag duiven zie komen. Want ze kennen het niet, ze hebben het nooit geleerd en het staat ook niet in dikke boeken. Duivensport: dat heb je of dat heb je niet. Het is ook niet maakbaar, denk ik. Het zit ergens tussen de oren en de genen. Hoewel ik mij meer verwonder dan enkel maar duiven. Hoe kan het dat Anderlecht gisteren drie penalties mocht trappen, drie keer "rats" in de grond, de rest hogenhuis over de lat. Zouden het zenuwen geweest zijn? Of stress of toch onkunde? Terwijl ik er een pot mosselen 
durf op verwedden dat ik zelfs op "klompen" die keeper-vliegenvanger van Belgrado zou kunnen kloppen. Schijnbeweging en binnen. Suarez, Biglia, Boussoufa: ik weet het niet echt goed. Ik weet wel dat het gisteren "sukkelaars" waren. Twee Argentijnen en een Marokkaan: een toontje lager zingen zal wel aan de orde zijn zeker? Gelukkig is het "maar" sport. Pakistan is erger en die kompels onder de grond in Chili... Ook geen prettige vakantie als je 't mij vraagt. Maar zoveel verwondering kan in mijn kleine leven ook heel gauw plaats maken voor afkeer. Neem nu Antwerpen dezer dagen. Met veel show en tralala en pluimen hebben ze daar een eind geleden een vers justitiepaleis neergepoot. Het hele spel zou zo'n kleine tachtig miljoen euro kosten. Althans volgens het lastenboek van slimme architecten. Wat blijkt vandaag? Ze hebben zich efkens misrekent. Antwerpen kost geen tachtig miljoen euro maar wel tweehonderd miljoen euro meer. Neen, we hebben de facturen niet echt nagekeken. We hebben ze op een hoopke gelegd, dat hoopke werd altijd maar dikker en hoger en duurder. We hebben toen maar foert gezegd... En den boel betaald. Dat is mijn land, denk ik dan. Even corrupt dan Italie, Zimbabwe of Congo. En Bart de Wever gaat daar lijn moeten in krijgen? Di Rupo gaat op de centen moeten letten. Hoe gaan ze dat doen. De minste simpele burger die zich voor een paar centen zo vergaloppeert: hij staat voor de rest van zijn leven aan "den openbare onderstand". Of hij zit in de gevangenis. Maar bij de staat kan dat allemaal... Tot gaat blijken dat ze over een eind de pensioenen niet meer gaan kunnen betalen. Dat de ziekenkassen failliet zijn...
Alleen duiven blijf ik nog bewonderen voorlopig. Maar ook zoveel mensen die er nog altijd de dienst uitmaken. En ja, ik blijf mij alsmaar hartelijk verkneukelen in zoveel onzin-van-verhalen. De liefhebber zelf of de prestatie: daar hoor je bijna nooit iets over. De eerste vraag is: en wat hebde ze vorige week gegeven? Druppels, spuitjes of pillekes? En heb je ze de dinsdag voor de vlucht twee soeplepels mengeling gegeven of maar anderhalve? En ge zult er toch wel wat snoepzaad of een pinda bij gedaan hebben zeker? En eerst verduisterd toch? Met rolluiken of nog met van die ouderwetse gordijnen? En dan bijgelicht? Lampen van honderd watt of lampen van zestig. Want "elentriek" is niet meer zo goedkoop tegenwoordig. En heb je ze voor het inkorven lang de liefde laten bedrijven? Tien minuten, een vlugge wip of heb je ze maar van jetje laten geven. En toch wel kartonnen dozen gezet, hoop ik. En stro zoals in 't kribbeke in Bethlehem? En wat hebben ze gedronken deze week. Lugol-van-heel-vroeger of verse vitaminen met op het voer een streep schapenvet. Neen, ossenvet is niet zo best. Ossen zijn dom. En dat vet is slecht voor hart en bloedvaten. En gekoppeld zul je ze voor het seizoen ook wel gedaan hebben zeker? Droog of nat weduwschap. Met eiëren of toch met jongen? En naar de ren gebracht met de duivin als ze dertien dagen en zes uur oud waren zeker? Ja, zo moet dat. Zo doen ze dat allemaal. Zuurstof is belangrijker. En dat kost voorlopig nog altijd niks. Maar dat gaat nog komen...
