Bourges met zestigduizend duiven één dag later...

Er valt nog steeds geen touw aan vast te knopen!

Een verhaal van volgers, wieltjeszuiger en kladvliegers...

Duiven: altijd een beetje loterij toch!

 

DUIVENSPEL ZAL WEL ALTIJD EEN

NIET TE DOORGRONDEN MYSTERIE

BLIJVEN ZEKER...

 

Ik weet het nu wel heel zeker. Na meer dan honderd jaar weten we nog steeds niet hoe duivenspel in mekaar steekt. Hoe het durft te lopen en hoe het gaat... Neen, er valt nog altijd geen pijl op te trekken toch? Bourges met zijn 60.041 duiven (alles samen) heeft ons maar weer eens met onze neus op de feiten gedrukt. Alles kan en niks kan zo blijkt... Hoe anders legt een mens uit dat wanneer de klad duiven schoon en netjes en centraal het land binnen waaiert (tussen Maubeuge en Bergen) ze in het Westen van het land (de Vlaanders zeg maar) geen pluim vroeg kunnen klokken terwijl alle eerste duiven over Antwerpen en een stuk Brabant zoeven om in Halen, in Sint-Truiden, in Velm en in Maasmechelen uit te komen. Hoe zou het toch komen dat er zoveel lege plekken zijn waar bijna niks te winnen valt? Normaliter en volgens de schaarse wind die er bijna niet was, moest toch zo'n beetje iedereen duiven kunnen "pakken" om op die manier enigszins bij en tussen de mensen te staan? Niet dus... Weten veel duiven wel waar ze wonen? Weten duiven wel waar hun kot staat? Of is de loterij in het duivenspel stukken groter dan we altijd gedacht hebben? En wat met inrichters waarvan mensen zeggen dat ze soms het spel proberen manipuleren? Komaan zeg... Zou voorzitter Filip Norman van de Belgische Verstandhouding mogelijk gedacht hebben dat ze hem met pek en veren zouden gaan achtervolgen omdat het nu één keer gelopen is zoals het is gelopen? Heeft hij daarom prompt de hele lossing op het internet laten gooien? En wat was er te zien? Binnen anderhalve minuut was de zwik van meer dan zestigduizend duiven los en de lucht in. Het schoonste weer van de wereld, geen buitensporige wind in welke richting dan ook. Ze zouden de klus wel makkelijk klaren... En toch is het nog op heel veel plaatsen niet gelopen zoals voorzien en gedacht. De Walen spelen niet mee, in Vlaanderen spelen ze niet mee. Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik denk en ik vrees dat heel veel duiven niet zo slim zijn dan ze eruit zien. Of zoals liefhebbers het soms durven denken. Bourges anno 2015 heeft nog maar eens overduidelijk aangetoond dat het gros van de duiven simpelweg KLADVLIEGERS zijn. Volgers en wieltjeszuigers. Maar heel slim? Niet echt neen... En echt hard en stevig en veel getraind om hun eigen weg en hun eigen hok te vinden: vergeet het maar. Wie op zijn gemak en met een beetje verstand de eerste resultaten bekijkt, gaat zien dat het in Halen, Sint-Truiden, Velm, Maasmechelen en in de buurt rond Hasselt kennelijk veel vlotter gaat dan in de rest van het land. Op die plekken komen duiven net iets beter thuis dan elders. En als je 't niet zou geloven:

Sabrina Brugmans (Halen): dertig jonge duiven mee. Zij klokt om 15.14,15.23, 15.24, 15.34, 15.35, 15.58 enz... 471 kilometer ver.

Kobe en Kato Herbots (Velm): 70 jonge duiven mee. Daar klokken ze om 15.07, 15.07, 15.16, 15.27, 15.27, 15.28, 15.31, 15.39, 15.45, 15.48, 15.52 enz... 455 kilometer ver.

Thijs-Peeters (Maasmechelen): 98 jonge duiven mee. Zo gaat het daar: 15.42, 15.44, 15.50, 15.52, 15.53, 15.53, 15.55, 16.00, 16.01, 16.02, 16.07, 16.08, 16.11, 16.11, 16.12 enz... 492 kilometer ver.

Juist: op deze en nog meer plekken is Bourges anno 2015 een "paternoster"... De klad gaat er in de buurt geweest zijn, het spel is daar onploft, de vroege prijzen zijn daar bijgevolg verdeeld. Terwijl op heel veel andere plaatsen de "gaten" tussen duiven veel groter zijn. Juist, de schuld van te veel overbodige kilometers. Alleen kan niemand verklaren waarom het zo is gegaan. Als de snelste duif van Karlo Van Rompaey in St. Truiden (een jaarling) 1259 meter "maakt", verwacht een mens toch zo'n beetje overal een wat schonere verdeling. Niet dus...

En moeten we het misschien ook nog één keer over GOEIE duiven hebben? Klaar, Brugmans, Herbots en Thijs-Peeters (we hebben ze lukraak gekozen) hebben inderdaad aardig van jetje gegeven. Toeval, heel goed voorbereid, duiven gezond en wel en blakend van vorm: het zou zomaar kunnen. Maar (ter vergelijking) wie is Jos Thoné dan? Thoné uit As wordt toch alsmaar afgedaan als één van Belgie's meest capabele duivenmelkers. Een tovenaar en een wonderkind, schrijven reporters. Grote mijnheer... Niks tegen. Maar hoe leg je dan uit dat een superman als Thoné (28 jonge duiven mee) amper in het wiel kan blijven van Thijs-Peeters uit Maasmechelen. Thijs-Peeters speelt vanuit Bourges 492 kilometer ver, Thoné in As speelt 494 kilometer. Het zijn buren, bij klaar weer zien ze mekaar wonen bijna. Maar wat blijkt: Thoné moet op zijn eerste jonge duiven achttien minuten wachten tegenover Thijs-Peeters. 15.42 uur voor Thijs-Peeters, 15.59 uur voor Thoné. Ten huize Thijs-Peeters hebben ze zestien duiven thuis. En Jos Thoné "maar" vijf... Dat is toch ook niet met verstand alleen uit te leggen. Omdat Thoné toch ook met hoge verwachtingen en steile ambities en goeie duiven naar Bourges is gegaan. En maar twee kilometer uit mekaar wonen? Geen zinnig touw aan vast te knopen toch? Zouden er ook kladvliegers zijn die de klad niet kunnen volgen? Wellicht wel. En zo zal het dan ook wel komen dat duivensport nooit met verstand alleen te wegen is...

