IN FLANDERS FIELDS THE POPPIES BLOW

BETWEEN THE CROSSES, ROW AND ROW...

 

DUIVENSPORT HERDENKT

"DEN GROOTEN OORLOG"...

 

West-Vlaanderen herdenkt nu zaterdag "den grooten oorlog"... Met een vlucht uit COMPIEGNE. Vrijdag inkorven in zowat 45 Westvlaamse lokalen. Alle info op www.wvou.be Met alle respect: het is een schoon en nobel en menselijk initiatief. Hoeveel doden zijn er niet in de "grooten oorlog" gevallen. In de Westhoek van dit land. Bloed tussen de klaprozen. 't Is altijd iemands moeder, 't is altijd iemands kind... Compiégne is bovendien ook nog eens een historische keuze. Wapenstilstand in 1918.  Getekend in een oude treinwagon. Geschiedenis die niet nooit mag vervagen toch? De initatiefnemers verdienen een eresaluut en een pluim voor hun organisatie van straks. Nooit meer oorlog... Niet in de wereld, niet in de sport...

Later in september (op zaterdag 13 september) organiseren ze in Vorselaar ook zo'n herdenkingsvlucht. Heel Antwerpen mag deelnemen. Koers uit DE PANNE... Het hele inkorfgebeuren heeft plaats en plek op vrijdag 12 september tussen 17 en 20 u in duivenbond Vorselaar. Info en inlichtingen: louisvlooy@hotmail.com.

Duivensport die haar helden en haar bevrijders eert. Honderd jaar later. (23-7-2014)

 

OPEN BRIEF aan de 16de nationaal op Barcelona

 

REMI SPELDOORN IS EEN GROOT

KAMPIOEN. EN U BENT EEN

KLETSMAJOOR!

 

Waarde en geachte heer Luc WIELS uit Roosdaal,

Voor zover ons goed en wel bekend heeft Remi Speltdoorn uit Winksele die bewuste vrijdag NATIONAAL Barcelona gewonnen. Remi zorgde voor het toetje. Hij klokte zijn winnaar om tien na tien voor een afstand van 1070 strekkende kilometer. Is daar iets mis mee misschien? Niet echt neen. Speltdoorn is bovendien ook nog eens een gezapig en vriendelijk mens. En hij loopt niet naast zijn schoenen. Remi vloog ook nog eens 1354 meter snel. Per minuut... Zonder zichzelf op de borst te kloppen is deze Brabander een meer dan gemiddelde goeie fondspeler. Doorgaans stevig op de been met weinig maar wel met sterke duiven. Kortom: Speltdoorn is een verdiende winnaar van Spanje.

En gij, waarde mijnheer Wiels, gij zijt op diezelfde klassieker als zestiende nationaal over de streep gekomen. 52 meter per minuut trager dan collega Speltdoorn. En om mogelijk uw geheugen nog even op te frissen: uw tweede duif staat op plek 138, uw derde op plaats 841 en uw vierde op plek 1020 nationaal... Barcelona-duiven één zaterdagmorgen later bij het ontbijt zullen we maar zeggen. Niet echt slecht, maar ook niet echt super voor een zelfverklaarde specialist toch? Uiteraard kunnen wij enigszins snappen en vatten en begrijpen dat uw verwachtingen een pak hoger zullen gelegen hebben. Maar het is niet omdat je één keer Spanje echt wint dat daar het seizoen nadien garanties aan verbonden zijn. Zo werkt Barcelona niet, mijnheer Wiels! Ontgoocheld als "grote" kampioen? Het zou zomaar kunnen. Laat ons zeggen dat ge uw best gedaan hebt maar dat dit keer uw mayonnaise niet helemaal "gepakt" heeft. Grote winnaars moeten ook groot in de nederlaag kunnen zijn, mijn waarde. En daarom begrijp ik niet dat U het daar kennelijk toch wel heel moeilijk mee blijkt te hebben. Wellicht daarom dat u een beetje kwaad en kribbig naar de pers en naar de vrienden-van-de-lichtbak bent gestapt. Een zestiende nationaal die alsnog zijn gram heeft willen halen. Nogmaals: het is een schone prijs maar meer ook niet. Bovendien is het "spannende" verhaal dat u dezer dagen op het internet probeert te verkopen één van een slechte verliezer. U beweert (en dat willen we best geloven) dat uw Barcelona-duif om één of twee minuten na tien uur op uw dak is gevallen. Hij zou daar blijven zitten zijn. Willen we ook nog geloven. Een duif die moe is, wil per slot van rekening ergens uitrusten toch? U zou zenuwachtig geworden zijn, zegt u zelf. Omdat mijnheer niet wou binnen komen. U hebt gelijk: een duif die zich vastplakt op de pannen van het dak valt heel moeilijk te constateren. U hebt dan de lichten aangestoken. Daglicht bij valavond. Maar ook dat heeft niet geholpen. Toen hebt u dan maar de trapladder voor de dag gehaald. U wou uw kampioen beet pakken. Bij de staart of bij de vleugel. Maar die poging, lezen we, zou ook mislukt zijn. En alsof dat nog niet genoeg was, is toen de regen gekomen. Nooit overwogen om misschien de plaatselijke brandweer te bellen? De pompiers zeg maar... Barcelona is tenslotte nog altijd Barcelona. En als dat soort handige jongens een lief, klein poesje uit een boom kunnen plukken: waarom dan geen Barcelona-vlieger... Conclusie: om twee minuten over halfelf is uw zestiende nationaal kleddernat alsnog binnen geduikeld. 1302 meter per minuut. Gedane zaken hebben geen keer. Maar om één of andere duistere reden, beste heer Wiels, hebt u daar kennelijk geen vrede mee. In uw hoofd en in uw lijf meent u zelf (zo kun je het tussen de lijnen lezen) dat je mogelijk wel eens op deze manier een nationale zege zou kunnen misgelopen zijn. Mogelijk zou je misschien Remy Speltdoorn zelfs geklopt hebben. Kantje, boordje. Daar zijn jammer genoeg geen bewijzen voor. Maar toch durft u dit zomaar te veronderstellen... Tamtam voor niks toch? Remi Speltdoorn reed om tien over tien over de meet en gij, mijnheer Wiels, net iets meer dan tweeëntwintig minuten later toch? Duivensport is nog altijd een zaak van geregistreerde en juiste aankomsttijden toch? En daarom snappen we nog altijd niet heel goed waarom u nu plots van uw "gat" komt maken? En van uw oren? Egoïsme is mogelijk tussen duivenliefhebbers een deugd maar zeker geen goeie? Zou het kunnen dat uw met het verhaal van uw trapladder en van een regenbui graag nog wat "late" publiciteit op uw konto wou schrijven? Ergens mogelijk in de buurt komen, wil nog niet zeggen dat ge zou kunnen gewonnen (?) hebben. Zoiets, mijnheer Wiels, is kletspraat en praat voor de vaak. En als ge het dan toch wil weten: ik ben in een vorig leven ooit in een Parijse bar op twintig centimeter van Brigitte Bardot en van Sylvie Vartan mogen komen. Heel knappe "freules" waren dat doen. Ze hebben mij alleen niet in bed gevraagd als je dat wil weten.