En wat vinden je vrouw en je kinderen van je duiven-bezigheid? Het interesseert ze geen fluit, zeg je... Ze bekijken het niet. Maar bekijken ze u nog wel? Heel weinig al zeg ik het zelf... Ik heb het voorgevoel dat op een dag wel eens de valiezen gaan klaar staan. Ge moet dat begrijpen: ik heb dertig weekends per jaar geen tijd om op zaterdagmiddag lekker te eten. Dourdan moet vallen, ik moet nog wat samenrapen voor Noyon, dan komt Chateauroux en tegen de avond is het dan weer Brive of Marseille of Tarbes. 't Is altijd wel iets... Ik moet bellen, ik moet constateren, ik moet aanmelden... Ja, mijnheer, eigenlijk is het van "den hond". Ik zou niet eens raar opkijken als mijn vrouw "nen andere" zou hebben. Pasop, zij spreekt er nooit over. En mijn kinderen: ze zitten meer bij hun lief dan thuis. Maar ja, wat is hier te beleven? Er is nooit tijd om efkens serieus te "klappen".
Neen, over dat laatste hoor of lees je nooit iets. Toch is het uit het leven gegrepen. En snap je nu waarom ik sommige duivenvrouwen zo stevig bewonder? Het zijn heldinnen in een veel te gekke wereld. Moest mij zoiets allemaal overkomen: ik tekende meteen voor een nieuw samengesteld huwelijk. Eéntje met één vlucht per weekend. (25-8-2010)
Moet een mens in dit land slim zijn om de tanende duivensport in dit leuke landje-van-ons van de ondergang te redden? Niet echt neen... Gezond boerenverstand kan al genoeg zijn. Alleen moet in Halle de bereidheid bestaan om te luisteren. Dat de wind en de ligging zelfs in een klein land de duivensport sportief geregeld op zijn kop kan zetten, is mensen niet onbekend. Goeie duiven in West-Vlaanderen die morgen niet meer bestaan op een Limoges of een Souillac: dat snapt niemand nog. Weggejaagd door de wind, weet je wel...
Is
het dan niet sportief heel hoog tijd om de stier, de koe en de sport bij de horens te vatten? Het kan simpel, zonder zotte kosten maar met verstand. De bezetting van een nationaal sportcomité moet simpelweg veel beter gestructureerd. Een vitesser die zijn zeg moet hebben omtrent zware fond... Schei toch uit. Sportcomité-voorzitter Johny Goegebeur (foto) hoort simpelweg drie aparte comités uit de grond te stampen (onder zijn leiding) en wel als volgt:
-GROTE HALVE FOND: Nationaal met lossing in drie sectoren om het kwartier
-FOND: Nationaal met lossing in drie sectoren om het kwartier
-ZWARE FOND: Nationale lossing
In de drie onafhankelijk en van elkaar gescheiden "comités" dient alleen maar een volwaardig vliegprogramma op de rails gezet. Pierre De Rijst (foto) kan verder op deze manier de provincies simpelweg afschaffen. Er dient alleen uitgemaakt wie organiseert (de KBDB of de bestaande inrichters), wie uitslagen maakt, wie het transport voor zijn rekening neemt enz... Maar in 2011 nog altijd 
maar alles in één zak gaan stoppen, is geen optie. Verder dient gekeken naar o.m. mogelijkheden en efficientie van inkorflokalen. Maar nogmaals: elk van de drie spelsystemen dient een volwaardig sportprogramma voor de voeten te krijgen. Heel erg moeilijk is dat niet. Er moeten alleen verstandige mensen zijn die knopen mogen en durven doorhakken. Iedereen te vriend houden is bovendien geen optie om duivensport langer leefbaar en interessant te houden. (25-8-2010)
Dat Albert Derwa-Luxem de BESTE jonge duif van België 2010 onder zijn "boomse" pannen heeft zitten, mag duidelijk zijn. Berke uit Herent (=Brabant) is al vele jaren een "gebeten" kampioen maar dit is echt wel heel grote klasse. 16de prov. Bourges van 4628, 5de prov. Argenton van 3395 en
5de prov. La Souterraine van 2173. Het ringnummer is 2007035/2010.