Bourges met zestigduizend duiven: ze moeten gezond zijn om te kunnen winnen, hoorden we wel elf keer zeggen. Er mag niks mankeren... Dat laatste zal wel kloppen. Met één vleugel gaat het niet gaan. Zijn Raf Herbots en Karlo Van Rompaey niet toevallig twee dierenartsen die gisteren toch wel knap uit de hoek en uit hun bed zijn gekomen? Maar zijn er in dit land niet toevallig meer dierenartsen die ook met duiven spelen. En gisteren nergens bleken te zijn... Ik zeg: het mysterie van duivenspel, we gaan het nooit echt kunnen verklaren. Hoeveel vitaminenstoten moeten duiven krijgen per week? Hoe lang horen ze te trainen? En wat heet een perfect spelsysteem? En hoort de mais en de duivenbonen uit een zak van Versele te komen? Vanrobaeys misschien of Matador of Beyers? Natuurlijk spel of toch veel antibiotica?  Horen jonge duiven één uur te trainen per dag of op zijn minst anderhalf uur aan één lang stuk? En wat met de schuifdeuren? Of moet het vol weduwschap zijn? En wat met duiven met een nestje misschien?

Geen groter mysterie dan duivenspel  toch! Zeg dat Bourges van gisteren nog maar eens het antwoord heeft gegeven. Maar zij die schitterden: zij hebben het verdiend. Het is niet anders! (2/8/2015)

 

BOURGES 2015

 

Beide Vlaanderen werden compleet van de kaart geveegd...

23.723 van de 60.041 duiven kansloos!


BRABANT, LIMBURG EN EEN

BEETJE ANTWERPEN SPELEN

BOURGES GRANDIOOS OP

EEN HOOPJE

 

De winnaars:

 

36.315 jonge duiven

1. Sabrina BRUGMANS (Halen)

 

Geklokt om 15.14.49 u voor een afstand van 471.833 kilometer. 1258.84 meter per minuut

9.277 oude duiven

1. Jean JONKMANS (Diepenbeek)

 

Geklokt om 15.20.28 u voor een afstand van 478.644 kilometer. 1258.04 meter per minuut

14.449 jaarse duiven

1. Karlo VAN ROMPAEY (St. Truiden)

 

Geklokt om 15.07.57 u voor een afstand van 463.459 kilometer. 1259.57 meter per minuut

********************************************************************************

 

Bourges met 60.041 nationale duiven: daar kan een mens toch alleen maar gelukkig mee zijn...

Perpignan: de Fransen kunnen het ook niet helpen dat ze in Frankrijk wonen...

Wie het dichtst bij de kerk woont, zit ook als eerste in de mis toch?

Johan Tant (Olsene) wint 173 minuten later en 143 kilometer verder Perpignan nationaal!

Een monument als Bourges hoor je te koesteren!

 

"ZEVEREN" KUN JE HET

MAKKELIJKST VANUIT

JE BED!

 

Perpignan gisteren... Ene Jacques Vandermeersch wint internationaal. In St. Aubin. 782 kilometer ver. Hij klokt om zeven minuten voor zeven. 1096 meter snel... Zo'n beetje dertien Fransmannen maken verder het schone weer. Wegens hun veel kortere afstand. 148 kilometer verder en 173 minuten later krijgt Johan Tant in Olsene de eerste Belgische duif thuis. Om 21.46.28 u om precies te zijn. Zo'n beetje kwart voor "den tienen" zullen we maar zeggen. En nog 925 meter snel per gevlogen minuut... In zijn spoor volgt Maurice Delbar, Anne Provost uit Maarkedal en Vincent Van De Walle uit Helkijn. Het podium is weg. In Nederland moesten ze zelfs wachten tot deze morgen voor het spel daar aan de "waggel" kon. In Hengstdijk bij Terneuzen klokt ene Jac Van den Bosch om twaalf na zes... Neen, een ramp is het niet. En ook geen martelgang. Maar het gaat wel traag allemaal. De helden geraken dan wel thuis maar toch blijft de vraag of internationaal spel op dit soort vluchten en met morgenlossing nog wel een goeie keuze is. Klaar, de Fransen kunnen het ook niet helpen dat ze in Frankrijk wonen. Maar wat kun je in sport met een verschil in afstand van honderdvijftig tot zowaar meer dan tweehonderd kilometer? In de meest normale omstandigheden is hij die het dichtst woont toch doorgaans als eerste thuis. Tenzij die keren dat er stormwind waait...

Libourne is uitgesteld. Bourges vliegt. Sinds negen uur deze morgen. Met een record aantal duiven van zomaar eventjes 60.041 duiven mogen we rustig spreken van een succesnummer. 36.315 jonge duiven, 14.449 jaarlingen en 9.277 oude duiven zijn onderhand bezig uit te maken wie straks als eerste gaat aantikken. Gaan ze 1250 meter per minuut halen, denk je? We gaan het zien. Maar wat vooral deugd doet? Bourges grijpt als vlucht met dit aantal duiven terug naar de wat oudere tijden. Toen we nog "levende" krijgsgevangenen hadden . En misschien moeten we ze bij de KBDB toch wel een klein tikkeltje gelijk geven deze keer. Halve fondvluchten moeten op een hoogdag als deze een klassieker als Bourges toch niet voor de voeten komen lopen zeker? Zij die daar alsmaar over struikelen: het zullen wel azijnpissers zijn zeker? Mag een vlucht als Bourges niet één keer per jaar exclusief bescherming krijgen? En zij die alsmaar reutemeteuten, ze gaan nooit en met niks kunnen leven toch? Ze kennen vermoedelijk ook niet de oude geschiedenis. Jaren en jaren hebben mensen ooit massaal Bourges gespeeld. Rechtstreeks vanuit Noyon, Clermont of Soissons... Daar zaten zelfs winnaars tussen toen. En waarom zou dat plots vandaag niet meer kunnen of mogen? Wat wel klopt: mijnheer Schreel en de KBDB hadden één en ander wel veel beter vooraf moeten communiceren. Ik zou zeggen: nooit nog halve fond op de hoogdag van Bourges! Waarom zou het niet mogelijk zijn om het enige monument (Bourges) wat we nog hebben te koesteren? Juist: zeveren kun je vanuit je bed. En je gal spuwen op het internet is doorgaans ook alleen maar het werk van pipo's.

Bourges mag seffens komen. 60.041 duiven... Daar kan elk weldenkend mens toch alleen maar blij mee zijn. Succes. (1-8-2015)

 

Perpignan (15.937 internationale duiven) komt vanavond thuis... Los om 7 uur deze morgen.

Eerst de Fransen, dan volgt de rest...

Dat het goed moge komen! Helemaal goed...

 

HIJ LEERDE ONZE HOND

IJSJES ETEN. BOTERKOEKEN

EN CRÊME-DE-GLACE...