Ik wil alleen maar zeggen, mijnheer Wiels, dat ge als ex-Spanjewinnaar eigenlijk beter uw onwaarschijnlijk verhaal niet aan het klokzeel was komen hangen. Want nogmaals: Speltdoorn staat op één en gij op plaats zestien.  Dat is een verschil van vijftien plekken. Speltdoorn is dus bij deze een kampioen. U bent een kletsmajoor. Dit gezegd zijnde hoop ik dat je in uw verdere loopbaan uw trapladder nooit meer zult nodig hebben. Gegroet.

Vanwege www.komkom.be (22-7-2014)

 

Je hebt als duivenliefhebber Barcelona, Perpignan of Marseille niet nodig om PLEZIER te beleven...

"-Wij zijn mogelijk de eerste "deserteurs" van de KBDB..."

Ze willen enkel nog plezier. Niet langer miserie!

Elke donderdag laten ze bij één van de vrouwen het "bloemtuiltje" van de week afleveren. Ge moet het maar verzinnen...


MET ZIJN TIENEN MAKEN ZE ER

GEWOON EEN GEZELLIGE BOEL

VAN...

 

Vorige week waren ze met zes. Nu met acht... Acht duivenliefhebbers die de pijp aan Maarten hebben gegeven. Na alle miserie van de laatste drie weken hebben ze afstand genomen van de KBDB en van de sport zoals ze is gelopen. Ze willen geen "part of the game" meer zijn, zeggen ze zelf. Ze willen zich niet meer ergeren. Ze willen alleen nog maar plezier. En als Halle hen dat niet meer kan geven, zullen ze het zelf wel doen. Ze zijn en blijven wel liefhebbers van duiven. Maar anders. Op hun manier... En ver weg van zoveel nationale miserie. Enkele van hen waren al jaren vrienden van vroeger en van nu. Maar de maat is vol. Te vol... Ze zijn de eerste "deserteurs" van de KBDB, grappen ze. En wat hebben ze bedacht? Sinds vorige donderdag spelen ze hun eigen spel. Onder mekaar. Zonder geld, zonder bekers, zonder kampioenschap, zonder veel tamtam verder. Hun spel heet PLEZIER... En hij die wint op donderdag. Die krijgt thuis voor moeder-de-vrouw "het" tuiltje van de week afgeleverd door een tuincenter van één dorp verder. Het kost een paar centen. En hun zelf bedacht plezierig spel zit zowaar erg ingenieus in mekaar. Een gepensioneerde ingenieur van de waterwerken heeft (met dank aan google) rond de plek waar ze bijna samen wonen drie circels getrokken. Twintig kilometer, dertig kilometer, veertig kilometer. En op elke circel heeft hij vier lossingsplaatsen aangeduid. Oost, west, noord, zuid... Zo zijn ze aan twaalf plaatsen gekomen waar elke donderdag om twee uur na de middag vierentwintig duiven worden gelost. Drie stuks van elk... Ze weten alleen niet op welke plek van welke circel gelost zal worden. En hun duiven: die brengen ze op diezelfde donderdag tussen tien en elf 's morgens bij hun "convoyeur-vervoerder-vergezeller". Deze man heeft twee jaar geleden zijn verpakkingsbedrijf van verse vleeswaren verkocht. Hij heeft daar nog wel zijn eigen huis met een indertijd aangebouwde receptieruimte. En een camionetje Peugeot met koelinstallatie heeft hij behouden. Hij rijdt er op zondag met zijn twee Mechelaars (=honden) naar de hondenschool. En nu rijdt hij voor zijn "maten" met datzelfde Peugeootje die duiven lossen. Elke duif van elk van de acht melkers (?) krijgt daar een plastic gekleurd knijpringetje aan de poot. Met een nummer dat ze niet kennen. Ze kennen ook de kleur niet. Ook bedacht en uitgevonden door mijnheer de gepensioneerde ingenieur. En neen, ze constateren niet als een duif die donderdag een eind na tweeën thuiskomt. Ze moeten wel zo snel als mogelijk na het thuiskomen de kleur en het nummer van het knijpringetje door sms-en richting mijnheer de gepensioneerde ingenieur. En hij... Hij maakt dan het klassement op. De aankomsten... Hij kent tenslotte als enige de kleur van de ringetjes en het nummer... Hij is de man van de administratie.