Maar er is nog meer: dezelfde duif won de week na Bourges ook nog eens een 1ste"provincial" uit Blois. Dit keer tegen 2413 tegenstanders. Veel straffer is zelden te vinden. Maar nogmaals: Derwa is duivenmelker tot in de "toppekes" van zijn tenen. En zijn vrouw (Francine Luxem) ziet dat het goed is. Gelukkige mensen. Waar Brabant trots op is. (25-8-2010)
Frauderen met duiven, mensen oplichten, proberen beter te zijn dan je bent, geld van andere mensen onterecht in je zakken proberen steken: al dit soort zaken horen niet thuis in het wereldje van doordeweekse duivensport. Waar klootzakken de amusementswaarde van een hobby naar de bliksem proberen helpen... Daar is maar één antwoord op: een stamp onder hun gat en buiten. Nul-tolerantie en geen compassie. Ze hadden maar beter moeten weten... En alle gezeik achteraf van we wisten niet wat we deden of we hebben spijt of het zal nooit meer gebeuren: dat is "klappen" na de koffie. Of ga je mij komen zeggen dat duivenfraudeurs op het moment dat ze hun
nummertje in mekaar steken niet weten waarmee ze bezig zijn? En als het op dat ogenblik dan toch psychiatrische patienten zouden zijn... Weet ge: dat is er maar één plaats over. Het gekkenhuis... In Holland blijken ze eind vorige week een windhaan "gepakt" te hebben die zich in zijn club bezig bleek te houden met electronica en chipringen. Om de haverklap bleek één van zijn eigen chipringen niet te werken. Kapot. En ja, dan dient zo'n ring vervangen. Alleen was de man zo slim om die nieuwe, geactiveerde ringen niet aan de poot van zijn duiven te hangen... Mijnheer nam die verse ringen simpelweg in zijn broekzak mee naar huis. En hij won asduiven. Op de midfond vooral. Mijnheer was een kampioen. Je kon er platte jongen kopen en eieren en broers en zussen uit zijn superkoppels. Hij noemde zichzelf "Diamond Pigeons". Diamanten duiven. Alleen: hij was geen kampioen, hij was en is een smeerlap. Een oplichter en een bedrieger.
En al dit soort zaken: ze blijven maar altijd doorgaan. Met als gevolg dat verstandige mensen op de duur simpelweg uit de ring en uit de sport stappen. Juist: van "dezen boer" geen eiëren. Als vandaag blijkt dat een hobby zich niet in alle eerlijkheid kan presenteren... Tsja, dan hoeft het toch allemaal niet meer. Duivensport gaat niet alleen kopje onder omdat mensen grijs en oud worden, duivensport gaat ook kapot aan achterbaksheid, leugen en bedrog. En aan geld... Duivensport is vandaag een schijnwereld van dikwijls heel laag allooi. Een wereld van gekonkel, van commissies, van
percenten en van hand-en spandiensten. Met als gevolg dat de "kleinere" man simpelweg foert zegt. Alleen blijken we met zijn allen te vergeten dat we die kleine en gewone mensen wel heel hard nodig hebben. Om het peleton en het podium te bevolken. Om dat soort mensen hun pleziertjes nog te gunnen. Alleen blijken ze vandaag alsmaar minder nog bereid om mee te varen op een zee van piraterij. Gevolg: we zijn bezig de complete neergang voor te bereiden. (25-8-2010)
Neen, niet alleen Dirk Leekens uit As (zie onder) heeft een wonder van een jonge duif in huis. Ook in Brabant zit een "vliegmasjien" om U tegen te zeggen. De eigenaar en gelukkige bezitter heet Albert (Berke) Derwa-Luxem uit Herent. Het ringnummer wil je weten: dat is 2007035 van dit jaar...