 

Dik twee maanden geleden. Hij zette zich in de zetel, hij dronk koffie en water. Hij is zowaar vijf uur gebleven. Hij was pas ontslagen. Uit Leuven. Uit de kliniek... Ze hadden eerst wat gevonden maar dat zouden ze wel repareren. Chemo vond hij maar niks. Daar krijg je alsmaar dorst van. Een droge keel... En ge kunt niet meer zo goed eten. Het verhaal van een pechvogel klonk niet echt vrolijk. Hij die vroeger alles kon en deed en maakte en in mekaar knutselde: ik kan geen poot meer vooruit, zegde hij. Ludo De Roeck: twintig jaar was hij ooit bij ons in dienst geweest... Goeie mens, goeie kracht, nooit niks te veel. Hij zou van zijn pensioen gaan genieten. Hij zou zijn huis verder afwerken, hij was bezig geweest aan de meest prachtige duivenhokken. Aangebouwd aan zijn doening. Geen plank en geen nagel ook maar ergens verkeerd. Als ik genezen ben, wil ik gaan vlammen. Fond, zegde hij. Het dak nog wat aanpassen en de nestbakken "placeren". Waar is de schone tijd van toen? De oude dagen... Ludo De Roeck: hij was geen acht uren-man per dag. Hij heeft nooit schrik gehad van te veel werk en overuren. Op "de Ludo" kon je tellen. In zoverre dat hij op de duur een reputatie kreeg. Een nieuw duivenkot, aanpassingen, een nieuw dak ergens: Daniel Van Ceulebroeck, De Smet-Matthijs, Georges Carteus en zovele anderen wisten "onze Ludo" altijd wel te vinden... Hoeveel jaren heeft hij niet het geknipte duo gevormd met Luc Verheyen in die jaren? Alles en altijd duiven. De eerste Chinezen hebben ze zien komen. Zes of acht Chinezen in een gehuurd busje: ze kwamen altijd om duiven. Kijken, keuren, inpakken en betalen... Ze maakten wel zestig foto's per uur en ze dronken elke keer een volle koelkast leeg.  De buren zaten achter hun gordijnen te piepen naar zoveel vreemde snuiters uit het Oosten van deze wereld. Ludo De Roeck: zijn hobby was duiven en stamkaarten uit zijn hoofd leren. Hij zat er zelden naast. Maar het allerstrafste: hij heeft onze hond fritten leren eten, boterkoeken, patékes en crême-de-glace. Tuur was onze labrador. Een mensenvriend, een kindervriend, een hond zoals ze vandaag niet meer gemaakt worden. Enkele keren per week nam De Roeck onze hond mee in zijn camionette als hij weer ergens moest gaan leveren. Duiven of duivenproducten. Onze Tuur (dat was zijn naam) was dan zijn trouwe convoyeur. Hij zat steevast naast hem op de passagierszetel. En zo zijn ze vrienden geworden. Heel dikke vrienden. En als De Roeck onderweg honger of dorst kreeg: hij kende in heel het land alle beste bakkers en alles beste ijssalons. En Tuur mocht overal mee. En na elke maaltijd samen kuiste De Roeck met een rol wit huishoudpapier onze hond zijn snuit en zijn mond af. Hij  moest proper zijn... Bij elk afscheid ook nog een pootje gegeven.

Gisteren en eergisteren ben ik speciaal naar zijn huis in Katelijne Waver gereden. Zijn living was leeg, zijn duivenhok is nog niet afgewerkt. Voor het raam staat een ziekenhuisbed. Het gaat niet echt goed met onze vriend van vroeger en van nu nog altijd. Hij "ligt" in Leuven. In het "kankerhuis"... Ze gaan het zien. Maar wat ze willen zien, zeggen ze niet. Weten ze niet... En of hij nog ooit fond gaat kunnen spelen, durven ze ook al niet te zeggen. Ik zeg het eerlijk: het is het zoveelste rottig gevoel in te korte tijd. Ik ben dan misschien een onnozelaar maar steeds vandaag heb ik nog altijd respekt en te doen met mijn "werkvolk" van vroeger. Het is niet anders. Schone mensen blijven schone mensen. En Ludo De Roeck is zo'n schone mens. Het gaat je goed, kameraad. En denk er aan: ge moogt nog altijd in mijn zetel komen zitten. Ik zet de deur op een kier...

Maar nu weer orde van de dag: Perpignan is los sinds 7 uur deze vrijdagmorgen. En zeker weten: vanavond zijn er duiven. Zeven uur, acht uur misschien. Twee uur eerder en 180 kilometer korter gaan eerst de Fransen aan de beurt zijn. Dan begint het echte rekenwerk. Ik denk en weet het wel zeker dat Pipa dit weekend meer kijkers gaat hebben dan de hele VRT op een vrijdag met weer niks dan herhalingen. Wie gaat Erik Limbourg uit Brussegem opvolgen. Hij klokte vorig jaar om acht voor acht. Eerste internationaal... 932 kilometer van huis. En begin vooral niet te mekkeren: het duivenweer heeft er nooit beter uit gezien dan op dit moment. We staan maar weer voor spannende uren en een spannend weekend. Vooruit met de geit! (31-7-2015)

 

Bij de KBDB hebben ze een vernieuwde website in mekaar getimmerd...

Juist: wat niet is kan nog komen...

Ik ben helemaal klaar voor het weekend: Perpignan, Libourne, Bourges...

En Club Brugge?


DE KANS IS GROOT DAT HET

WINKELCENTRUM (UPLACE) VAN

BART VERHAEGEN ER EERDER GAAT

STAAN DAN DAT CLUB OOIT

LANDSKAMPIOEN GAAT WORDEN!

 

 

Om eerlijk te zijn: ik bekijk hoogst zelden de website van de KBDB. Erg veel info is er niet te vinden. En bovendien krijg ik elke keer de indruk dat het toontje niet altijd even klantvriendelijk is. Gij moet dit en gij moet dat en als ge niet doet wat wij zeggen, volgen sancties... Bovendien kan ik ook niks met oud en belegen nieuws dat kennelijk maar heel zelden naar de prullenbak wordt verwezen. Kortom: heel erg hartverwarmend lijkt het mij allemaal niet. Te veel platgeslagen koren op een onvruchtbaar veld zullen we maar zeggen... Maar 't kan natuurlijk ook kunnen dat ze in Halle niet de juiste mensen hebben om de toon een beetje op te vrolijken. Gekapt stro zijn geen bloemen. Luchthartigheid kom je er zelden tegen. Bovendien zijn de volzinnen zo ambtelijk opgesteld dat geen mens ze tot het einde leest.  Maar wat blijkt op deze druilerige donderdag. In Halle hebben ze hun website schijnbaar proberen in een nieuw kleedje te stoppen. Ze hebben althans een verdienstelijke poging proberen doen. Maar meer ook niet...