Een eerste testrit van vorige donderdag is bijna perfect gelopen. Het was dan wel heet maar er werd gekozen voor de circel van dertig kilometer. Oostkant... En het tuiltje van de week werd reeds om iets voor vijf bij de vrouw van de eerste winnaar afgeleverd. En nog dezelfde avond zijn ze met zijn tienen (acht liefhebbers, de vervoerder en de administrateur) nog heel even samen gekomen in de receptieruimte van de ex-vleeswarenfabrikant. Bier en witte wijn... En ja, het is vanaf nu elke donderdag voor herhaling vatbaar. Tot eind september gaan ze het experiment verder zetten. Maar nu al zijn er besluiten genomen... Ze gaan in 2015 geen hoklijst meer hebben, geen pootringen van de KBDB. Ze gaan eigen pootringen laten maken bij Haspeslagh of elders. En ze willen ook geen grote club worden ofzo. Duiven, vriendschap en plezier op donderdag. Meer hoeft niet. Hun plezier-onder-mekaar moet beheersbaar blijven. Ze willen niet meer in "rampen" terechtkomen, ze willen niet meer een heel weekend verknald zien. PLEZIER is het enige wat ze drijft. En neen, ze willen ook niet met naam of toenaam in het nieuws. Ze willen alleen maar mannen van het hobby zijn en blijven. En bij winterdag, van october tot februari, gaan ze naar alle waarschijnlijkheid al hun duiven op één plek samen proberen huisvesten. Eén van hen wil het doen. Hij heeft een schoon kot met een open voliére... Daar gaan ze het nog over hebben samen. Handen vrij in de winter, weet je wel... Om komend jaar vanaf mei dan de draad weer samen op te nemen. Tot september. Ze denken aan zo'n twintig donderdagen met een "verrassingsvlucht". Moet haalbaar zijn... PLEZIER in plek van nog langer miserie, gejammer en geklaag... Om duivenliefhebber te zijn heb je Marseille, Barcelona of Perpignan niet nodig. "Onder ons", zeggen ze. Aan niemand iets verplicht. Fun... Maar ze gaan zichzelf wel een naam geven, zeggen ze. "Fin.14", stelde donderdag iemand voor bij het laatste glaasje witte en koele wijn. Fin is einde. 2014 is hun laatste rampjaar geweest. Het is genoeg geweest. Een etentje samen met de vrouwen gaan ze ook plannen. En de ex-vleesfabrikant heeft een "maat" die t-shirts kan bedrukken. Wat denk je van "Fin.14"? En in welke kleur... Duivensport als een pleziertje. Het bestaat nog... We gaan het blijven volgen! (21-7-2014)

 


Jan Ceusters (Berlaar) heeft zijn tweede nationaal op Marseille niet zien komen. Hij was bezig in de stallen...

Hoe lang heeft die daar misschien gezeten? Geen enkel idee...

Die Ronald Lodewijckx uit Tielt-Winge is de verdiende winnaar. Punt uit!

"-Neen, ik constateer niet automatisch. Ik speel nog steeds met zo'n ouderwetse constateur..."

Een boer zit niet een hele of een halve avond voor zijn computer! Een boer moet werken!

 

EERST DE KOEBEESTEN EN DE

BOERENSTIEL... DAN KOMEN PAS

DIE DUIVEN... KAN ALLEMAAL ZOMAAR

GEBEUREN...

 

Overal zit duivenspel wel zo'n beetje in zak en as. In elk landsdeel zijn er wel ergens rampvluchten uitgedeeld. Liefhebbers tellen bijna allemaal lege plekjes. Doen we het daarvoor? Eén geluk: bij ons weten heeft nog niet één duivenmelker zich verhangen. Sommigen hebben het wel lichtelijk overwogen, een stevig touw gezocht... Maar neen. Nu nog niet... Veel armtieriger mag het evenwel niet meer worden. De hele duivensport heeft al lang die ene klap te veel gekregen. Lachen is moeilijk geworden dezer dagen. En grapjassen is al helemaal uit den boze. Wat gaan we nog spelen dit jaar? Waar, hoe en met welke duiven? Of zouden we toch niet beter het zaakje maar dicht nagelen voor een eind? En toch... Soms mag er ook nog één keer gelachen worden. Neem nu ene Jan Ceusters uit Berlaar en Marseille. Marseille werd internationaal gewonnen door een topper van een duif van ene Ronald Lodewijckx uit het Brabantse Tielt-Winge. 873 kilometer ver. Vrijdagmorgen los om kwart voor zeven. Eén dagreis later klokt Lodewijckx zijn stormvogel om 18.41.38 u. Goed voor nationale winst tegen 2670 stuks Belgische duiven maar ook goed voor een internationale zege tegen 12158 oude vogels. Ja, Jan Ceusters uit Berlaar zat die dag ook in koers. Jan is een boer en een fondman. Stond zelfs nog niet zo heel lang geleden tot zijn eigen verbazing tussen de kampioenen in Oostende. Ja, Jan Ceusters wringt zich regelmatig tussen de grote mensen op het zware werk. Zaterdag laatst... Ceusters dacht dat er dezelfde dag niet echt veel pluimen zouden doorkomen. Marseille was heet en zwoel die dag. En een boer heeft tenslotte altijd wel zijn werk. Koeien moeten nu één keer gemolken worden, ze moeten proper stro krijgen. Jan Ceusters moet ge weten is een serieuze boer. Specialiteit: bloemkolen en koebeesten.

