Meester Luc Deleu is formeel.

Artikel 73 is niet voor interpretatie vatbaar!

Pasen 2014. Erik Limbourg en Geert Declercq halen opgelucht adem. De nachtmerrie is voorbij...

"-We gaan er proberen het beste van te maken," zegt Limbourg. "Met de nadruk op het woordje proberen..."

Kan de boksring nu afgebroken worden? Of volgt er nog een match?


"ERIK LIMBOURG MAG SPELEN.

PRETTIG WEEKEND EN VEEL

SUCCES. GETEKEND: LUC DELEU,

ADVOCAAT"

 

De kogel is door de kerk en mogelijk ook door de kathedraal. Erik Limbourg korft morgen zijn honderd vliegduiven in. Deels in Lombeek, deels in Wemmel... Tenzij het morgen plots zwaar zou gaan beginnen sneeuwen, tenzij vaders voor hun kinderen morgen de ijsstoel uit het schuurtje moeten halen. Maar - goddank - zo slecht ziet het er niet uit. Waarom zo'n soort zelfzekere stelling? En waarom hoort Erik Limbourg zich verder niet meer te bekommeren om een duivenvonnis dat hij woensdag laatst in Brussegem heeft ontvangen. Game over, zegt meester Luc Deleu en advocaat van Eric Limbourg. En hij verwijst met één vinger naar ARTIKEL 73 van het Duivenliefhebberswetboek wat zegt:

"De beslissing van een Kamer van Beroep in strafzaken neemt ONMIDDELIJK AANVANG niettegenstaande cassatieberoep, behalve voor wat beslissingen betreft (of gedeelten van beslissingen) die een louter burgerlijk karakter hebben."

Eén en ander bevestigt diezelfde Luc Deleu deze middag ook nog eens per mail. En dat gaat zo: "Artikel 73 is formeel en niet voor interpretatie vatbaar. De beslissing van een KAMER VAN BEROEP en dat is hier het geval, neemt ONMIDDELIJK aanvang. De beslissingen van artikel 84 en 85 slaan enkel op eerste aanleg en op burgerlijke beslissingen in beroep. ERIK LIMBOURG mag spelen. Prettig weekend en veel succes." Getekend Luc Deleu.

De door de Beroepskamer uitgesproken beslissing is dus effectief ingegaan per 16 januari van dit jaar. Om per 16 april te eindigen. Appeltje eitje dus... Volgens Luc Deleu is Limbourg opnieuw een vrije vogel. Hij kan aan de slag en aan het spel. Maar hoe kan het dat een vonnis dan zo lang (volle drie maanden) zomaar ergens blijft liggen en rondslingeren ten kantore van de KBDB. "-Geen enkel idee," zegt Luc Deleu. "Ik woon daar tenslotte niet..." Zou het een gebrek aan juridische kennis kunnen zijn? Zou het kunnen dat iemand als Eric Dubois (toch secretaris) het ook niet weet... Te weinig kennis van jurisdictie? "-Alles kan," weet Deleu. "Maar het is te opvallend dat er in een stuk regelgeving toch wel wat haken en ogen zitten zo te zien. Ik kan het ook niet hard maken maar ik blijf de indruk hebben dat het geen juristen zijn geweest die dat Duivenliefhebberswetboek ooit hebben geschreven. Gelijkaardige zaken zijn zelfs niet nieuw bij de Voetbalbond of bij de Wielerbond. Maar dat maakt in deze zaak niet de rekening van Erik Limbourg. Ik zeg: hij is op dit ogenblik een vrije vogel. Hij kan en mag dit weekend en alle volgenden probleemloos met zijn duiven spelen. Tot ziens!"

Klare taal in een Duivenliefhebberswetboek dat dus overduidelijk met haken en ogen in mekaar blijkt te hangen. En hoe gaat aanklager Ferdi Vandersanden zo'n soort verhaal en standpunt interpreteren. "-Ik schrijf hem daar vandaag nog een heel duidelijke brief over," zegt Luc Deleu. Vraag is alleen of Vandersanden zich daarbij gaat neerleggen? Gaat hij de strijdbijl dan toch begraven? Of niet... En gaat hij mogelijk opnieuw in de clinch gaan? En gaat het beroemde "duivenliefhebberswetboek" dan misschien integraal in de kachel belanden. Opbranden met twee klompen droog hout? Eén ding is wel al duidelijk: Vandersanden pikt het niet dat één iemand drie maanden effectief geschorst is en dat de schorsing toevallig (?) ophoudt te bestaan op de dag dat iemand zwart op wit en per aangetekend schrijven op de hoogte is gesteld. "-Dat is op zich heel bizar" zegt Vandersanden. "Het is dan zomaar voldoende dat ergens een administratie faalt of haar werk niet doet om niet gestraft te kunnen worden. En dit ondanks een duidelijke uitspraak..."

Tot zover: Erik Limbourg gaat zondag Noyon spelen. Gesteund door artikel 73 van de wet. Nu al kun je er gif op innemen dat Vandersanden het daar niet zal bij laten. De boksring moet overduidelijk nog niet meteen afgebroken worden. Wie leeft zal zien. (18-4-2014)

 

Het gaat er kennelijk heel stevig aantoe in duivenland...

Dierenarts Ferdi Vandersanden: "-Ik heb gelijk". Erik Limbourg: "-Ik heb gelijk volgens mijn advocaat..."

Alles draait om "in kracht van gewijzigde treden"...

Speelt Erik Limbourg dit weekend met duiven? Dat is de vraag van één miljoen...

 

"ALS HIJ TOCH DENKT TE

MOETEN SPELEN DAN HANGT HIJ... IK

LIG OP VINKENSLAG."

 

Twee dagen voor het vredige en vrolijke feest van Pasen zit het er opnieuw bovenarms op tussen dierenarts Ferdi Vandersanden en Erik Limbourg. Vandersanden die dik twee jaar geleden de kat de bel aanbondt door Limbourg te beschuldigen van "malversaties" en fouten in stamkaarten (vervalsing, zegt Vandersanden) pruimt het niet dat Limbourg net iets te makkelijk met één en ander gaat wegkomen. Vandersanden pikt het niet waar Erik Limbourg stelt dat zijn drie maanden schorsing sedert 16 april voorbij zouden zijn. Geert Declercq, compagnon van Limbourg, zou deze informatie opgepikt hebben bij hun advocaat, zijnde meester Luc Deleu. Maar dit zijn praatjes laat Vandersanden meteen weten. En hij wenst en eist dat de KBDB erop zal toezien dat Erik Limbourg in staat van volledige schorsing moet blijven vanaf 16 april ll. tot en met 16 juli ek.