Kan het niet allemaal wat simpeler en makkelijker denk ik dan? En kan het niet op een toontje van een beetje duivenmannen-onder-mekaar? Klantvriendelijkheid heet zoiets... Pasop, het kan best dat ze er nog hard aan gaan werken. Misschien staat hun vernieuwde website mogelijk nog maar in de ruwbouw. En moet de rest van de afwerking nog gebeuren. En als het zo is, hebben ze bij de Koninklijke maar één opdracht. Zij moeten een mansmens of een vrouwmens aan de knoppen zetten die het vak beheerst. Specialisten die weet hebben van hoe info in mekaar zit. Hoe het gepresenteerd wordt.  Juist, wat niet is kan nog komen.  Nog dit: ergens lees ik toevallig dat ze in Halle ook gaan uitpakken met een nieuwe of vernieuwde webshop. Heel erg benieuwd wat ze daar gaan proberen slijten. Toch geen muts, geen pet of geen stofjas zeker? We gaan het zien. En hoop doet altijd leven...

En voor de rest zetten we ons nu al klaar voor zaterdag. Het duivenweer wat ze voorspellen, ziet er goed uit. Ik wil Perpignan, Libourne en Bourges echt wel zien vliegen. Tussen haakjes: vanuit Libourne gaan straks 5020 oude duiven naast 5890 jaarlingen vliegen. En Bourges nationaal stoppen we vanavond in de manden. En als we bovendien met KV Mechelen zaterdag ook nog eens Club Brugge zouden kunnen kloppen: hoe schoon zou dat zijn... Brugge: ik heb ze dinsdag in Athene gezien. Wat een zootje potstampers stonden daar samen op het gazon?  Ik weet het niet echt maar ik vrees dat er in Brugge straks iets gaat ruischen in het struikgewas. Zou Michel Preudhomme mogelijk één van de dagen de deur achter zich dicht slaan? Zeg nooit nooit... Niet één Brugse knaap die ook maar enig niveau haalde. Timmy Simons is ofwel tot op de draad versleten ofwel sukkelt hij met een zwaar verschot in zijn rug van uit te rusten. En die zwarte voorin? Zou die wel door hebben dat je in voetbal niet met je handen aan de bal moogt komen? Ik vrees dat ze hem dat nooit goed uitgelegd hebben. Poten thuis, die jongen verstaat dat niet. Neen, met dit soort opgepompte krawaten worden ze in Brugge nooit kampioen. Het winkelcentrum (Uplace) van Bartje Verhaegen zou er wel eens vroeger kunnen staan dan dat ze in Brugge ooit voetbalkampioen gaan worden. Wat is dat daar voor een miserie? (30-7-2015)

 

Perpignan: 15.937 duiven internationaal.

2028 stuks minder dan vorig jaar. Een verlies van 11 procent...

En bijna 7000 euro minder zaad in het bakje voor de organisatie...

Duivensport een karikatuur? Het scheelt niet veel...

 

GELOVEN OF NIET MAAR OP

PERPIGNAN GAAN WE STRAKS

68 "LOKALE" WINNAARS KRIJGEN. EN

ALLEMAAL WONDERBAARLIJKE  KAMPIOENEN!

 

Zouden nog veel duivenmelkers in dit land met hun fiets naar het duivenlokaal komen? Mand achter op de bagagedrager, snelbinder er over heen, kop in de wind. Ik denk het niet en ik zie ze ook niet. De meeste duivenliefhebbers bezitten vandaag op zijn minst een Dacia Duster, een schone Skoda tot zelfs BMW's en lichtvoetige Mercedessen. De oude tijden bestaan niet meer... Iedereen koerst toch vandaag met zijn eigen karretje rond. Mobiliteit is een hoog goed geworden. En bovendien: een beetje luxe mag iets kosten. Alleen in onze zo geliefde duivensport schijnen ze nog steeds niet begrepen te hebben dat vandaag de tijden anders zijn. Nog steeds tappen wij uit het oude vaatje. Zeg nu zelf: vorige maandag werden in dit land in 68 lokalen in heel het land Perpignanduiven ingekorfd. 5.271 nationale stuks om precies te zijn. Of een gemiddelde van 77 oude duiven per lokaal. Sporteconomen (die als ze onze sport zouden doorlichten): ze verklaren ons voor gek. Echt wel van lotje getikt zouden ze zeggen. Ge gaat toch niet een godganse avond ergens met een hele of halve bestuursploeg plus een handvol helpers ergens in een kroeg zitten om te zien dat daar amper duiven komen. Stel je voor: 37 stuks in Ninove, 17 stuks in lokaal Beerse, een zelfde getal in Bevel, 26 duiven in Oud-Turnhout, 31 in Retie, 33 in Wijnegem... In het landsdeel Wallonië is het nog een stuk erger. 156 duiven in heel de provincie Namen, 134 in gans Luik en 49 vogels voor drie inkorflokalen in Luxemburg. Op veel plaatsen kan het aanwezige personeel zowaar meer pinten drinken dan er duiven komen. En één fiets tegen de gevel: neen, hij is er niet. De redenering dat je zoveel lokalen moet open houden om de "bereikbaarheid" te verzekeren: die vlieger gaat al lang niet meer op. Organiseren van duivenspel op deze manier is kennelijk nog een overblijfsel uit de jaren stillekes. Kennelijk weten en kennen inrichters niks van wat economie wel mag betekenen. De eerste, beste bakker die in Bevel maar zeventien broden per dag zou verkopen: de tent gaat dichtgaan. Zo'n bakker is failliet. Reden: geen rendement.

Begint er nu mogelijk een lichtje te branden? Begrijp je nu waarom de verplichte en onnozele kosten voor duivenspel in dit land zo duur zijn. 3.45 euro verplicht voor één duif op Perpignan. En wat betekent nog een plaatselijke uitslag van 26 duiven in Oud-Turnhout bijvoorbeeld. Zeg nu zelf: de sop is de kool op deze manier toch lang niet meer waard. En hoeveel nutteloos transport komt daar bij kijken? Gestuntel zonder het minste rendement toch? Kruit voor de mussen. Zou één iemand als sportcomitévoorzitter Dirk Schreel echt kunnen rekenen, denk je? Zouden in zijn nationaal comité echt wel verstandige mensen zitten? Kerels die kunnen optellen en aftrekken. Een doodgewone prijs berekenen zeg maar? Rendementsdenken: nooit van gehoord zeker? Ik weet het wel: de gelukzalige tijden dat duivenmelkers nog tot buiten ergens stonden aan te schuiven om hun duiven te kunnen inkorven: die tijdens zijn voorbij en komen nooit nog terug. Reden te over dus om het mes in de nutteloosheid van inkorflokalen te durven zetten. Om op die manier ook nog eens de zotte kosten enigszins te drukken. Neem heel de provincie Antwerpen één keer tot schoolvoorbeeld. Twaalf inkorflokalen en 610 duiven provinciaal op Perpignan alles samen. Dat is een gemiddelde van ochottekes vijftig duiven per lokaal. En dit alles (na Barcelona) voor één van de meest populaire (?) zware fondvluchten van het seizoen.