Waar hij was en wat hij bezig was met klooïen ergens: hij weet het niet meer... Dat er in Tielt-Winge een Marseille-vlieger thuisgekomen was, wist hij ook niet. Een boer zit niet voor zijn computer. Hij heeft ander werk te doen. Kwart voor acht in de avond. Jan Ceusters ging toch maar efkens kijken. Het zal wel niet maar alles kan. Behalve omhoog vallen... Godverdomme, daar zit er toch al ene binnen zeker... Neen, niks gezien. Niet zien komen. Wie zou dat nu denken? 19.50 u pil... Jan Ceusters moest eerst zijn mechanische klok nog zoeken, gummi, potteke. Pats. Bingo... Marseille was thuis. De bewuste Marseille-vlieger zag er op het eerste gezicht niet moe en niet verwaaid uit. Hij leek zelfs uitgerust. Bijna fit en monter... Eerste aangegeven duif lokaal. Ik denk dat dat vroeg gaat zijn, Jan... Maar hoe lang of hoe kort die duif daar al kan gezeten hebben: Ceusters weet het niet. Niemand weet het. Niks gezien... En Ceusters is niet zo modern uitgerust. Hij heeft geen electronisch "kaske". Hij speelt nog steeds met een ouderwetse en mechanische constateur. Hij zal wel bij de koeien gezeten hebben zeker? En of hij mogelijk in de buurt van Ronald Lodewijckx zou kunnen gekomen hebben? Geen enkel idee. Tweede nationaal is ook goed, zegt Jan Ceusters. En die duif van Lodewijckx is wel heel snel naar huis gerold. Verdiende winnaar, zegt Ceusters... Ik moet nu niet beginnen mekkeren. Het is mijn fout en van niemand anders... Eerst het werk en dan pas de duiven: zo gaat dat hier...

Later op de avond kreeg Jan Ceusters van alle kanten te horen wat voor "kieken" hij eigenlijk wel is.  Komaan, wie laat zich nu in godsnaam verrassen op Marseille? Zij die stiekem Ceusters de oren probeerden te wassen: het waren bijna allemaal gasten die niet eens weten waar Marseille mogelijk ligt. En zelf veel vroege prijzen hebben ze ook niet echt gespeeld. Maar van dat soort trammelant trekt Jan Ceusters zich weinig aan. Eerst de koebeesten! (20-7-2014)

 

Grosso modo 15.000 duiven vliegen zich te pletter en raken amper thuis...

GIEN is een ramp en een kerkhof.

Het is over en out met jonge duiven!

Een revolutie van het gezond verstand is hoogdringend nodig. Met domme en arrogante klootzakken krijg je dit... Driewerf miserie!


OOK IN LIMBURG MOETEN ZE HET

GEZOND VERSTAND NOG UITVINDEN!

 

Vandaag, zaterdag 19 juli... Heel Limburg ligt met zijn poten omhoog. Uitgeteld en in de touwen. Ze spelen er vandaag hun 47ste provinciale Orleans. Maar omdat Orleans afgevoerd werd, hebben ze er (maar) Gien van gemaakt. Vijfduizend oude en jaarse duiven en bijna tienduizend jonge duiven zouden er vandaag aan het feest moeten zijn. Het is op een RAMP uitgedraaid. Op een zelden geziene katastrofe. En zeggen ze: hoe kan dat nu? Hoe is het mogelijk? Ook in Limburg moeten ze overduidelijk het verstand nog uitvinden. Duivenspel vandaag: het kon en kan simpelweg niet. Zelfs een boer zonder diploma's kan het weten. 35 graden heet in de schaduw, ongezond weer en geen zuurstof in de lucht. Dan vraag je om miserie. Alleen bij de Limburgse Verzendingsdienst schijnen ze dat niet te weten. Ze doen maar. Zonder denken en zonder kijken. En zonder overleg. Als mensen niet kunnen ademen, kunnen duiven dat ook niet. Terwijl zij moeten werken en vliegen en proberen thuis te komen. In dit soort omstandigheden vliegen duiven zich stuk. En kapot... Ze weten het niet meer. En daarom komen ze niet thuis... Hoeveel verstand moet je nog hebben als inrichter van een klassieker van 47 jaar...

Laat vanavond, zeggen ze, gaan ze de rekening maken. En liefhebbers worden gevraagd de organisatie te laten weten hoeveel duiven ze mee hebben en hoeveel thuis. De wereld op zijn kop.Op die manier hopen ze in Limburg nog enigszins zicht te krijgen op hun "verloren" zaak. Opnieuw gaan duizenden duiven ergens (?) sneuvelen. Bedankt, Limburg, voor deze verse katastrofe. Hoe lang kan het nog op deze manier denk je? Zeker weten: de duivensport in dit land heeft straks een revolutie nodig. Neen, niet met het geweer en niet met de wapenstok. Maar wel een revolutie van het gezond verstand. En als ge dan echt te dom bent om weerkaarten te kunnen lezen, moet je maar beter efkens naar Zaventem gaan. Om daar te horen hoe het weer WAS tussen Gien en Limburg. Eén strook erwtensoep. En niet door te komen. Maar ze lossen toch! Jonge duivenspel in Limburg: het is over. Amen en uit... De boeken kunnen dicht. Met dank aan domheid! (19-7-2014)

 

Het is nu echt wel genoeg geweest. De MARTELGANG moet echt wel stoppen...