Deze
jonge duif vloog provinciaal volgend palmares bij mekaar:
Met alle respect maar heel veel beter dan deze klepper ga je in dit leuke land nergens nog vinden. Alleen spijtig dat voor jonge duiven geen enkel KBDB-asduifkampioenschap bestaat. Want Derwa-Luxem: het was beslist "koekenbak" geweest. (24-8-2010)
Meester-kapper Dirk Leekens-Hermans (As) heeft de beste jonge duif van heel Limburg onder de pannen...
Dirk Leekens uit As in Limburg. Leekens is een meester-kapper en een meester-duivenmelker. Het salon ten huize Leekens is al vijfendertig jaar kappen, knippen, trimmen, scheren, kleuren, in de plooi leggen (mis-en-plis) maar bij Leekens in As hebben ze ook nog steeds die oude "permanent" in huis. Alleen de haardrogers maken lang geen oeverloos lawaai meer, kapsalons zijn zelfs in Limburg tegenwoordig lifestyle. Modern, basic, de frisheid van limoenen. Leekens: hij is al jaren met tijd en zijn klanten mee. Goeie dag is er alledaags, vriendelijk een voorwaarde. Waar voor geld. Want zelfs Limburg kent zijn prijs.
Leekens: wij kennen hem onderhand meer dan dertig jaar zo'n beetje. En net als zijn kapsalon een hoge vlucht heeft genomen, zo is het ook met zijn duivenspel gegaan. Dirk heeft altijd goed en wel meegedaan. Maar soms kon het niet omdat elke kapperstoel bezet was... Dan kun je moeilijk naar je duivenkot lopen. Sorry, juffrouw, maar ik moet efkens het licht aansteken of de gordijnen dicht doen. En ze moeten ook nog een pilleke tegen trichomonen hebben. "-Ja, soms ben ik hierdoor ooit wel in de knoop geraakt," grapt Dirk. "Maar ik heb ooit wel meer fouten gemaakt, denk ik dan. Vooral mijn rush naar dat fondgebeuren. Pasop, ik ben die uitdaging eigenlijk graag aangegaan. Ik heb
daar erg veel van opgestoken finaal. Maar elke keer als je op het punt stond te kunnen rekenen op een handvol heel goeie fondkleppers liep het elke keer compleet uit de hand. Ik kweekte en speelde mij jaren na mekaar een breuk om tot iets goed te komen. Maar slag om slinger was er altijd wel die ene vlucht te veel. Weg en kwijt... En op de duur gaat dat zo aan een mens knagen, op de duur is dat zo frustrerend dat het niet meer te houden is. Duiven die op elke fondvlucht fluitend thuiskomen. Dan plots nooit meer... Op de duur ging ik beseffen dat dat iets deed met mijn hart en met mijn duif-vriendelijkheid. Ik zie die beesten te graag om ze elke keer op te offeren snap je. Want dat is het lot van fond. Spelen en nog eens spelen tot het met die duif weer eens de laatste keer is geweest. Tot ik zo'n jaar of drie geleden heb besloten om dit niet meer te doen. Nogmaals: ik vind fond nog steeds een heel knappe uitdaging maar als je lijf zegt dat het op de duur allemaal een beetje te verdrietig begint te worden... Tsja, dan moet je iets. Ik ben dan weer resoluut naar de zware midfond teruggekeerd. Alles tot zeshonderd kilometer zeg maar... Ik ben opnieuw beginnen bouwen en kweken en selecteren en zoeken. Ik kan weer meedoen ja."