Onze sport en onze organisaties moeten zich heel dringend gaan bezinnen toch? Dringend gevraagd: gezond verstand. Want zeg nu zelf: wat moet een mens met een lokale uitslag tegen 17 duiven in Bevel? Dat zijn zes lijntjes prijs per drietal. Zo'n soort uitslag kun je toch bezwaarlijk in een zware kader aan de muur hangen? En toch gaat er zaterdagavond weer één iemand zeggen dat hij "de" eerste van Perpignan heeft gespeeld en gewonnen... Laar er ons toch niet nog langer een karikatuur van maken! (30-7-2015)

 

De boerenstiel rijdt regelrecht richting hel...

10 cent voor één kilo patatten. Wat kost een pak fritten?

 

Wat is er mis met een faire prijs?

 

ALS DE BOEREN HET KOT

OP STELTEN WILLEN ZETTEN:

IK GEEF ZE GROOT GELIJK!

 

Als er nu één soort mensen zijn die straks met de mestkar ons vaderlandse verkeer in de war gaan sturen... Als traktoren het Belgische land gaan proberen te blokkeren: mijn zegen hebben ze. Echt waar - en ik meen het - het moet maar eens gedaan zijn om met de voeten van onze Belgische boeren te spelen. Of het nu om peren, om tomaten, om patatten of om varkensvlees gaat: gij en ik, wij betalen de boer veel te weinig. Eén voorbeeld: vandaag krijgt een tuinder 0.17 eurocent voor één kilo tomaten. Terwijl het zestig cent zou moeten zijn om uit de kosten te komen... En de regering: ze doen niks aan het dreigend failliet van een schone stiel. Tussenhandel, groothandel, slachthuizen, melkerijën en groot warenhuizen zijn zo'n beetje de grootste dieven van het hele land. Boeren: ze zijn gewoon gedegradeerd tot hun eigen slavernij. Bijna tot de bedelstaf...

En neen, het is niet omdat ik nog zelf ooit als snotaap eigenhandig koeien heb gemolken, stallen heb uitgemest, veulens en kalveren heb ter wereld gebracht, tarwe en gerst en rogge geöogst, bloemkolen heb "gekapt" in de vroegte van de lentedauw... Maar het was wel de tijd van mijn onbezonnen jeugd. Waar is de tijd dat we met negen buurvrouwen (in 't zwart betaald) in het witloofkot op een hoopje zaten. Waar is de tijd dat we bij winterdag met zijn zessen rond de grote, houten tafel zakken vol spruiten moesten kuisen. Onder een "lampeke" van vijfentwintig watt (weet ge wel wat dat kost!) terwijl aan de muur een radio hing waar ze "bonten" avond hielden. Romain De Coninck bijvoorbeeld. En de toen nog piepjonge Will Ferdy... Geen schoner jeugd dan die van mij. Tussen de boeren en de boerenstiel. Buiten op het veld en in de stallen en de schuren. Ik heb meer geleerd van het leven en de mensen op de boerderij dan op school. Ik was hooguit een jaar of tien toen ik eigenhandig de kalvermelk mocht aanmaken. Roggemeel met zemelen met daarbij half melk en water. Die kalfjes waren mijn beste vrienden. Ik voel vandaag nog steeds hun tong als zacht schuurpapier mijn jonge handen en armen likken. Ik aaide ze zoals ik het veel later met mijn eerste lief heb gedaan... Duiven op zondagmorgen, kegelen met de buren en vrienden na de middag naast de langste gevel van de boerderij. Zes strikes was een pintje waard. En zo is het gekomen dat velen niet altijd even recht weer naar huis zijn gegaan. Maar ook onbetaalde naastenliefde bleek geen loos begrip. Vandaag lopen mensen met zure gezichten mekaar stommelings voorbij: bij ons ging dat anders. Een huishouden met problemen: daar werd geholpen. Met handen maar ook soms met een beetje geld. Hier pak aan en neen, ik moet dat niet terug hebben. Overschot moet je vooral delen... Zo heb ik ooit in mijn rijpere jeugd nog kennis mogen maken met Jo Leemans. Jo was een oorlogskind, thuis hadden ze niks te lang en niks te breed en op haar oude, zwarte fiets zie ik ze nog komen aanrijden. Of we niet een kilo of vijf patatten konden missen... En twee witte kolen als het kan kunnen. Jo Leemans: ze heeft nooit betaald, weet ik wel zeker. En ook nog toen ze een diva en een zangeres is geworden, is ze nog vele jaren blijven komen. Stadsmensen waren tenslotte te dikwijls armoezaaiers. Zwart zaad tot lang na de oorlog. Tot ze op een schone dag wist te vertellen dat ze bij het orkest van Francis Bay ging zingen.  Ze zag er gelukkig uit en ze reed met drie kilo wortelen en twee rode kolen weer richting Mechelen... Que sera sera, weet je nog.

En dat soort boerenstiel van toen zijn ze nu naar de knoppen aan het helpen. Boeren en tuinders weten het niet meer. Ze kunnen hun bankschulden niet meer betalen omdat wij, de moderne consument, het vertikken om hen een juiste prijs te betalen. Her en der zijn er al boeren die hun nek door de strop hebben gestoken. Wegens uitzichtloos en geen kansen meer en veel te veel schulden. En neen, zelfs bij "den Boerenbond" zijn ze te laf om één poot uit te steken. Zij beheren wel vele miljarden maar mannen-in-kostuum: ze doen niks... De teloorgang is bezig, de afrit naar de hel is voor een stuk genomen. En als boeren, tuinders of fruittelers morgen hun mestkarren uitkieperen op elke afrit van de autobaan: ze hebben voor één keer groot gelijk. Goed en keurig voedsel (wat het ook moge zijn) heeft nu één keer zijn prijs. En geen aalmoes... Eens boer, altijd boer zeker. En als ze het kot op stelten willen zetten: ze hebben overschot van gelijk. Achtentwintig cent voor één schamele liter melk. Dit zijn vandaag oorlogsprijzen waarmee je niet kunt leven... Daar maken ze zeventien potjes Danone van.  Weet je wat dat kost... (29-7-2015)

 

Het gaat in Belgenland enigsins de betere kant op...

Het dopingverhaal lijkt echt wel te werken...

Veel ex-kampioenen bestaan nog amper en opmerkelijke kettinguitslagen zijn er ook bijna niet meer...

Maar?

 

HET CONTRAST MET NEDERLAND

IS EN BLIJFT GROOT. DAAR VLIEGEN

NOG ECHTE "RAKETTEN" ZO TE ZIEN...