Limburgse duiven hebben op Brive meer dan één uur nodig voor een overvlucht van amper zeventien kilometer...

Duivenmelkers in zomerhemdjes: veel braver mensen bestaan nergens nog...

Maria, de vrouw van Jos Engels (Putte), is gisteren op het heetste dag van het jaar begraven...


"WIJ ZIJN ALLEMAAL CLOWNS EN

DIKKE ONNOZELAARS. HOE ZOT

MOET JE ZIJN OM DIT ZOMAAR TE

BLIJVEN PIKKEN? WIJ ZIJN IDIOTEN..."

 

Gisteren... Op het pleintje voor de Sint-Niklaaskerk in Putte (Mechelen) staat een lijkwagen te blinken en te schitteren in de zomerzon. Het is iets na elf en bijna vijfendertig graden. Aan het voorportaal staan grote trossen mensen. Familie, buren, vrienden, bekenden van Maria Heylen. Maria was net 72 geworden. De nacht van de crash-vlucht op La Souterraine is Maria komen te gaan. Zachtjes ingeslapen heet dat. Maria Heylen? Maria wie? Maria Heylen is net geen vijftig jaar de vrouw en de echtgenote van Jos Engels geweest. De zoon van wijlen Flor, de broer van Jules. Moeder van drie zonen, oma van een trosje hupse kleinkinderen. Oma bakte de beste pannenkoeken, de lekkerste winterwafels en hoe lekker is alle dagen verse soep. En wat gezegd van een tafel met kriekenspijs en frikkandellen? Het is over, het is voorbij. Beestjes in haar hoofd. Kanker is een vies woord. Gesukkel kun je op de duur met niks nog genezen... Hersenen die stil vallen. Honderden duivenmelkers uit de buurt en uit het land en verder hebben mevrouw Jos Engels gisteren een laatste kruiske komen geven. Duivenmelkers in zomerbroeken en in hemdjes met korte mouwen. Eén zomerse middag na die verdomde crasch van dat "vliegmachien" boven Oekraine. Pats: dag, driehonderd mensen in één klap. Tegelijk denderen stoottroepen van Israël de Gazastrook binnen. En in Zuid-Europa kunnen ze de vluchtelingen niet meer gestapeld krijgen. Jos Engels, altijd een ranke man geweest, staat naast de kist van zijn vrouw een kop kleiner te zijn. Drie zonen hebben rode ogen. Ze schudden handen. Veel handen. Handen van heel veel duivenmelkers. Velen zijn zelfs gekomen met hun vrouw. Proficiat om knap met duiven gespeeld, kan dit keer niet. Het heet vandaag "innige deelneming" en "veel sterkte". Holle woorden maar woorden... De massa wriemelt zich de kerk binnen. Op de stoep naast de lijkwagen loopt een "grijze" mens zachtjes over en weer. Alleen. Helemaal alleen. Het is Jos Deno. Jos uit Leefdaal... Hij moet alleen zijn. Hij wil geen nare verhalen horen. Jos heeft nog niet zo lang geleden tenslotte ook zijn eigen vrouw verloren. Plots. In één keer... Het zwarte gat. Nog steeds weet Jos Deno thuis nog niet alles te vinden. Hij was niet van het huishouden. Zijn dochters leggen nu zijn kleren en zijn vers ondergoed klaar. Alleen zijn is moeilijk. Jos Deno kan het weten... Van miserie en ellende en om niet altijd alleen te moeten zijn, is Jos weer met jonge duiven begonnen. Eerst alles verkocht en weg. Nu weer dit. Heel stom van mij, zegt Jos. Toen ik die jongskes ben beginnen lappen en leren merkte ik plots dat ik, begot, bijna niet meer in staat was om een halfvolle mand duiven te verslepen. Ik ken het niet: artrose zeker. Of hoe heet dat? Artritis... Een mens alleen in huis: het is miserie, beste vriend.

Duivenmelkers hebben er verder in Putte één lange offergang van gemaakt. Knikje voor de kist. Rust in vrede... En alle vrienden en bekenden: ze waren op het appel. Verbruggen, Van Hove-Uytterhoeven, Vervloesem, Verberck, Jonckers, de Herbotsen met drie, Van Eynde, Willockx, Wim Detroy, Devocht en honderden anderen. Tot melkers uit Duitsland en Nederland toe. Jef Van Winckel liep "ten offer" met aan zijn hand één of andere kleindochter van een jaar of tien. Schoon en lief kind. Wit gekleed. Ze loste de stevige hand van opa Van Winckel van geen vin. Een begrafenis is geen kermisfeest. Dit is hier geen Tomorrowland. Brive was los diezelfde vrijdagmorgen. We zullen het wel zien zeker. Als ze al komen... Eén dag eerder los om de zon en het onweer voor te zijn. Maria Heylen: ze is schoon en in grote vriendschap begraven. Maar is dood zijn wel een troost? Ik denk het niet... En hier in deze kerk? Zijn dat nu die boerse en onverdraagbare duivenmelkers zoals soms gezegd wordt? No way... Hier zaten niks dan ingetogen mensen. Mannen en vrouwen met veel gevoel en medeleven... Sportmannen die willen winnen maar weten dat verlies ook elke keer dichtbij is. Hier in Putte, in een kerk zat een stuk duivensport samen.