Vandersanden windt er geen doekjes om. "-Ik heb altijd geweten dat er in Brussegem andere wetten tellen als in de rest van het land," laat hij weten. "Het feit dat Limbourg een EFFECTIEVE veroordeling krijgt van drie maanden bewijst voldoende dat hij dingen gedaan heeft die niet door de beugel kunnen. Of het bewijs dat hij niet steeds koosjer is geweest. Bovendien is het duivenliefhebberswetboek duidelijk. Dat zegt: een VONNIS kan pas uitwerking hebben vanaf het moment dat het je betekend wordt." Vervolgens citeert Vandersanden ook nog eens artikel 84 van datzelfde duivenliefhebberswetboek dat zegt: "De beslissingen van de Kamers worden aan partijën op het adres van hun woon-of verblijfplaats bij aangetekend schrijven met ontvangstbewijs betekend door de secretaris-verslaggever. Terwijl artikel 85 dan weer laat weten: "De beslissingen van de Kamers hebben uitwerking in het ganse land vanaf de DATUM waarop zij in kracht van gewijzigde zijn getreden...

En wellicht gaat het nu net om dat laatste zinnetje draaien. Wat is nu de datum waarop de uitwerking in kracht van gewijzigde is getreden? Is dat de datum van 16 januari? Dag waarop de Beroepskamer uitspraak heeft gedaan? Dag waarop de straf in Halle uitgesproken werd en op papier is gezet? Of is het 16 april... Dag waarop de postbode bij Erik Limbourg het vonnis is komen bezorgen? Voer inderdaad voor juristen. Zeg dat wel... Toch blijft Vandersanden bij zijn standpunt: "De schorsing van Limbourg gaat in per 16 april en eindigt per 16 juli. Van nu totdan gaat hij niet meer mogen deelnemen aan wedstrijden. Seizoen of geen seizoen." En dit terwijl Erik Limbourg eerder deze week nog van mening was dat hij komend weekend met zijn honderd "vliegers" verder de baan op zou kunnen? Ja of neen? Het is duidelijk: de kat ligt serieus op het spek gebonden. En juridisch zou één en ander wel eens serieus kunnen gaan opflakkeren. Heeft meester Luc Deleu gelijk? Of heeft Ferdi Vandersanden gelijk? En als Erik Limbourg dit weekend alsnog zijn duiven zou inkorven?

"-Dan hangt hij," zegt Vandersanden. "Ik heb geen enkel probleem om te zeggen dat ik op vinkenslag lig voor het geval dat... En als ze in Brussegem toch inkorven betekent dat automatisch dat die negen maanden voorwaardelijk meteen gaan omgezet worden in nog eens negen maanden effectief. Bovendien wil ik ook nog wel opmerken dat cassatie deze uitspraak in beroep niet opheft. Ik zeg: ze doen maar zeker. En tot slot nog dit: KBDB-secretaris Eric Dubois heeft het duo Limbourg-Declercq voldoende op de hoogte gebracht van wat mag en niet mag. Voilà, ze doen dus maar... En wat in deze verder ook nog eens de rol zou kunnen zijn van de bondsvoorzitter... Ook dat gaan we nog wel zien. Eén zaak is duidelijk: als Limbourg tussen nu en straks toch denkt met duiven te kunnen spelen, dansen de poppen. Ja, dan zijn de rapen gaar."

Heel spannende paasdagen! Het is het minste wat je kan zeggen... Wie doet wat? Wie durft? En wie heeft gelijk of krijgt gelijk? Zelfs als Limbourg zijn duiven straks ergens voor PORT zou meegeven... Ook dan zit Vandersanden op vinkenslag. Hard tegen onzacht. (18-4-2014)


En toch wens ik je met zijn allen een ZALIGE en

VREDIGE pasen... Tenzij het verboden zou zijn?


KERKKLOKKEN, EEN HELE DAG FLITSEN,

EEN DUIVENMELKER, HET ANGELUS,

JOELENDE EN JENGELENDE KINDEREN...

DE SCHONE WERELD LIJKT ALSMAAR

VERDER EN VERDER WEG...

 