 

Lance Armstrong: ooit was hij een beer van een wielrenner. Sterke vent, karakter als een huis. Met doping werd hij "nog" beter. Hij danste door de bergen. Er leek geen houden aan. Ook Pantani was zo iemand. Marco was een springveer. Tot hij op een dag zijn haar afschoor om doping te verdoezelen. En ken je nog "sterke" Jan Ullrich: die Duitse krachtpatser... Torste tachtig kilo over de bergen. Hij deed dingen die geen enkele "zware" mens nog ooit zou kunnen. Want elke halve kilo is er ééntje te veel. En wat denk je van Richard Virinque? Geen berg was hem te hoog of te steil. Tot ze verzorger Willy Voet op weg naar Dubln langs de kant zette. Zijn camionette van Festina zat vol doping... Voet was toevallig een dorpsgenoot. Kourier-van-verboden-spullen... Virinque zette zich elke dag drie spuiten. Daarnaast nam hij elf pillen, zegde Voet. Hij vloog. Als laatste voorbeeld willen we Frank Vandenbroucke nog opvoeren. Een absoluut talent. Maar al heel jong verslaafd. Aan pillen, aan spuiten, aan drank, aan morfine en aan coke. Na het succes en na blauwe haren, dan weer gele haren is het echt mis beginnen gaan. Ooit zette hij zich in de Ronde van Spanje zes "pikuren" na mekaar om een rit te winnen. Bloemen voor zijn lief... Zijn Italiaanse vlam. Jammer genoeg heeft het ventje uit Ploegsteert zijn roes niet overleefd. Chemie plus drank: daar kunnen op een dag vodden van komen. Ze zijn gekomen...

Dit soort beelden doen mij nog altijd denken aan een periode in de duivensport die ook niet te boek staat als de meest propere tijd die we ooit hebben gekend. Weet ge nog hoe bepaalde heerschappen in die jaren kettinguitslagen speelden waar goeie duivenmelkers alleen maar van konden dromen. Zes bij de eerste elf, negen bij de eerste zestien. Elke duif een kampioen en een wonderkind. De Gouden Driehoek is vandaag nog steeds een begrip van waar het allemaal begon. Maar de olievlek is uitgedeind. Op een bepaald moment kregen duiven meer cortisones in hun kas dan een gemiddelde cafébaas bier kon verkopen.  Jonge superkampioenen van duiven werden toen verkocht op de openbare markt voor heel veel zilverlingen: één serieus jong is er nooit uit gekweekt. Ze waren naar de "kloten" gespeeld, mijnheer... Maar de centen waren binnen. Hoe de maffia groot is geworden! En ja, ook vandaag wordt her en der nog een experiment gewaagd. Doorgaans voor één vlucht, doorgaans éénmalig. Als het niet normaal kan, moet het maar abnormaal. Eén keertje zal wel geen kwaad kunnen zeker... Vandaag, een mens moet het ruiterlijk toegeven, gaat het net iets beter op het vlak van doping. Maar wel met alle gevolgen die je voor je eigen ogen ziet. Opmerkelijk veel zelfverklaarde kampioenen van toen zijn vandaag nog een schim van zichzelf. En dat - ook toegegeven - is het werk van het schrikbewind van de Koninklijke. Alleen missen ze nog elke keer de trein waar sommige melkers  die ene keer en onverwacht een knaluitslag neerzetten. Ge kunt niet overal zijn, mijnheer. Ge kunt niet alles en iedereen controleren, mijnheer...

Conclusie in dit duivenland: er wordt minder veel geknoeid dan vroeger. Melkers zijn voorzichtiger geworden, dierenartsen willen hun "pollen" niet meer verbranden. Kettinguitslagen zijn zo goed als verdwenen en goeie liefhebbers van enkele jaren geleden met "doping-duiven" zijn vandaag terug gevallen in het haast naamloze peleton. Waar vroeger doping nog voor extra glas durfde zorgen: het is een beetje weg. Terwijl je eerder met doping zo goed als elke vlucht kon schitteren, liggen de kaarten nu compleet anders. Zelfs zogezegde toppers zie je vandaag bij momenten afgaan als gieters. Duivenspel is opnieuw een beetje mensenmaat geworden. Want zelfs kleinere jongens met goeie duiven van nature kunnen weer meedoen. Natuurlijk zullen zoveel dopingzondaars het niet graag horen maar de houding van de KBDB heeft wel voor een propere sport gezorgd. Die paar uitzonderingen niet te na gesproken wellicht.

En toch... Toch ziet een mens in de duivenwereld nog opvallend rare dingen gebeuren. In Nederland bijvoorbeeld. Wellicht wordt daar amper op doping gecontroleerd. Of alleszins niet zo strikt als bij ons... Hoe kan het dat daar nog steeds een hanvol commerciele enkelingen sommige afdelingsuitslagen tot moes spelen? En dit bijna week na week. Duiven komen er als raketten thuis. Drie tegelijk, zes tegelijk en allemaal rats aan de kop. Nadien nog een paternoster net iets verder. Allemaal superduiven en allemaal met een pedigree om van te dromen en de likkebaarden. Sommige afdelingen in Nederland (er zijn er twaalf) doen terug denken aan onze eigenste Gouden Driehoek en alle dopingmiserie van weleer... Liefhebbers die week na week elke concurrentie letterlijk aftroeven tot ze op hun moeder beginnen roepen: neen, van "dezen boer" geen eiëren. Buitenaards duivenspel bestaat toch niet? In Holland nochtans wel... En als ik hoor en verneem dat dopingcontroles daar eigenlijk nog moeten uitgevonden worden, dat ze daar in Nederland amper veel om schijnen te geven. Tsja, dan zit de kat aan de melk toch! Nogmaals: vanaf het moment dat duivensport geen mensenmaat meer is, is er iets. Maar wat misschien nog het ergste is: er zijn nog steeds mensen die geloven dat zo'n zaken gewoon zijn. Ken jij duiven die zestien maten beter en sterker zijn dan de jouwe? Heb jij ooit duiven gezien die elke week het kot en de complete uitslag wegspelen? Normaal: neen? Mogelijk met extra doping: zou kunnen? En als ik dan lees dat sommige liefhebbers duivensport van een andere planeet presenteren... Dan vraag ik mij echt af waar ik die planeet op een dag wel mag vinden?

Wij zijn dan wel goed en braaf maar nog altijd niet onnozel als je dat wil weten! Alleen met doping kun je van coureurs "machines" maken... Met duiven is het niet anders. Elke keer de oppergaai, elke vlucht een kettinguitslag: we hebben in België genoeg gezien toch... (29-7-2015)

 

We staan voor een absoluut top-weekend...

Perpignan, Libourne en Bourges!

Hoe zit het met de zenuwen?

 

BLIJ WEERZIEN MET HUGO

MORIS UIT ONZE LIEVE

VROUW WAVER. ZES OP

ACHT VAN NARBONNE...