Kwart na twaalf: Gaston Van De Wouwer leunde over zijn fiets. Hij was met de "velo" gekomen. Recht van Berlaar. Gaston is kameraad met de "mannen" van "den Engels". Gaston die straks bij winterdag zijn kot duiven gaat verkopen, is onderhand ook al zeventig geworden. Nog goed gezond tot zijn huisdokter hem op een dag kwam zeggen dat hij afstand moest kunnen nemen van zoveel stress in het leven van een kampioen-van-een-duivenmelker. Stress is erger dan een "valling", gevaarlijker dan een bronchitis. Gaston, joeng, ge moet minderen, zegde de huisdokter. Ge moogt zo zot niet meer doen. Je bent nu nog gezond, ge moet dat zo houden. Aan u de keuze... En mag ik nog wel zoveel fietsen, mijnheer doktoor? Van De Wouwer en zijn vrouw zijn niet vies van lange en harde ritten. En Gaston durfde soms nog te sprinten tegen een lantaarnpaal aan de kant van de weg. Hartslagmeter in rood... Ik bekeek Gaston, ik bekeek zijn fiets. Van De Wouwer was mij voor. Ja, zegde dat, dat hebt ge goed gezien. Dat is "nen elentrieke"... Mijn vrouw en ik: wij hebben er samen ééntje gekocht. Ik wil dat het nog een eind goed gaat met mij en mijn madame. Wind op kop, altijd maar wringen en duwen en soms zelfs nog Tom Boonen proberen zijn. De "doktoor" zegt dat ik daar te oud voor ben. Zachtjes aan. Met duiven en met koersen... Met pijn in het hart heb ik mijne Merckx-fiets aan de kant gezet. Maar een mens moet leren luisteren naar "den doktoor". Die mensen hebben daar tenslotte voor geleerd. Van De Wouwer reed weg. Half duwen, half electrisch... Hij zegde het niet maar je zeg hem denken: het kan rap gedaan zijn met dit leven...

Eén late middag later: Brive is gekomen. Kant van de zee en van West-Vlaanderen. In de rest van het land viel amper een serieuse prijs "nationaal" te versieren. In Limburg was de uppercut het grootst. Daar moesten ze één en uur en twintig minuten wachten voor een overvlucht van negentien kilometer. Na de winnaars (Schreel uit Zedelgem en De Cock uit Diksmuide) werd Limburg het schoolvoorbeeld hoe duivenspel niet gespeeld mag worden. Onder de hitte van de zon kwamen ze daar zowaar bijna negentig kilometer te kort tegenover de goeie kant van Vlaanderen. Dertig jaarlingen zijn er thuis geraakt, tachtig oude duiven rondom. Brive meet aan de zee 690 kilometer. Het is voor Limburg een overnachtingsvlucht geworden. Ondanks los in de koelte van de morgen. Echt waar: zo'n soort nationaal duivenspel is geen duivenspel meer. Dit is discrimatie, dit is miserie in het kwadraat... En dan schrikt een mens toch niet dat Brive het plots met vijfduizend duiven minder aan het vertrek moet stellen. En daar zal dan in Putte maar een overvolle kerk van duivenmelkers in zomerhemdjes zitten. Ze zijn in Halle echt bezig ons spel compleet naar de kloten te helpen. Ze hebben geen kloten verstand van wat duivenspel is...

Maria Heylen was nog maar net zachtjes begraven toen mensen toch over duiven-melken begonnen praten. Wij zijn allemaal clowns en dikke onnozelaars... Duivenmelkers die dat in deze bewoordingen van hun geliefde spelletje zeggen: dat klinkt niet echt hoopvol... En als ze in Halle niks doen of "durven" doen, als ze er alleen maar zijn om voor zichzelf en voor de vrienden zoete broodjes te bakken... Dan moet het initiatief maar snel en vlug van elders komen. Melkers aan de macht. Sport aan de macht... De martelgang moet stoppen!  (19-7-2014)

 


Wat betekent dat: TROPISCHE hitte?

Paniek is nergens goed voor. Maar nog één RAMP en het is helemaal over en voorbij...

Bij de duivensport staan geen verzorgers met koele drinkbussen langs de kant van de weg!

 

BRIVE EEN DAG EERDER LOS:

PERFEKT! MAAR WAAROM OOK GEEN

160 KILOMETER KORTER? OP ELKE MODERNE

CAMION STAAT EEN "ACHTERUIT" TOCH...