Neen, ik ben gisteren niet gefitst. Hoop ik althans. Toch heb ik mij één kwartiertje tussen het verkeer begeven. Ik moest ten gemeentehuize zijn. Niks gezien neen... Wat ik van zo'n nationale "flitsdag" wel mag vinden? Puur bezigheidstherapie lijkt me dat. Spierballengerol wat niks brengt. Let wel, ik ben absoluut tegen laagvliegers op de baan maar we mogen nu ook weer niet heel erg onnozel beginnen doen. Profileringsdrang (zoals dat heet) is nog nooit voor iets goed geweest. De politie zou zich beter bezighouden met het betrappen van dieven van riooldeksels. Maar wat blijkt? Ze verdwijnen op een nacht, ze zijn foetsjie. En neen, niks gezien neen. Oud ijzer is tegenwoordig een hobby en een bijverdienste geworden. Net zoals flitsboetes er alleen maar zijn om de staatskas te spekken. Juist, verkapte belastingen... Het moet opbrengen, weet je wel. Het liefst op de kap en de kop van de argeloze burger. Eén kilometer te snel kostte je gisteren vijftig euro. Maar een hoogvlieger morgen op de autobaan tegen tweehonderd kilometer per uur... Sorry, we hebben hem niet kunnen volgen. Het ging te rap en te snel. We hebben hem moeten laten gaan... Neen, ik wens mij niet verder te ergeren dezer dagen. Het is tenslotte paasweekend voor u en voor mij. Gisteren (Witte Donderdag) is het brood gebroken, de wijn gedronken, de vissen verdeeld en de voeten gewassen. Pilatus heeft Jezus laten aanhouden en vandaag nagelen ze hem op zijn kruis. Om drie uur in de namiddag. Op Golgotha. Dat is een berg. Of beter een heuveltje... Tsja, mensen kennen tegenwoordig al lang hun klassiekers niet meer. En ja, ik ga om drie uur deze middag als de kerkklokken luiden toch efkens op mijn gat zitten. Ik ben nu één keer een liefhebber van klokkengelui en van kerktorens. Ik ben niet voor niks naast een kerk geboren moet je weten. Ze doet vandaag dan wel geen dienst meer, ze staat leeg maar de klokken werken nog. Automatique. In Stekene komen de klokken vandaag dan weer voor de vrederechter. Buren vinden ze te luid klinken. Ze zijn gaan reclameren. Ze kunnen niet slapen, zeggen ze. Het stoort ze danig. Hoe zielig kunnen mensen zijn, denk ik dan. Bij een kerk horen nu één keer al zeshonderd jaar klokken. Maar in Stekene wonen kennelijk een bende stoethaspels waar je niks mee kunt. Ik en ik alleen weet je wel... Neen en nogmaals, mij zul je nooit een pint zien drinken met zo'n soort opgefokte egoïsten. Ze kunnen voor mijn part de kast op of "den boom" in... Kerkklokken zijn er nu één keer om te luiden. Daar zijn ze voor. Ik ga toch ook niet reclameren omdat één of andere geitenwollensokken griet met haar bakfiets met daarin twee jengelende kinderen heel mijn fietspad in neemt... Ik denk er dan wel het mijne van maar ik laat ze rijden. Verdraagzaamheid is een schone deugd toch? Leven en laten leven: het is een kunst die sommige mensen niet meer beheersen. Want wat komen ze zeggen begin van de week? Buren hebben zever met een duivenmelker. Hij fluit op zaterdag en zondag (zeggen ze) de mensen wakker. Als zijn duiven komen. In 't weekend. We kunnen niet slapen! Ik zeg: duiven komen ten vroegste om tien uur. Om elf uur of straks nog later naargelang de lengte van de koers. Ik zeg: na tien uur 's morgens liggen normale (?) mensen niet meer in hun bed. Dan moeten ze al lang gewassen en geschoren zijn. Dan is het zelfs zo stilletjes tijd om de ontbijttafel af te ruimen toch? Maar wat zeggen de klagers? Wij gaan tot 's morgens uit. Soms tot vier uur, soms tot zes uur. Fun in de disco... En dan willen we slapen. Tot een "kot" in de dag... Stomme duivenmelker! Tsja, de wereld wordt er overduidelijk niet makkelijker op. Maar nogmaals: ik wil met zo'n wereld en zo'n soort samenleving - eigenlijk, feitelijk - niks te maken hebben. Ik amuseer mij. In stilte. In peis en in vree. Ik lees, ik schrijf, ik fluit mijn eigen liedje, ik zeg mensen goeiedag en ik geef oudjes en kinderen voorrang als ze de weg over willen steken. Ik durf ze zelfs soms te wuiven... Twee op tien wuiven terug. Maar dat maakt me niks... Ondertussen krijgt een mens zo'n beetje de indruk hoe mensen voelen en reageren en hoe weinig sociaal deze samenleving nog is. Echt waar, ooit stopte ik met mijn auto midden in het centrum van Putte bij Mechelen. Een rijtje hupse schoolkinderen wilden de straat over. Eén pagadder zwaaide zo dol en gek met zijn boekentas tot het slot het begaf kennelijk. Heel de inboedel toch wel op straat zeker. Boeken, pennen, papier, een agenda, een plastic brooddoos. Het patste op straat en op de openbare weg. Ik stopte in het spitsuur. De boel moest tenslotte geruimd. Kinderen zijn tenslotte kinderen. Natuurlijk duurde het even en achter mij (niet aan gedacht) vormde zich een zekere file. Misschien wel achtentwintig auto's... Stilstand in het centrum van Putte wegens een "accidentje" van ne kleine. Plots een klap op mijn dak en een tik tegen mijn ruit. Twee heetgebakerde onnozelaars begonnen mij uit te schelden. Wat sta jij hier, godverdoemme, te doen. Ik maak je kapot. Ik kieper "uwen otto" sebiet ondersteboven... Het kleine kind dat zijn spulletjes bezig was samen te rapen, bleek niet echt hun probleem. Zij hadden een probleem. Met zichzelf... Klootzakken. Ik ben uitgestapt, heb ze midden van het dorp ter plekke efkens uitgescholden. Toen was alles opgeraapt. De baan weer vrij.

Snap je nu waarom ik rond Pasen (maar ook op andere momenten) al eens op een bankje in "mijnen" hof ga zitten. Snap je nu dat ik soms verliefd kan zijn op een meesje in de kersenboom of op een vink die kwietert van tak naar tak. Snap je nu waarom ik nog altijd verliefd ben op het klokkengelui van het Angelus uit "mijn" kerktoren. Drie uur na de middag. Klepperdeklep... Boeren uit mijn jeugd namen op het veld toen nog efkens kun pet af. En ze maakten een kruisteken. Voor god, de wereld en de witte kolen of de nog te plukken pinsessebonen... Boeren die merci zegden tegen een god die misschien niet bestaat. Maar het gebaar alleen al. Het gevoel, de geste... Die schone wereld is vandaag een beetje weg. Te ver weg misschien. Toch wens ik je een verschrikkelijke zalige Pasen met zijn allen. Ook ouderwets. Toch doe ik het. (18-4-2014)

 

Het seizoen moet nog beginnen en heel Wortegem-Petegem en omstreken kijkt richting Bert Vandenberghe...

Kun je met voldoende geld dan toch duivensucces kopen?

Alle hoop is gericht op twee ronden jongen van Gaby Vandenabeele...

"-Doet wat ge wilt maar zie dat het tenminste een beetje deftig is..."

Horen we hier mogelijk de vrouw-des-huizes? Ze heeft gelijk. Het moet een beetje assorti zijn...

 

BERT VANDENBERGHE: HIJ ZAL VOOR

ALTIJD DE MELKER ZIJN MET DAT

DUIVENKOT MET DAT RIETEN

DAK!

 

Bert Vandenberghe is niet van gisteren. Hij is wel van Wortegem-Petegem. Vriendelijke en goeie man, zeggen zijn buren en kameraden in het duivenlokaal. Bert ja, dat is best een sociale vent. Maar hij is ook een succesrijk en beslagen zakenman. In textiel, in karpetten en tapijten. Oude snit, nieuwe snit. De kunst van het weven van de moderne tijd... Na zijn lange en vele uren, na zijn soms lange dagen is "mijnheer" Vandenberghe duivenliefhebber. Ver weg van het gerots en geraas dat het zakenleven toch is, houdt Vandenberghe zielsveel van duiven. En dan is hij thuis. Helemaal thuis. Op zijn gemak. Duiven zien "vallen" zoals ze zeggen, op zaterdag in "den hof", een beetje spanning voelen: het ontspant. Uiteraard heeft Vandenberghe volk voor de verzorging van zijn duivenhuishouden. Hoewel hijzelf niet echt schrik heeft van een stofjas. Liefde en duiven: ieder zijn ding toch. Winterdag laatst: Vandenberghe verkocht bij Pipa een resem goeie duiven. Kampioenen uit het paters' vaatje. Het bracht Vandenberghe aardig wat euro's op. Naast een beetje naam en extra faam. Wie uitslagen naast duiven kan leggen, kan bij Pipa inderdaad zaken doen. Omdat de straat altijd wel "klapt" ging het verhaal dat Vandenberghe mogelijk op middellange termijn met de duivensport zou kappen. Niks van... En integendeel. Want wat deed Bert Vandenberghe? Hij plaçeerde zijn gewonnen geld niet onnozel op één of ander spaarboekje. Hij investeerde. En hij ging de markt op. Zo kocht hij bij zijn goeie kameraad Gaby Vandenabeele maar liefst twee rondes verse jongen. Eerste en tweede leg van het beste wat in Dentergem onder de pannen zit. Omdat Vandenberghe en man met torenhoge ambities is. Op een bepaald moment werd zelfs overwogen om ook nog wat te halen bij de broers Vandenheede in Zingem. Zal voor een andere keer zijn...