En 't moet gezegd: Leekens-Hermans is wellicht samen met Pascal Verrect-Ariën uit Tessenderlo het beste wat Limburg onder de pannen heeft. Dirk Leekens teisterde Genk dat het niet schoon meer was. Zijn dubbelingen tegen Luik waren nog een stuk erger. De pannen van het dak. Op zijn teller staan éénentwintig eerste prijzen. En Dirk... Eigenlijk "soigneert" hij nog alles zelf. Hij heeft alleen een goeie vriend voor lappen en opleren en inkorven. En voor de zaterdag als het kapsalon weer vol zit... Want Leekens: hij speelt nog altijd met duiven tussen schaar en tondeuse. Maar voor de rest is hij wel een "duivenpietje". Strikt en alles tot in de puntjes. Trainingen moeten rollen, het totale weduwschap moet kloppen, Leekens waakt over gezondheid en "grinta".
Onderhand en na drie nationale vluchten heeft Dirk Leekens-Hermans ook nog eens de beste jonge duif van heel Limburg en Luik in huis. 5156002... Zijn eerst geringde van dit jaar. Gekoppeld op 11 januari, weet Dirk. Eigenlijk is dat tweede ronde. Het is een jonge duiver op weduwschap. Eerst duister, nu nog licht en nog maar één pen gegooid. Guéret wordt zijn laatste kunstje... Zijn palmares ziet er zo uit:
De afstamming is langs vaderskant allemaal inteelt Kannibaal van Dirk Van Dijck, de moeder is de grijze soort van zijn nonkel plus een deel nationaal van Karel Schellens. Met ook nog een vlekje Louis Deleus. Maar de "vaderskant" zit niet meer in As, wel ergens in Italie. "Bij een vriend," zegt Dirk. "Ik had die twee jongen bij Dirk van Dijck gehaald. Mijn maatje kwam. Hij wou die duiven hebben. Ik heb ze hem na een eind dan verkocht aan dezelfde prijs die ik aan Van Dijck betaald had... Maar kereltje, zegde ik, ik wil elk jaar een koppel jongen hieruit. En als dat niet kan, kom ik je persoonlijk in je eigen Italie een stamp onder je gat geven. Gelukkig heeft hij woord gehouden zodat ik die soort nog heb kunnen uitbreiden. Ge ziet hoe dingen kunnen lopen."
Leekens: druk baasje. Altijd bezig. Elk krulletje moet juist zitten. En straks moet hij ook weer het podium op. Als verkoper-oproeper bij zijn maatje Jan Hermans van De Duif. En als er niks te roepen valt, is Leekens 
supporter van Racing Genk. Vossen, Debruyne, Barda en compagnie... Vercauteren heeft er weer strelend voetbal ingeslepen. Korte crochet, lange pas... Genk leeft weer. En Dirk Leekens ook. Hoeveel prijzen en bokalen hij deze winter moet gaan afhalen: hij weet het zelf niet. En hoe hij denkt over morgen en de toekomst... "-Op één of andere manier gaan we echt wel de rangen moeten sluiten," zegt Leekens. "Samen sterker in een sterker spel denk ik dan... En wie wint is dan gewoon de betere wat mij betreft. Alleen - en dat gaat ons nadeel zijn - is duivenspel niet de meest populaire bezigheid meer. Kijk naar golf... Tien jaar geleden sloegen in dit land duizend mensen tegen zo'n "balleke". Vandaag zijn er dat meer dan dertigduizend. Plus nog eens vierduizend kinderen... En wat is golf? Wat wandelen op een grasveld en af en toe daar een klets op geven. Of neem tennis... Alle clubs barsten hier in Limburg uit hun voegen. Tuurlijk speelt hier het Clijsters-effect. Maar zeg mij eens: waarom maken wij duivensport niet een stuk visueler voor de buitenwacht? Tuurlijker moet het allemaal hipper en schoner verpakt als nu. Maar niemand doet wat denk ik dan... En daar loop ik dan wel eens over te filosoferen als een klant in mijn stoel liever de krant leest dan een praatje te slaan. Zeg maar dat duivensport heel dikwijls door mijn "kop" spookt ja... Een knappe duif en ne "schone kop haar": daar hou ik van."