 

Ik weet het niet maar zijn er niet aan elke sport grenzen? Slavenarbeid is toch ook niet meer van deze wereld? En moet sport, ook duivensport, niet veel meer op mensenmaat gesneden zijn, vraag ik mij dan af? Klaar, het zal voor hardeleerse "venten" dan misschien allemaal wat "soft" klinken maar hoe ver en hoe lang mag het allemaal kunnen dezer dagen? Juist, waar ligt de grens nog? Of moet alles maar kunnen? Het klopt: het is hoogzomer dezer dagen. Vrijdag en zaterdag wordt het TROPISCH heet. 34 graden onder thermometerhut zo'n beetje. Links en rechts een stapelwolkje, amper wind in de boomtoppen. Duivensport kan dit soort situaties bekijken op allerhande weerkaarten. En als die kloppen, krijgen we zondag de eerste warmteonweders... Oudere mensen worden aangeraden maar beter binnen te blijven. En veel te drinken. Ietwat jongere exemplaren van mensen krijgen dan weer de raad om niet als gekken in hun tuin te gaan werken. Extra inspanningen zijn in dat soort omstandigheden nergens goed voor. En als ge het echt wil weten: in het rusthuis voor oudere mensen in mijn buurt hebben ze het "hitteplan" afgekondigd. Gewoon zacht zomerweer is schoon weer. Maar ze mogen ook niet overdrijven. Bovendien is er ook nog een verschil tussen strandweer en de hitte van de Kempen tot diep in Limburg...

Gisteren: Filip Norman en Yvan Eeckhoudt beslissen en besluiten om BRIVE voor oude duiven en jaarlingen niet zaterdag maar morgen vrijdag los te laten. Brive is 665 kilometer gemiddeld tot Brussel. De duiven in kwestie zitten sinds gisteren (woensdagavond) in de manden. Eén en ander werd overlegd met Dirk Schreel van het nationaal sportcomité. Een breed gedragen akkoord zeg maar... En ja, er valt tegen zo'n beslissing niet echt veel in te brengen. Maar tropisch heet op vrijdag of tropisch heet op zaterdag: wat is het verschil? Eén dag en één nacht minder "korf" zul je zeggen. En dat klopt. Mensen en melkers in het jubelende land reageren tamelijk enthousiast. Eindelijk mensen die durven en kunnen nadenken. Enkel liefhebbers zonder verlof en die nog moeten werken voor hun dagelijks brood? Gaan zij een halve snipperdag moeten nemen dan? En denk je dat iemand daar ooit aan gedacht heeft? Gelukkig voor het land en de economie zijn niet alle duivenliefhebbers met pensioen of op "ziekenkas" toch? Niet iedereen is profspeler toch? Dit terzake. Vrijdag los uit schrik dat het zaterdag nog één graad heter gaat worden: neen, niks op tegen... Maar waarom als "ze" vermoeden dat de hitte te heet gaan zijn, willen ze persé BRIVE spelen? Moderne camions hebben tegenwoordig een versnelling voor maar ook één achteruit. En waarom zou Brive niet (bij uitzondering) honderdzestig kilometer korter mogen vliegen? Zouden ze deze optie overwogen hebben denk je? Of moet het Brive zijn omdat Brive toevallig zo ingekleurd staat op het goedkope papier van een nationale vluchtkalender. Eén dag vroeger lossen en korter vliegen: de duiven en de sport zouden de Belgische Verstandhouding heel erg dankbaar zijn... Moeten werken onder tropische omstandigheden: dan maken minder kilometers echt wel een verschil. In de duivensport staan nu één keer geen verzorgers met gekoelde drinkbussen langs de kant! Is het niet de bedoeling van onze sport om onder dit soort gesternte zo min mogelijk "vodden" aan te vangen? We hebben tenslotte al miserie genoeg gehad de laatste weken.

En toch... Valt het niet heel erg op hoe stil het is geweest rond onze sport van het voorbije weekend. Op de duur vinden wij rampvluchten kennelijk bijna de gewoonste zaak van de wereld. Dus zwijgen we er maar over. Een heel land staat op stelten en op zijn achterste poten maar niks... De gazetten (als die er nog zijn) maar ook op de lichtbak van het internet blijken mensen niks te verzinnen. Gevlogen is gevlogen toch? Duiven kwijt is kwijt... Miserie is miserie. We kunnen daar niks mee. Zelfs over het halve kerkhof dat St. Vincent jaarlingen geworden is, reppen mensen met geen woord. Hoeveel duiven zouden nog onderweg zijn denk je? Hoeveel bakken leeg? Hoeveel nesten naar de vaantjes? Vier simpele voorbeelden: Van Ouwerkerk-Dekkers (Brasschaat) 3 prijzen van 22 duiven, Theo Weytjens (Zutendaal) 12 prijzen van 43 duiven, Willems-Eyerkamp (Eisden) 6 prijzen van 32 duiven, Gebr. Desbuquois (Kapellen o/d Bos) 12 prijzen van 79 duiven... En nu mag u het zeggen? Deze vier heren zijn toevallig toch een beetje specialisten als het op heel zwaar werk aankomt. Onze simpele vraag: deze vier heren zijn toch niet met alleen maar "soepkiekens" aan de start gekomen? Met alleen maar slechte duiven? Dat geloof je toch zelf niet... Zou mogelijk St. Vincent (920 kilometer voor jaarlingen) dan toch niet echt goed verlopen zijn. En waarom durft niemand het daar publiekelijk over te hebben? Waarom altijd maar doen dat we in de schoonste van alle werelden met duivensport bezig zijn? Komaan. Wakker worden!

En Brive morgen: ik zet mijn zonnenhoed op, stop een tube factor 50 in mijn korte broek en ik laat mijn vrouw een koelbox vullen. En verder ga ik niet echt veel bewegen. Tropische hitte: ge moogt echt geen fysieke arbeid doen, zegt "mijnen huisdoktoor". Ik vind mijn huisdokter een pracht van een kerel. (17-7-2014)

 

Denk je dat we de kelk tot de bodem gaan moeten drinken?