Vandenberghe, een vent met geld zeggen de mensen dan. Zo is het gemakkelijk. Alleen Vandenberghe investeert, hij laat mensen leven, hij koopt en hij kijkt. En hij wil al die verse aanwinsten straks simpelweg vrij en vrolijk gaan spelen. Vlammen en testen. Zo gaat dat in Wortegem-Petegem. En hoeveel succes hij straks gaat rapen: niet te zeggen, zegt hij. We gaan ons best doen. Vandenberghe is een vent die zelden voor zijn beurt praat. Hij droomt niet, hij lult niet, hij hoopt enkel op het beste. En als er al eens een onvoorzien probleempje de kop durft op te steken wordt Gaby Vandenabeele geraadpleegd. Vriend van het huis. Kameraad. Vandenabeele-duiven  zijn Vandenberghe aardig bevallen. Bert steekt dat dan ook niet onder stoelen of banken. En voor de rest laat hij de wereld leven... En toch staat er onderhand ook wel wat druk op de ketel. Heel Wortegem-Petegem weet hoe fors en stevig Vandenberghe durft te investeren... Met als gevolg dat de verre buurt hem straks extra in de gaten zal gaan houden. Kun je dan toch goeie duiven kopen? We gaan het straks zien. Ten huize Bert Vandenberghe. Voor ons en voor velen is hij de man met het duivenkot met het rieten dak. Niet echt alledaags maar wel knap. De kans dat mevrouw Vandenberghe wel eens iemand zou kunnen zijn met goeie smaak: het zou ons niet verbazen. Misschien heeft ze haar man gezegd: Bert, ge moogt doen wat je wil maar het moet hier een beetje schoon en een beetje "assorti" blijven. Geen tang op een varken. Ik durf te verwedden dat op deze manier dat rieten dak op de hokken is terecht gekomen. Ge moogt gerust zijn, lieve schat. Het leven zoals het is zeker? (17-4-2014)

 

 

De stamkaarten-oorlog tussen Ferdi Vandersanden en Erik Limbourg is eindelijk beslecht...

Limbourg was effectief geschorst van 16 januari 2014 tot 16 april 2014...

Vandaag is de postbode gekomen met een aangetekend schrijven. In Brussegem...

Zeventig weduwnaars en dertig vliegduivinnen zijn er helemaal klaar voor. Go, Gogo...

 

ERIK LIMBOURG (BRUSSEGEM) IS EEN

VRIJ MAN. HIJ WAS DAN WEL DRIE

MAANDEN GESCHORST. MAAR HIJ WIST

NERGENS VAN... HET VONNIS IN BEROEP

IS DRIE MAANDEN (ERGENS?) BLIJVEN LIGGEN...

 

In het licht van de geschiedenis en het leven en met de duivensport als achtergronddecor is vandaag een einde gekomen aan wat we de de "KLUCHT" rond Erik Limbourg zouden kunnen noemen. Geert Hoste en Filip Geubels: het zijn en blijven kleine jongens. Zoiets ooit bedenken: ze zijn er niet toe in staat... Nog even de feiten: dik twee jaar geleden. In het verre Veldwezelt struikelde ene Ferdi Vandersande (dierenarts) over enkele duiven en stamkaarten van Erik Limbourg. Zie je wel, die Limbourg is een smerige en vuile oplichter, riep Vandersande. Stamkaarten vervalsen is tenslotte niet niks. En prompt vertrok een klachtenbrief ten name Limbourg richting KBDB in Halle. Met de vraag om mijnheer Limbourg voor de gepleegde feiten zwaar te straffen en te berechten. Je snapt het al: het zijn geen vrienden, Limbourg en Vandersanden. En wat deed Limbourg: hij bekeek de aanklacht en de aantijgingen. En inderdaad: er waren een paar schoonheidsfoutjes in en tussen zijn pedigrees gesukkeld. Met zijn compagnon Geert De Clercq werd één en ander herbekeken en rechtgezet. Missen kan menselijk zijn. En ik, zegde Limbourg, ik neem hiervoor de volle verantwoordelijkheid. Het is tenslotte "mijne"winkel... Vervolg van deze affaire: verwijten bleven alsmaar door de lucht vliegen. Pingpong tussen twee partijën die nooit samen ooit nog één pint zouden drinken. Hard tegen onzacht... Eerste Aanleg: Eric Limbourg kreeg zowaar één jaar effectieve schorsing aan zijn broek en aan zijn been. De wonderboy uit Brussegem ging per kerende in beroep. Hij liet zijn belangen prompt verdedigen door ene meester Deleu. In dit land overbekend als beslagen advokaat in o.m. sportzaken... Koers, voetbal, nu duiven ook. Januari dan... De Beroepskamer kwam samen. En Ferdi Vandersanden bleef bij zijn eerdere standpunt. Limbourg is een schriftvervalser en zo'n soort gasten moeten maar weten wat ze doen. En tussen de plooiën en tijdens deze zitting vroeg hij ook nog eens een schadevergoeding van 50.000 euro. Ferdi Vandersanden leek wel heel erg zeker van zijn zaak... En Eric Limbourg en Geert Declercq: zij gingen zich in de wachtrij zetten. We zien wel wat er komt... We kunnen tenslotte niet anders...

Tot vandaag. 16 april van het gezegende jaar 2014 van deze eeuw. Deze middag stond in Brussegem bij Limbourg de postman aan de deur. Aangetekende brief mijnheer. Als ge hier efkens wil tekenen. Het was het beroepsvonnis van eerder dit jaar in januari... In de tekst staat te lezen dat er geen concrete aanwijzingen zijn ten laste van Limbourg die het opzettelijk karakter en dus het "bedrog bewijzen. Maar zo stelt de Beroepskamer verder: de onjuiste publiciteit, ongeacht of deze al dan niet met opzet gebeurde, dient wel gesancioneerd. Bij wijze van "nalatigheid"... Finaal resultaat van de Beroepskamer dd. 16 januari 2014: in plaats van één jaar effectief (Eerste Aanleg) krijgt Erik Limbourg DRIE maanden effectieve schorsing aan zijn been plus ook nog eens NEGEN maanden voorwaardelijk.