Dirk Leekens: een Limburger waarmee te "klappen" valt. En een knap seizoen in 2010. En bijna geen verliezen meer. Fond is schoon maar fond is ook een beetje te veel kerkhof. (24-8-2010)
Pros Roosen die in de auto op weg van het ziekenhuis naar huis overleden is, werd vorige week met "groot scherm" in de kerk begraven. Pros: de mens was al een eind op de sukkel. Te veel zenuwen, hartklachten en toen was het pas echt raak. Pros ging onder het mes. De rolstoel werd een feit. De zwanezang bleek niet meer te stoppen. Tot vorige week: een zoveelste onschuldig ziekenhuisbezoek werd Roosen fataal. Net op het moment dat Pros weer wat gelukkig was. Zijn duiven vlogen meer dan behoorlijk. Pros was in St. Lambrechts Herk één van de beteren. Met dank aan zijn "soigneur". Want Pros kon het zelf niet meer...
Treurnis in Kermt, treurnis bij de familie. En die duiven? Wat moeten we daarmee. De zoon interesseert het niet, de rest van de familie heeft er ook al geen benul van... Maar ze zullen wel iets waard zijn zeker? Pros was op veel plaatsen bekend als een "kwaje" frank. Hij was tenslotte de slechtste niet. Roosen en duiven: plots gingen mensen op hun achterste poten staan. En wat lezen wij 
vandaag exclusief bij Pipa? Toch wel een bericht van de familie Roosen uit Kermt. In datzelfde bericht verzoeken ze iedereen die mogelijk duiven op leenbasis van wijlen Pros in het bezit mocht hebben... Al deze mensen worden beleefd en vriendelijk verzocht zich met één iemand in verbinding te stellen. Want "ze" willen die duiven terug. Er staat een gsm-nummer vermeld waarmee je contact kunt nemen. Getekend: "vanwege de familie"...
Heel rare melding, denk je dan. Pros is amper een paar dagen dood en begraven en plotsklaps willen ze alle duiven terug die ergens (?) zouden kunnen zitten. Waar juist Roosen-duiven zouden zitten... In Kermt weten het ze het ook niet zo best... En waarom die duiven nu persé en zo snel mogelijk dienen geronseld. Is ook al niet te snappen. Iemand sterft en in plaats van eerst een paar dagen op je "positieve" te komen, beginnen mensen plots en bij hoogdringendheid aan duiven te denken. Roosen-duiven: ze zijn geld en fortuinen waard, moet iemand aan de koffietafel gezegd hebben. Eén iemand wil kennelijk zo snel als mogelijk handel gaan drijven. Alleen is op dit moment nog niet heel duidelijk welke machinaties op dit moment spelen. Wie wil wat? Wie spant wie voor zijn kar? Of wie betaalt wie om de buit binnen te halen? Dat er duivenverkopers zijn die niet te beducht zijn om (als het moet) op de rand van het sterfbed te gaan zitten: het begint in de "zaak Roosen" een beetje te dagen. Of Pros zelf het ooit zo gewild heeft? Wellicht niet... Of Pros misschien een zaakgelastigste heeft aangesteld om in geval dat... Neen, ook niet. Pros is veel te snel overleden om dit soort zaakjes nog te bedisselen. Maar zou het dan niet mogelijk zijn dat de familie één iemand onder de arm heeft genomen? Een zogezegde vertrouwensman... Ging niet al vorige week in en rond de kerk dat de duiven van Pros Roosen op zijn minst vijftig miljoen oude franken waard zouden zijn... En heeft nu één iemand de familie van Pros Roosen in het oor gaan fluisteren dat zij mogen rekenen op een bom geld als hij die duiven mag verpatsen? Een hanvol percenten commissie als uitgangspunt. Eén iemand (dat is zeker) is bezig op dit moment de erfenis van Pros Roosen proberen verzilveren. En dat alles in opdracht van een vrouw, een zoon en een dochter die van duiven geen jota verstand hebben... Hoe rekeningen gemaakt gaan worden, wie wat gaat krijgen en welke vreemde bokkesprongen in dit hele verhaal gaan gemaakt worden: niks is duidelijk. Het is alleen duidelijk (nogmaals) dat er mensen zijn die graag op de rand van het sterfbed van duivenmelkers durven zitten.