 

Als de weerkaarten doen wat ze beloven krijgen we komende zaterdag een "kermisweekend" voor duiven en sport. Drie vliegen in één klap: Perpignan, Libourne en Bourges. 920, 740 en 440 kilometer gemiddeld ver. Voor elk wat wils zullen we maar zeggen. Zij die op Barcelona over kop zijn gegaan, azen op eerherstel. Vraag is alleen of je zomaar van "halve" duiven plots goeie kunt maken? Het kan maar het kan ook niet... Het tij drastisch keren is nu één keer geen simpele klus toch? Denk je dat we Noël Peiren uit Zedelgem zaterdag opnieuw in het oog moeten houden? En gaat ene Frans Bungeneers uit Ranst nog maar eens "ne numéro" uit zijn hoge hoed toveren? En wat denk je van Desmeyter-Restiaen? Of van Theo Weytjens en van Van Ouwerkerk-Dekkers uit Brasschaat? We gaan het zaterdag wel zien zeker... Perpignan is en blijft nog steeds die helleklassieker met een rijke geschiedenis. Vraag is alleen waarom ze op hetzelfde ogenblik dan nog Libourne moeten vliegen? Zouden ze dat voor de cafébazen doen? Voor de tapkraan van onze sport?

En hoe gaat het Bourges vergaan? En langs welke meetlat van de wind gaat er zaterdag nationaal gewonnen worden? Een paar duizend liefhebbers liggen daar vandaag al wakker van? Alleen: het helpt niks of niemand vooruit. Een mens kan nu één keer zijn "kot" niet verplaatsen. Nooit eerder hebben duivenmannen zo massaal naar weer-en windkaarten gekeken als de jongste jaren. De computer en het internet hebben de duivensport gewoon een ander gezicht gegeven. Van zodra de eerste duiven op de lichtbak verschijnen (en waar) weten mensen al hoe het spel gaat lopen. Tien jaar geleden hadden we op dat vlak amper een idee. Maar het is niet anders. De klok gaat nooit nog terug kunnen.

En nu we het toch over de "oudere" tijd hebben... Ik heb op Narbonne toch wel weer de naam "Moris" tegen gekomen zeker. Hugo Moris. Narbonne. Acht duiven mee, zes prijzen gewonnen. Hugo is de zoon van Frans Moris zaliger gedachtenis. Frans heeft heel zijn leven met duiven gespeeld op het Geleeg in Onze Lieve Vrouw Waver. In een stiltegebied wat vandaag nog altijd uniek is. Een auto, een tram, een trein, een vuilniswagen: ze komen er niet... Vader Frans is voor mij altijd een schone en vriendelijke mens geweest. Van betere midfondspeler is hij toen naar het zware werk gestapt. Tot het op een dag niet meer kon. Bobijntje op... Zoon Hugo (altijd wel in de buurt gebleven) heeft vandaag het levenswerk van zijn vader kennelijk weer opgenomen. Op dezelfde plek, op dezelfde hokken als toen... En hij doet dat goed al zeg ik het zelf. Moris is weer back in town. Zes op acht van Narbonne: het belooft als ge 't mij vraagt. Het leven kan nog schoon zijn toch? (28-7-2015)

Mij hoor je niet klagen...

Of toch. Ze gaan de coca-cola in prijs verhogen. Plus de BTW op mijnen "elentriek"...

Merkel is een valse teef!

 

IK ZIT THUIS NIKS TE DOEN. EN IK

KRIJG TOMORROWLAND GRATIS

EN VOOR NIKS IN MIJN VERANDA...

 

Vrijdagavond. Ik zit in mijn vers gesopte veranda (ik noem het mijn achterkeuken) en ik zit niks te doen. Alleen maar te kijken. Naar het groen van mijn achterbos, naar het blauw en wit van mijn hortensias en naar het rozig rood worden van mijn eigen gekweekte perzikken. Mensen snappen het niet als ik ze zeg dat niks doen een kunst is. Buiten is het leven gestopt maar ik geniet. Ik zit in gedachten op Tomorrowland. Thuis maar toch in Boom... De zachte westenwind brengt Tomorrowland gratis en voor niks bij mij binnen. Heel in de verte hoor ik golvend gejoel, ik hoor de boxen knallen en grommen. En dat alles gratis en voor niks. Echt waar: ik ben fan. Ook al snap ik de gekte niet echt. Maar als ge 't wil weten: één van 's wereldberoemdste DJ's van het moment is mijn buurman. Ooit was hij facteur, toen is hij in de muziek gedoken en sinds een eind vliegt hij over de hele wereld met zijn eigen vliegmachien. Samen met zijn maatje. Ze zijn grof wild in de wereld van lawaaierige muziek. Per land en per gespeelde set verdienen ze meer dan Messi of Ronaldo. Mijn buurman weet met zijn geld geen blijf en toch woont hij heel eenvoudig in een werkmanshuisje... En als hij al eens in mijn veranda komt zitten, drinkt hij gewoon een pintje zoals gij en ik en iedereen. Echt waar: voor zo'n soort gasten heb ik een boontje en heel veel respect. Een facteur die de wereld verovert... Maar wel gewoon gebleven. Ook dat is een verhaal achter Tomorrowland. En als hij een week niet moet spelen, kun je hem zowaar tegenkomen in de Spar. Om een klein gesneden wit, honderd gram gerookt paardenvlees en een vlootje margarine. Hij kan niet tegen "goei" boter heeft hij mij ooit verklapt... En in plaats van gewone sigaretten te kopen, koopt hij twee pakjes tabak. Om zelf te rollen. Hij vindt dat een schone bezigheid... Alleen weet hij nog niet waar hij ooit morgen zal wonen. 't Kan op Ibiza zijn, in Rio de Janeiro of Los Angeles. En zo bromt Tomorrowland door tot morgenvroeg. Tot ze geen pap meer kunnen zeggen. En voor een lief heeft hij voorlopig geen tijd. Hij wil geen "gezaag" aan zijn oren, zegde hij laatst. Veel vrouwen zijn lief maar ge hebt ze beter niet alle dagen in huis... Het zijn zijn woorden.