Deze middag, 16 april: onzekerheid, vertwijfeling in Brussegem. Erik Limbourg en Geert Declercq leggen het Beroepsvonnis voor bij meester Luc Deleu. Hij bekijkt de papererassen, hij ziet, hij leest en hij neemt het wetboek van de KBDB ter hand. En wat blijkt? De effectieve schorsing van drie maanden zou in gegaan zijn op 16 januari 2014 om te eindigen op 16 april 2014. Dat is vandaag. Net op de dag dat het aangetekend schrijven van de KBDB in Brussegem werd afgeleverd. Zeg dat meester Luc Deleu het zo gezegd heeft. Conclusie: Limbourg is zogezegd drie maanden geschorst geweest zonder het zelf te weten. En nu weet hij het en zijn schorsing is over, voorbij en afgelopen. Erik Limbourg mag zonder één dag te brommen weer rustig en vrij en fluitend vanaf komende zaterdag met "zijn" duiven spelen. Het gaan zeventig (nog echte) weduwnaars en dertig vliegduivinnen op Noyon worden. Honderd stuks altegaar! Waarom de KBDB Erik Limbourg van deze affaire drie maanden na de feiten eerst is komen inlichten... Geen idee. Voorzitter Van Bockstaele zegt en denkt (?) dat dat de gebruikelijke procedure is bij zaken in beroep... Die dingen worden wel uitgesproken maar ze blijven nogal lang liggen ja... En omdat Erik Limbourg niks ooit heeft geweten van deze drie maanden straf heeft hij eerder zijn duiven én geleerd, én gelapt én al enkele keren gespeeld. En vanaf nu zou hij helemaal een vrij man zijn. De nachtmerrie helemaal voorbij. Na twee jaar zweten, niet weten en toch altijd dat tikkeltje achterdocht... Bovendien paseerde Erik Limbourg ook nog eens laatst bij Pipa voor een verkoop van jong grut uit zijn beste duiven. Tweeduizend euro als gemiddelde prijs. En niemand bij de KBDB die het heeft gezien, laat staan er over gevallen is... Ook Pipa wist nergens van.

En wat zegt Erik Limbourg vandaag? Ik ben content dat heel die zaak eindelijk en finaal van de baan is. Twee jaar is lang als je op iets wacht wat maar niet wil komen. Echt waar, je ziet de postbode enkele keren per week voorbij fietsen en denkt dan toch elke keer wanneer hij het nieuws op een dag zal gaan brengen. Vandaag is het dan gekomen en alles is over en voorbij. Een pak van je hart al zeg ik het zelf... Ook nog eens het feit dat vrienden en bekenden je alsmaar bleven vragen of we nog niks wisten: dat begint op de duur echt wel te wegen.  Eind goed, al goed, zegt ook compagnon Geert Declercq. Alsmaar te moeten leven met onzekerheid... Het is twee jaar verkorting aan ons leven geweest, durf ik te zeggen.

Nog één pittig detail. In het vonnis heeft de Beroepskamer van de KBDB het over Erik Limbourg als zijnde een "PROFESSIONELE" duivenmelker. En zij mogen geen fouten maken. Zo staat het er. En verder: aangezien er geen concrete aanwijzingen zijn van enig opzettelijk karakter dat het BEDROG bewijst... Toch dient een succesvolle en professionele verkoper een zware FOUT aangerekend te worden met een gepaste straf. Al was het maar om duidelijk te maken dat professionele verkopers van duiven DEONTOLIGISCHE verplichtingen hebben . Einde van de klucht. Einde verhaal... Waarom de KBDB een onderscheid maakt in SOORTEN van duivenliefhebbers: dat is op zijn minst een raadsel. Gaan ze het straks misschien ook nog hebben over duivenmelkers in de ziekenkas, duivenmelkers op "den dop", duivenmelkers met een leefloon en duivenmelkers met drie Mercedessen voor de deur? En krijgt een duivenliefhebber met toevallig één been mogelijk minder straf aangerekend dan een prof met mogelijk een paar miljoen euro op zijn bankrekening? Kan een duivenrechtbank mensen zomaar discrimineren. De ene beter dan de andere? Met alle respect maar op dat vlak is de KBDB wel serieus op zijn buik gegaan. Uitgegleden over een bananenschil? Zullen we het daar maar op houden? Of kan het domheid zijn geweest? Kromme rechtspraak om het zomaar eens te zeggen... Het is maar best dat ze zo'n duivenvonnis nooit onder ogen krijgen bij het Centrum van Gelijke Kansen... Want ook op dat vlak zou het wel eens compleet fout kunnen lopen. In duivenmelkers is geen verschil. Nog niet...

En Eric Limbourg: hij kan weer wat rustiger ademen en op zijn duiven fluiten. De nachtmerrie is voorbij. Zelfs zonder dat hij het ooit heeft geweten. Straffe "koffie". Zoveel is duidelijk. (16-4-2014)

 

Het land is gered: Wilmots krijgt vier jaar lang 600.000 euro per seizoen...

Als daar maar (weer) geen vodden van gaan komen...

Wat als we niet voorbij Zuid-Korea, Algerijë of Rusland gaan geraken?

Uit het "echte" leven gegrepen!

 

IK WEET HET WEL HEEL ZEKER:

IN DE TIJD VAN ERNST HAPPEL

GING ALLES VEEL EN VEEL

BETER...

 