Pros Roosen: de mens heeft zich in zijn graf al zeker een keer of zes proberen omdraaien. Lijkenpikkers, ze bestaan echt... (23-8-2010)
Super Grote Fond: dat is voor "beren" van duiven. Voor de sterkste kilometerwreters van een land. En ja, daar is een nationale asduif voor. En die gaat straks - zonder meer - met vlag en wimpel gewonnen worden door André Colbrandt (foto) uit Bottelare. Zijn 4340041 van 2007 deed het als volgt: 
Tarbes: 11de nationaal van 4576 oude duiven
Perpignan: 18de nationaal van 6436 oude duiven
André Colbrandt die eerder al op het Belgische schavotje mocht staan, is eerder een "kleine" liefhebber zoals dat heet. Met heel veel duiven vechten tegen windmolens vindt hij maar niks. Colbrandt gaat met kanshebbers naar de oorlog. Met een klein mandje. En veel van zijn soort is nog steeds Florizoone. Wie verder ook het tricolore podium gaat halen, is Georges Bolle uit Kortemark. Hij gaat het doen met een 40ste nationaal op Perpigan tegen 6436 plus een 11de plek op Barcelona tegen 12641 oude duiven. Het rugnummer van zijn duif is 3064176. Maat vast staat dat Colbrandt toch nog net veertig centimeter hoger zal mogen staan dan Bolle. dat is ongeveer de maat van het podium ja... (23-8-2010)
Laat daar geen twijfel over bestaan: in Zingem ten huize Jacques en Freddy Vandenheede zit een zakdoek goeie duiven. De "broerkes" winnen geregeld hun part en hun deel, soms durven ze ook als sluipschutters uit de hoek te komen en als de omstandigheden meezitten, zijn ze bij momenten niet te houden. Met een kot "conditie" kun je richting oorlog. Maar Jacques en Freddy:
het zijn en blijven ook maar mensen. Zaterdag laatst trokken ze zowaar met maar liefst 136 jonge duiven naar het oorlogsfront van La Souterraine. Hun bedoeling was duidelijk: ze zouden daar eens een "papat" gaan uitdelen. Hebben ze in het verleden nog gedaan. In Zingem en de buurt stonden ze te beven. Want - weten ze daar - die gasten komen niet met zo'n getal buiten als ze niet een beetje zeker zijn. Als ze komen, willen ze in de vitrine. En een stuk commercie kun je beter aanwakkeren met een ferme "uppercut".