Internationale vlucht: ca. 650 melkers leveren 2670 nationale duiven op Marseille!

Vijf man personeel in een lokaal om 11 duiven in te korven... Er is nog luxe kennelijk!

Hoe lang mag DOMHEID nog regeren?


BIJ DE "BOERINNENBOND" HEBBEN

ZE IN EEN GEMIDDELD DORP

MEER LEDEN DAN MARSEILLE NOG

NATIONALE DUIVEN HEEFT...

 

Moeten we het nog over de miserie en de ellende van het voorbije weekend hebben? Over een falend beleid dat duivensport bezig is kapot te maken. Kennelijk heeft in dit land niemand nog grip op sport en spel. Ze klooïen maar wat aan. Want tegen wil en dank zal en MOET er maar gevlogen worden. Het mag pluimen kosten. De KBDB en de inrichters vinden het allemaal niet zo erg. Zo lang onnozelaars één week later maar weer met een mandje duiven naar het lokaal komen, is het al lang goed. Eén halve goeie vlucht en over drie weken miserie: we zwijgen er over. Duiven kwijt? Ge kunt nog altijd verse kweken. Goeie duiven niet thuis? Ja, dat is het risiko van het vak, mijnheer. Kan gebeuren. Geld kwijt: tsja, daar valt weinig tegen te beginnen, beste man. Je bent duivenmelker of je bent het niet... Is dat de duivensport die we willen? Na drie weken van gekwakkel en miserie is één ding absoluut duidelijk: duivenmelkers zijn een bende zwakkelingen. Zouden er nog een soort mensen bestaan die op een zelfde manier met zichzelf zo de zot laten houden? Dat geloof je toch zelf niet...

En toch! Eén maandag na de ramp van het weekend. Opnieuw trekken liefhebbers richting inkorflokaal. Ze hebben de laatste dagen meer de cafébazin gezien dan thuis hun eigen vrouw en kinderen. Ze hebben een godganse zaterdag en een halve zondag thuis in de "smos" en de regen gestaan, ze hebben lopen vloeken en "kwekken"... Maar niet getreurd: naar schatting met zijn zevenhonderd zo'n beetje zijn ze toch weer gaan inkorven voor Marseille.  Zevenhonderd liefhebbers voor een heel land. Voor een nationale en internationale vlucht. 850 kilometer van huis... Marseille heeft alsnog 2670 nationale duiven binnen gehaald. 11 stuks in Wijnegem en in Beerse, 13 duiven in Mechelen en 8 stuks in Bevel, 12 in Luik, 6 vogels in Visé, 11 in Lessen... Elk weldenkend mens dat zo'n lijstje bekijkt, moet zich toch een kriek lachen. Eén iemand voor het papier en de poulebrieven, één iemand die aanpakt en één iemand voor de gummi's en het stuk electronica. Nog iemand voor de controletoestellen... Conclusie: vier of vijf mensen zitten in een inkorflokaal te wachten op 11 of 13 nationale duiven voor Marseille. Het klopt wel: met de schaal en het "stoeltjesgeld" in de kerken gaat het ook niet zo goed de laatste tijd maar op één avond 11 duiven inkorven? Hoeveel gekker kan het nog? En natuurlijk moet er (als er duiven thuiskomen) ook nog eens een plaatselijke uitslag gemaakt. Een lokaal resultaat. Zouden ze zo'n uitslag van vier prijzen niet veel beter op de rand van een oude gazet maken?

Ja, lieve mensen, zover hebben we het met onze internationale duivensport gebracht. 266 duiven voor heel Oost-Vlaanderen, 200 voor West-Vlaanderen, 505 voor Limburg (daar hopen ze te kunnen profiteren van een stuk Hollanders), 352 voor Antwerpen en 285 voor Brabant... Is dat de sport die we nog willen? Doen we het daar nog voor? Er zijn in dit land in sommige gemeenten vrouwenbonden met veel meer leden dan er in een hele provincie nog duiven zijn op Marseille. Kan het eigenlijk nog belachelijker worden, vraag ik mij dan af. En opgelet: Marseille is nog niet thuis als ge dat wil weten. Het kwik gaat heel hoog gaan komend weekend. Maar heel veel verliezen kunnen er niet zijn bij gebrek aan duiven toch? Waar er wel serieuze verliezen gaan zijn, is bij de voerfabrikanten de komende weken. De Verzeles, de Beyersen, de Marimans, de Naturals en de Vanrobaeysen van deze wereld... Zou hier iemand ooit aan denken? Zij hebben tenslotte toch ook belangen in de duivensport? Is het nog normaal dat volslagen onnozelaars zomaar met het marktaandeel van dit soort mensen mogen en kunnen spelen? Duiven die er niet meer zijn, hoeven immers ook niet meer gevoederd... Ja, het is voor onze sport kwart na twaalf. De put ligt al lang netjes gegraven. Nog één klein duwtje en het is zover. Want we zijn wel bezig onze sport levend te begraven. Omdat domheid regeert. En laksheid. Eigen belang eerst zeker. Ze gaan zo lang en zo breed proberen graaien tot er niks meer gaat zijn. Is het dat wat eerlijke duivenmelkers willen? (16-7-2014)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 



Actueel 
» Bourges: duiven slimmer dan de liefhebber...

» De Kantlijn: zwaluwen belangrijker dan mensen

» Mit Van Hove speelt onder een schuilnaam...

» St. Vincent tegen het licht gehouden

» Gust Cristiaens recht voor zijn raap...


vakantievilla Spanje