Eindelijk! Ons land is gered. Het heeft dan wel effekens geduurd maar de kogel is door de kerk. Neen, er kan niks nog fout neen. Marc Wilmots heeft een vierjarig contract getekend bij de Belgische Voetbalbond. Prijs per seizoen: 600.000 euro of zo'n slordige "oude" vierentwintig miljoen franken. Eindelijk zeggen ze bij "den bond". Oef, we zijn er klaar mee. Nu nog wereldkampioen worden in Brazilië en alles in de valies. Voetbal mag iets kosten in mijn land. Persoonlijk en omdat ons land dan toch gered is, ben ik deze morgen in hoogst eigen persoon toch maar gauw efkens naar mijn fruitbomen-park gestapt. Ik ben er mijn bloesems gaan checken. Min drie op de zandgronden van de Kempen hadden ze voorspeld. En ik kan je zeggen: dat doet iets met eens mens. Neen, niet echt getreurd neen. Alles in orde. De "bloemekes" zijn - goddank - niet bevroren. Ik ga mijn buren,mijn kameraden en mijn familie eind van de zomer weer goed kunnen bedienen. Appelen, peren, perziken, okkernoten, krieken en wittebuik-kersen... Er is maar één probleem: deze mens gaat er niet beter van worden. Al jaren zijn mijn leveringen nu één keer gratis en voor niks... Het verschil met de voetbalwedde van mijnheer Wilmots staat in schril contrast met mijn naastenliefde en vrijgevigheid. Maar ik... Ik ben een gelukkig mens. Terwijl zo'n vierjarig voetbalcontract wel eens aardig in de soep zou kunnen draaien. Als we straks in de schiftingen niet voorbij Algerijë, Rusland of Zuid-Korea zouden geraken. Wedden dat dan de zever al begint? Wedden dat ze dan al aan de poten van de stoel van mijnheer Wilmots gaan beginnen zagen... Mensen te veel geld betalen voor een onbelangrijke job: het is zelden een goeie zaak. Ik hoor het mijn oude kameraad Ernst Happel nog altijd zeggen. Happel was trainer bij Club Brugge. Alles draaide vierkant en bijna in de soep. Veel spelers liepen amper nog één meter. De hele ploeg was een bende luiwammessen. Met niks nog vooruit te branden... Tot we op een dag in Tongeren een pint gingen pakken. Happel, Antoine Van Hove en deze mens. Duivenmelker Van Hove was tenslotte in die dagen technisch directeur van Club Brugge. Mijnheer Ernst, vroeg Van Hove, plots... Hoe krijgen wij Club terug op de rails? Wat moeten we doen? Zeg het mij. Want de paniek is groot... Happel zegde eerst niks. Hij bestelde vers drie pinten, stak zijn zesde Belga-sigaret van de avond op, zijn kop in de wolken van de rook... Tot Antoine Van Hove een papierke uit zijn portefeuille toverde. Met daarop alle weddes en alle vergoedingen van alle kernspelers. Happel bekeek het "papierke" en begon te zuchten. Viel und viel zu viel, zegde hij. Vijf woorden. Happel was tenslotte een Oostenrijker met een lief in "de" Limburg. Hij bleef het lijstje van Toine Van Hove nog efkens goed bestuderen, hij stak weer een sigaret op om dan te zeggen dat het allemaal "overbetaalde" voetballers waren. Te veel geld voor te weinig talent, zegde Happel. Hoe wil je nu dat die gasten die zoveel geld krijgen zich nog zouden inzetten... Eén sigaret later viel finaal het verdikt. Ge moet die weddes van de aflopende contracten direct met de helft verminderen, zegde Happel. En ge moet de wedstrijdpremies daarentegen fors verhogen... En als ge dat doet, Antoine, haal ik Club Brugge uit de stront... En zo gebeurde. Van Hove sneed aardig in de maandweddes. De wedstrijdpremies werden verdriedubbeld en Ernst Happel haalde zijn slag thuis. Club begon weer te lopen en veel beter te voetballen. Jan Ceulemans (de Caje ja) die ik in die dagen in mijn duivenlokaal nog al eens tegen het lijf liep, moest het toegeven. Wij moesten weer lopen voor ons geld, wij moesten wel spelen voor die premies. Door dat soort ingreep is het weer goed gekomen... Fons Bastijns en ook Jos Volders bevestigden een gelijkaardig verhaal. Alleen met weer te werken voor ons geld zijn we uit de malaise geraakt... Loon naar werken, weet je wel. Vandaag is het voetbal bijna overal failliet en al zeker compleet ontspoord. Omdat de meeste voetbalbestuurders domme kloten zijn en omdat trainers à la Ernst Happel niet meer bestaan. Voetbal en veel sport is alleen nog maar zakkenvullerij... Het leven zoals het is tegenwoordig. Eerst een vet contract en dan zien we het wel verder. Ik zeg: dat pakt zelden goed uit... En ik kan het weten durf ik te zeggen. Heel wat jaren geleden had ik wat te vertellen in een familiaal havenbedrijf aan de "dok" in Antwerpen. Laden en lossen van schepen. Nog heel veel en zwaar handwerk. En wat deed deze mens? Hij paste de les van Ernst Happel toe bij dokwerkers. Loon naar werken. Wie aardig uit zijn pijp kwam, kreeg eind van de week een extra "enveloppeke" met extra geld. Op voorwaarde dat er meer werk verzet werd dan normaal voorzien... En weet ge wat gebeurde? Dokwerkers begonnen hun zolen van hun schoenen te lopen. Meer dan ooit te voren. Wij losten en laden schepen in recordtempo. Veel meer ton per man per shift. Tot soms één derde meer dan de normale regels en voorschriften. En op vrijdagavond maakten wij dan afspraak. Ergens in één of andere gaarkeuken. Bij een Stella van 33 centiliter. 25 centiliter is voor mietjes. Dokwerkers gooiden hun "kopzak" aan de kant, ik verdeelde man per man de "enveloppekes" met extra centen... Een win-win-situatie heet zoiets. Wij gewonnen, zij gewonnen. Wie goed en hard werkt, mag winnen toch! Geleerd van Ernst Happel en het werkt. In zoveel jaren hebben wij nooit aan de "dok" zever gehad, nooit geen staking, nooit geen zever met syndicaten... Met dank aan Ernst Happel. Bazen en gasten: wij waren dikke kameraden van mekaar. Tuurlijk, kunnen zo'n dingen vandaag niet meer. De schuld van veel te veel wetten en regeltjes. Van tikklokken en ouderschapsverlof, van halftime werken, drie vierde... Heel de economie is er na een eind de kantjes beginnen aflopen. En dan krijgt een mens zever en miserie. Crisis en armoe.

Ja, in de tijd van Ernst Happel was het beter. Of het met Marc Wilmots goed gaat blijven gaan? Mogen we voor één keer onze joker inzetten? (16-4-2014)

 

Sommige internetsites proberen te overleven met rommel en duiven van zesde garnituur...

Ze moesten zo eens een onnozelaar vinden die gek wil doen?

Het verhaal van wasmachines zonder motor!

 

DUIVEN UIT DE VIERDE HAND. JE

GAAT ER NIKS MEE KUNNEN. LANG

LEVE HET INTERNET...