Gelukkig voor hem heeft premier Michel deze week geen taks geheven op grote vermogens. Zo niet was hij de pineut geweest. Toch hebben ze (denken ze) met wat onnozele maatregelen één vol miljard euro gevonden. Ze gaan "den diesel" in prijs verhogen, ik ga mijn Belga-filters duurder moeten betalen en bovendien gaat mijn Electrabel-factuur van 6 naar 21 procent BTW springen.  Plus dat ze binnenkort ook nog eens de coca-cola in prijs gaan verhogen. Dat is dan weer wel een serieuze streep door mijn rekening. Vooral in de zomer. Anderhalve liter per dag heb ik op zijn minst nodig om mijn dorst te lessen. Ik heb mijn rekening nog niet gemaakt maar in 't slechtste geval kan ik nog altijd naar het OCMW... Kun je voor een cola-verslaving een ziekenbriefje krijgen? Voor de rest, zegt Michel, gaat het goed met ons land. Ze hebben onlangs het centrum van Brussel verkeersvrij gemaakt. Het is nu een stort geworden. Overal vuiligheid en overal afval. Luiaards zijn zelfs te lui hun vuiligheid in de vuilbak te kieperen. Maar voor de rest gaat alles goed. Wat ook heel prachtig en een knap initiatief is van onze vaderlandse regering: ze hebben op het dak van de Senaat twee bijenkorven geplaatst. Ze hebben daarvoor een imker in dienst genomen. En dat alles boven op het dak van de meest nutteloze instelling van ons land. De Senaat: het huis der nuttelozen. Of ze bij de opmaak van de begroting rekening hebben gehouden met de opbrengst aan honing van die twee korven "biekes" is niet echt bekend. Maar niet getreurd: alles gaat voorlopig heel erg goed... Zelfs bij Europa loopt het lekker. Ze hebben dan wel een staatsgreep op Griekenland gepleegd  (Merkel is een valse teef) maar ze hebben voorlopig nog geld. Zo gaat voorzitter Junker op ons kosten een nieuw servies aankopen. Potten, pannen, teljoren, glazen, tassen, ondertassen, suikerpotjes en dies meer... In hoog geglazuurd porselein en bedrukt in de Europese kleuren. Junker zegt dat hij zijn buitenlandse gasten goed en schoon en keurig wil ontvangen. Kostprijs van zo'n servies: twee tot twee en een half miljoen Euro. Zilver bestek (gelukkig) inbegrepen. Lepels en vorken en messen weet je. Als dat geen arrogantie is...

Maar voor de rest gaat het redelijk goed met mij en met Europa. Ik hoor Tomorrowland alsmaar meer en nog meer uit het dak gaan en als de regen voorbij is spelen we morgen misschien weer met duiven. En nogmaals: niks doen is een kunst. Het ga je goed verder! (24-7-2015)

 

Hopelijk overleeft de Ronde van Frankrijk dezer dagen zoveel gekte!

Coureurs zijn net als duiven de "poppetjes" van het circus...

Na een week is iedereen iedereen weer vergeten...


EEN FOTO VAN EEN KOT, EEN

KIEKJE VAN EEN DUIF EN DE

AFDRUK VAN EEN STAMKAART:

DAT IS VANDAAG HET TRIESTE LOT

VAN NATIONALE WINNAARS!

 

 

De kans dat zelfs duivenmelkers dezer dagen de ontknoping van de Ronde van Frankrijk gaan kunnen volgen is zo goed als een feit. Narbonne kan voorlopig niet los en ook Tulle dreigt in de regen terecht te komen... Er komt immers nattigheid aan zeggen zo'n beetje alle weermannen. We zullen het wel zien zeker. Maar eerst  La Toussuire. Op de Croix De Fer gaan velen op hun moeder roepen vandaag. Reden: het is een beest van een berg. Bijna onmenselijk... Terwijl het morgen, zaterdag, nog erger kan. Alpe D'Huez weet je wel. Alleen met een boterham met kaas raak je er niet boven. Om nog te zwijgen van die tienduizenden supporters die op zo'n col samen hokken... Nuchter, zat of zot: het is de hel! Ik heb hem enkele keren mogen doen, zoals ze dat dan zeggen. Blutsen in de auto. Eén keer sloeg een supporter het fototoestel onze fotograaf uit zijn handen. Fons Mariën wou kiekjes nemen met zijn telelens vanuit het dak. Pats: camera weg, in duizend stukken op de grond. Gewoon uit zijn handen geslagen. Bernard Thévenet kreeg toch wel het filmrolletje in zijn wiel zeker. Van de fiets en wij kregen de volle laag. Vuile Belgen, riep Thévenet... Het moet in I975 geweest zijn...Echt waar, ik hoop en bid dat er morgen geen gekke dingen zullen gebeuren. Froome kan tenslotte nog alleen maar de Tour verliezen als ze hem ergens tegen de grond "smakken". Eén zotte zatlap is genoeg... Ik stel mij al jaren de vraag hoe lang het nog gaat kunnen dat ze een circus als de Ronde op deze manier op de openbare weg door zo'n mensenmassa gaan kunnen sturen. Juist: tot er iets heel ergs staat te gebeuren zeker? Brood en spelen!

Maar tussen ons gezegd en gezwegen: ook duivensport is een "harde" sport. Hoeveel tienduizenden duiven halen niet het einde van het seizoen? Simpelweg omdat ze het net niet kunnen. Duivenmelkers hebben daar een schoon woord voor. Selectie zeggen ze. Is dat ook niet een beetje een meedogenloze houding? Duiven die geen keuze hebben. Overleven of de soeppot? Prijs winnen of het scherpste mes? Ook wij, duivenmelkers, gaan op een schone dag de dierenactivisten tegen krijgen. In Den Haag (Nederland) liggen al kamervragen klaar, horen we... De Partij van de Dieren zou zich weer gaan roeren. Reden: sport tijdens veel te hete dagen... Echt waar: om nog langer te overleven gaan we als duivensport toch maar beter wat meer voorzichtigheid moeten inbouwen. We gaan wat beter op onze tellen moeten letten. Maar hoe verander je in deze dagen een mentaliteit van vele jaren? Augustus is straks opnieuw de maand van de jonge duivenvluchten. Zeven zogezegde nationale klassiekers in een bestek van zeven weken. Is zoiets wel haalbaar en te overleven? Ik hoop van wel maar ik vrees van niet... Zo lang inrichters alleen maar heel veel vluchten willen organiseren omdat ze daar heel veel geld kunnen mee verdienen: dan komt één keer de dag dat we echt wel in de grijparmen van Dierenwelzijn gaan belanden. Echt waar, onze sport moet dringend rond een verstandige tafel gaan zitten. Nationale vluchten vliegen ons wekelijks om de oren maar na één week weten we zelfs niet meer wie de winnaars zijn geweest... Nationale winnaars vandaag: ze moeten het doen met een stamkaart op internet en drie van de meest onnozele foto's. Een kot, een duif. En dat is het dan... Een nationale winnaar verdient toch wel net iets meer respect zeker? Inderdaad, er is nog heel veel werk aan de winkel. (24-7-2015)

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Actueel 
» Bourges: duiven slimmer dan de liefhebber...

» De Kantlijn: zwaluwen belangrijker dan mensen

» Mit Van Hove speelt onder een schuilnaam...

» St. Vincent tegen het licht gehouden

» Gust Cristiaens recht voor zijn raap...


vakantievilla Spanje