Maar zoals gezegd: zelfs de broers Vandenheede zijn maar mensen. Het liep zaterdag simpelweg een heel klein beetje fout. Slechts één "pieperke" wisten ze te klokken op de 24ste plek bij de eerste vijftig provinciaal in Oost-Vlaanderen. En zeggen dat daar toch iets meer dan vierduizend jonge duiven vlogen. Jacques en Freddy: dat hadden ze wel effen anders gezien. De bedoeling was om nog één keer flink te rommelen in de kop van de uitslag. Het duo Van De Voorde-Verlinden uit Gavere won de koers. Thuis om één minuutje voor halfdrie. 1404 meter snel voor 547 kilometer. En neen, ten huize Vandenheede hadden ze dit soort zaken niet echt voorzien. Nationaal zaten ze niet op de beste plaats. Maar dat was zo voor heel de "Vlaanders". Hoe zo'n zaken kunnen? Alles kan toch... Nog steeds spelen de Vandenheedes hun jonge volkje ouderwets op grote schaal op nest. Hier platte jongen, daar eikes, daar grote jongen, daar verliefde exemplaren. Ergens denk je dan zal er wel voldoende motivatie zitten. Niet echt dus... En hoe ze dat eigenlijk feitelijk in Zingem moeten uitleggen: ze weten het zelf niet. Freddy en Jacques: het zijn ook maar mensen. (23-8-2010)
Duivenmannen: ze staan graag in de gazet. 't Mag ook in een boekske zijn. Of in 't parochieblad. Zichzelf kunnen lezen: veel duivenmelkers krijgen er "ne stijve" van. Wij kennen gasten die nog steeds een artikeltje van zoveel jaren geleden in hun portefeuille hebben zitten. De plooi versleten, het papier oorlogsgeel. Tsja, dat waren nog eens tijden. Maar ook vandaag zijn nog altijd heel veel liefhebbers geiler dan krolse katers. Een deel van hen heeft zelfs het internet gevonden. Het wereldwijde net. Als je daar staat, ga je de wereld rond. Ja, je wordt wereldberoemd zonder dat je 't zelf weet. En ge kunt dat zelf nog afprinten. Vier kleuren... Melkers: ze
stoppen dat in een "fardeke" tot het eind van hun dagen. En zouden er geen liefhebbers bestaan die dat inkaderen en misschien wel aan de muur hangen? Tegen dat de Chinezen komen. En de Jappen en misschien wel heel rijke mensen uit de United States of America. Duivensport: het lijken soms Eddy Wally-toestanden. Maar echt veel gekker mag het toch allemaal niet worden, denken we dan... Neem nu Pitts. Ook op die site kun je tijdens nationale vluchten duiven melden. De wereld aan je voeten toch... Maar wat merken we? Het hele opzet is schaterlachend humoristisch. Zaterdag zagen we nog ene Winny Maschelein uit Staden als West-Vlaams winnaar vermeld. De mens speelt 1251 meter snel. Veel prijs gaat dat niet meer zijn. Maar hij staat er toch maar schoon. In Brabant won dan weer niemand. Daar hebben ze Pitts kennelijk nog niet meteen ontdekt. In Brabant spelen we wellicht liever Pipa. Voor Limburg zette zich dan weer ene Danny Collas uit Vliermaal op het net. 1281 meter... Nationaal vliegen de vroege duiven zo'n beetje 1444 meter. Maar nogmaals: als het de bedoeling is je eigen naam te lezen, het mag dan niks betekenen, dan is dat goed gevonden. Afprinten en in een "fardeke" steken. Voor de kleinkinderen later...
Pasop, brood en spelen en af en toe wat onnozelheid: het moet in duivenland allemaal kunnen. Maar veel gekker mag het eigenlijk niet worden. En wat de bedoeling is van dit soort geneuzel: we zouden het ook niet weten. Maar wat ons wel pleziert zijn die gasten die amper prijs kunnen winnen maar toch als gek achter hun computer kruipen. Tegen wil en dank hopen ze wereldberoemd te worden. En als de Chinezen komen, zullen ze hun "fardeke" wel eens openslaan. Alleen gaat dat weinig indruk maken, denken wij. Prognoses van nationaal spel en nationale vluchten: eigenlijk moet je zo'n zaken aan de organisatie overlaten. Louis Keirsmakers uit Nijlen.
Hij won zaterdag wel nationaal oude duiven. Hij was op geen website te zien en te bekijken. Maar nogmaals: als duivenmelkers denken dat ze zichzelf moeten kunnen bekijken op de lichtbak van het internet... Dan moeten ze dat vooral doen. Maar dan liefst als ze bij de grote mijnheren staan. Een zestiende aanmelding in lokaal X of Y: neen, daar krijgen wij al lang gene 'stijve" meer van. Daar lachen we mee. Duivensport zijn geen Olympische Spelen. Daar kan deelnemen misschien belangrijk zijn... In het duivenspel willen we winnaars zien. Aan meelopers van het zestiende garnituur hebben we niks. Tenzij het is om mee te lachen. (22-8-2010)