 

Weet ge wat ik in de duivenmelkerij altijd heel erg knap heb gevonden? Dat zijn mensen die van een "scheet" goud proberen maken. Zagemeel als planken verkopen: het is en blijft een kunst... Niet dat het mij danig interesseert maar - ik geef toe - soms kijk ik er wel eens naar. Naar sommige websites die levendig gehouden worden door een stelletje armoezaaiers... De manier waarop zij het duivenpubliek en de lichtbak proberen bespelen, het tart elke verbeelding. In de slipstream van verkopingen die elders een beetje succesrijk zijn geweest, worden zo'n gasten dan plots wakker. En wat doen ze? Ze gaan dan her en der een beetje in de vuilnisbakken liggen wriemelen. Omdat anderen eerst de toon hebben gezet, doen ze er alles aan om een zelfde soort duiven bij Jan en Pier of Pol (allemaal miskopen) op de kop te tikken. Zo'n soort waardeloze duiven worden dan binnen gehaald voor weinig geld om ze vervolgens op het net te gooien met een grote strik er rond... Wie zo'n soort duiven in de tweede, derde of vierde hand ooit mogelijk in zijn bezit heeft gehad: neen, dat krijg je nooit te horen... Je bent tenslotte verkoper of je bent het niet. Het doet mij een beetje denken aan "charletans" die wasmachines proberen verkopen zonder motor of van dat soort zaken... Want nogmaals: wat je op zo'n soort websites tegenkomt, het zijn zonder meer waardeloze pluimen. Staal zonder waarde zullen we maar zeggen. Zesde keus! Hoe het dan verder in zijn werk gaat? Het is een simpel en onnozel verhaal tegelijk... Zo'n soort internetverkopers rekenen er gewoon op dat één of twee mensen toch zo gek zijn om hun geld op één of twee van die duiven in te zetten. Veel van de rest vullen ze zelf aan met een onbekende naam en met een bedrag dat niemand geboden heeft want het oog moet ook wat hebben uiteraard. Mensen moeten tenslotte de indruk krijgen dat hun winkeltje werkt en marsjeert... Maar wat blijkt na de verkoop: dat er maar één of twee duiven zijn die effectief een "echte" koper hebben gevonden... De valse biedingen: een mens moet de zaken nu één keer echt laten lijken. Gooi ze maar ergens in de voliëre, mogelijk proberen we het volgend jaar nog wel eens een keer... Het is niet omdat je vandaag onvoldoende gekken gaat vinden dat ze over en paar maanden niet toch nog gekker gaan worden. En toch gaan kopen... Tijd brengt raad, hopen ze... Tien duiven aanbieden om er effectief één of twee echt verkocht te krijgen: handel in armoe heeft nu één keer zijn prijs. Zo'n soort internetverkopingen: het heeft veel weg van een paar vliegen proberen vangen met een pot siroop. Jammer genoeg is zo'n soort commercieel verhaal net iets te doorzichtig. Te veel en te bombast opgeklopt ook... Wat ons evenwel altijd maar nog meer blijft verbazen is het feit dat zo'n kerels op hun lichtbak tot vervelens toe moeten herhalen dat ze alleen maar gaan voor KWALITEIT... Dit terwijl de eerste keus al lang elders werd verkocht en aan de man gebracht. Zouden zo'n soort internetverkopers zichzelf nog wel geloven, denk ik dan. Hoe kun je nu achter slogans en grote woorden staan als je weet dat je eigenlijk met waardeloze pluimen bezig bent? Kaf voor koren proberen verkopen. Hoeveel onzin kan een spelleke als duivensport nog hebben? Neen, elk schot is nog altijd geen haas. En zo lang bepaalde internetverkopers het u en mij op deze manier proberen verkopen: waarom zouden wij dan niet mogen lachen? En onze wenkbrauwen fronsen bij zoveel onzin? Nogmaals: zo'n soort commerciele onnozelheden kunnen alleen maar in het wereldje van sport en duiven. En nergens anders. Tsja, wij zijn een speciaal soort volk. Met een aparte markt voor zelfs tweede, derde en vierde handspullen. Of nog beter: van vierdehands-duiven. Eén ding is gelukkig zeker: je gaat er niks mee kunnen. Lang leve het internet! (15-4-2014)

 


Eerst de MOEDER van alle verkiezingen, één week later Bourges en Limoges!

 

ROOD EN BLAUW: ZE GAAN OP

HUN MOEDER ROEPEN STRAKS...

 

Uitgerekend één weekend voor Limoges en Bourges moet "mijn" land door de zure appel. 25 mei: de moeder van alle verkiezingen komt hoe langer, hoe meer in zicht. Uiteraard denkt vandaag en morgen niemand meer over hoe het land te besturen. Massaal gaan politici de boer op. Van hot naar her... Ge gaat toch voor mij wel stemmen zeker? Als bedelaars trekken ze de baan op. Van markt naar plein, van steeg naar straat. En beloven dat ze allemaal doen? Meer verdienen, minder belastingen, straks een goedkoper rusthuis, madammeke. Ik zeg: dat ze mijn gat eens kunnen, de grootste hoop van al dat soort paljassen. Hoe de kaarten gaan liggen? NVA gaat éclatant de sprint winnen en de CVP mag nog net in het wiel en op de foto. Zo staat het vandaag in de sterren en in bijna alle peilingen. Beke, De Wever en Kris Peeters: ze leggen malkander dezer dagen weinig stro in de weg. En als het effen kan "pakken" ze er na de "keus" gauw efkens de MR van Didier Reynders bij en de rest kan gaan pannen witten. Zeker weten: zonder grote accidenten gaan de liberalen en de sossen grandioos van de kaart geveegd worden. Bruno Tobback en Gwendolyn Rutten: ze gaan op hun moeder moeten roepen. Ja, zoveel kletsen als ze willen, gaan ze krijgen. De enige reden waarom ze vandaag alsmaar van "hunnen" tetter maken. Maar met wind alleen vallen geen verkiezingen te winnen. Maar ook in de Walen "kakken" ze onderhand aardig in hun broek. Juist, platte mest. Di Rupo laat zich nog amper zien terwijl Onckelinx en Paul Magnette heelder dagen zitten te kappen op het succes van NVA... De maskers vallen inderdaad af. Bruno Tobback rekent er op dat de armoezaaiers alsnog op zijn sossen-partij zullen stemmen terwijl madame Gwendolyn dan weer rekent op de rijken. Op de middenstand en de ondernemers. Maar dezen zijn de laatste maanden dan weer al lang ingepakt door Bart De Wever. En dat steekt natuurlijk... Inderdaad, vooral de liberalen en de socialisten gaan nog een eind piepen. 25 mei zou wel eens hun "zwarte" zondag kunnen worden. Ge kunt verstandige mensen nu één keer geen blazen blijven wijsmaken. En ge kunt ze ook niet nog langer met hun voeten bljven spelen. Blauw en rood hebben dit land door de jaren heen op de rand van het failliet gezet. En die prijs gaan ze op 25 mei zwaar betalen. Zo liggen althans de politieke troefkaarten. Vader De Croo gaat mogelijk voor het eerst in zijn leven mogen gaan doppen terwijl Bruno Tobback en zijn schamele aanhang maar beter nu al ander werk gaan zoeken...  En precies omdat ze voelen dat hun rijke luisleventje zwaar op kantelen staat, maken ze alleen nog maar van "hunnen tetter". De blaasbalg blaast nog wel, er liggen alleen geen ijzers meer in het vuur. Een land dat evenveel schuld heeft dan wat wij met zijn allen samen kunnen verdienen: ge moet het toch maar doen en klaar krijgen... (14-4-2014)

 


Waarom zien wielrenners eruit als uitgemergelde kindjes uit Biafra...

Een duif met honderd gram overgewicht: ze gaat zelden een grote koers winnen...

Elke sport is vandaag wetenschap bijna... Er valt niks nog te lanterfanten!

En toch blijven topliefhebbers alsmaar mist en verwarring zaaïen...

 

MET DUIVENSPORT UIT DE "OUDE"

DOOS VALT AL LANG NIET MEER

TE WINNEN...

 

Twee jaar na de dopingstrapatsen van Lance Armstrong en consoorten hebben we eens te meer te maken met een compleet andere wielersport. De tijd dat "motards" mee in de slag zaten om volle drinkbussen doping tijdens de koers in het peleton binnen te smokkelen... Dat soort cowboyverhalen durven "coureurs" zich niet meer permitteren. En toch is er vooral de twee laatste jaren opnieuw serieus gesleuteld aan de renners. Wie de polsslag van het peleton mag voelen, wie af en toe de kans krijgt om efkens in het achterkamertje te kijken, weet en ziet dat er vandaag heel nieuwe zaken spelen. Een heel andere aanpak. Gedurfd, uitgekookt en veel meer wetenschappelijk vertellen ze ons. Er wordt alleen opnieuw met geen enkel woord over gerept. Gasten als een Michel Wuyts, een José De Cauwer: ze durven het er niet over te hebben. Tenzij ze dom en blind zouden zijn? Niet dat we uit de biechtstoel willen "klappen" maar heb je al eens goed naar de "rennerslijven" van vandaag gekeken? Er zit geen grammetje vet meer aan coureurs. Ze zijn zo graatmager als een panlat. Daar waar het vetgehalte twee seizoenen geleden nog zeven, acht tot negen durfde te gaan, zitten renners nu aan vijf gram vet. Min of meer... Een coureur in zijn bloot lijf: je schrikt je een hoedje. Het lijkt wel Biafra. Armoede en uitgemergeld... Juist: de nieuwe aanpak. Geen enkele toprenner sleurt vandaag geen halve kilo te veel nog mee. Lijven zijn afgetraind, alle vlees is weg. Alleen spieren en pezen blijven nog over. Elk half kilootje dat coureurs onderweg moeten meeslepen, is een half kilootje te veel. Wat daar verder aan vooraf is gegaan: je wil het niet weten. Trainen, trainen en nog eens trainen. Bij de beesten ja... Wat krijg je dan: alles was overtollig is, is weg en in zo'n toestand wordt intussen een konditie gekweekt waar je koud van kan worden. Een taartje, een klein pakje frieten, een patéke onderweg? Nooit ofte nooit... Van november tot gisteren staan topcoureurs drie keer per dag thuis op de weegschaal. Omdat enkel met een toplijf te winnen valt. Of zo'n soort brutale aanpak (om te winnen) kadert in een mensvriendelijke sport is nog maar de vraag. Alleen: doping is op deze manier voor het groot deel het land en het peleton uit. Maar hoe zit het dan met de weerstand van de renners zoals dat heet? Die is broos en flinterdun. Twee zuchtjes koude wind of één keer in de kou met vers gewassen haren buiten naar de vuilnisemmer stappen: het kan fataal zijn. Ziek, brochitis, valling, een beetje verkouden... Tocht thuis of een achterdeur die efkens open staat: het kan fataal zijn. De weerstand weet je wel! En waarom denk je nu dat wielrenners na de koers drie truiën over mekaar aantrekken, hun pet of hun wollen muts meteen opzetten... Juist: ter bescherming van de superconditie.

Ja, dat is vandaag de nieuwe en brutale aanpak van coureurs... En ik durf te wedden dat slimme (?) duivenmelkers vandaag al bezigzijn dezelfde weg uit te stippelen. Duiven trainen als de beesten, kilometers en nog meer kilometers malen om vervolgens langs de weg van voeding te zien dat er geen grammetje vet aan het lijf van duiven te bespeuren valt. Inderdaad: die kant gaat het tegenwoordig in duivenland uit. Drooggetrainde duiven, konditie als een huis. Trainen als een lier en geen ballast meesleuren. En als duiven dan een beetje pienter en slim zijn, valt er inderdaad te winnen. Zonder pillen en zonder "pottekes". Juist: zonder doping... Duivenmelkers zijn vandaag al lang geen domme mensen meer. Ze zijn een beetje dokter, een beetje dietist, ze kennen het vet en de "magerte" van duivenvoer... Duiven die tussen Bourges en het thuisfront honderd gram vet te veel moeten meezeulen, ze komen aan de streep twee minuten of meer te kort. Zo werkt en gaat dat tegenwoordig. Klaar, de wind en de ligging kunnen sport en winnen nog enigszins een beetje in de weg zitten maar al de rest is wel uitgekookte sport. Drooggetrainde duiven, niks vet maar wel een hoge pijngrens. Duivenliefhebbers die straks zo'n soort verhaal in de praktijk kunnen omzetten: zij gaan winnen. Vraag is alleen of het dan nog wel hobby is? Of plezier? Maar dat is het toch al lang niet meer. Net als koers is duivensport vandaag moderne en uitgekookte sport... En de echte toppers die ons straks maar weer proberen belazeren met wat flipflap verhalen: ik zeg, geloof ze niet... Met een duif met honderdvijftig gram overgewicht gaan ze nooit winnen. Ze gaan dat wel zeggen maar ze liegen als een huis. Net zoals de wielersport vandaag nog een klein beetje de waarheid probeert te verbergen.

Topsport speelt bijna nooit open kaart. Maar neem het maar aan dat je met geen halve duif kunt winnen waar zes pluimpjes fout liggen. Dat soort sport uit de "oude" doos bestaat bijna niet meer. Alleen zegt niemand het open en bloot met zoveel woorden. Met mist en twijfel proberen kampioenen nooit te moeten zeggen hoe het echt werkt. Juist: ge moogt geen slapende honden wakker maken. Sukkelaars moet je vooral laten sukkelen. (14-4-2014)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 



Actueel 
» Bourges: duiven slimmer dan de liefhebber...

» De Kantlijn: zwaluwen belangrijker dan mensen

» Mit Van Hove speelt onder een schuilnaam...

» St. Vincent tegen het licht gehouden

» Gust Cristiaens recht voor zijn raap...


vakantievilla Spanje